ΜΕΡΟΣ 7 — ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΝΤΑΝΙΕΛ ΝΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ! 😱💔
Ο Χένρι κρατούσε το τελευταίο έγγραφο στα χέρια του, αλλά δίσταζε να μιλήσει.
Ο Ντάνιελ τον κοιτούσε επίμονα.
«Ποιον συνάντησε η γυναίκα μου πριν πεθάνει;» ρώτησε.
Ο ηλικιωμένος άντρας πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Τον πατέρα της».
Η Έμιλι συνοφρυώθηκε.
«Τον παππού μου; Μα ο παππούς πέθανε πριν από πολλά χρόνια!»
Ο Χένρι κούνησε αργά το κεφάλι.
«Όχι, Έμιλι. Δεν μιλάω για τον παππού σου. Μιλάω για τον άνθρωπο που η μητέρα σου θεωρούσε δεύτερο πατέρα της. Τον Ρόμπερτ».
Ο Ντάνιελ σηκώθηκε τόσο απότομα, που η καρέκλα του έπεσε πίσω.
«Ο αδελφός μου;»
«Ναι», απάντησε ο Χένρι. «Η γυναίκα σου τον είχε εμπιστευτεί. Πίστευε ότι θα τη βοηθούσε να προστατεύσει την περιουσία που προοριζόταν για την κόρη σας. Όμως, λίγο πριν πεθάνει, ανακάλυψε κάτι που την έκανε να αλλάξει γνώμη».
Η Έμιλι ένιωσε τα πόδια της να τρέμουν.
Ο Ρόμπερτ ήταν ο άνθρωπος που της αγόραζε δώρα στα γενέθλιά της. Εκείνος που την κρατούσε στην αγκαλιά του όταν ήταν μικρή και της έλεγε ότι θα ήταν πάντα εκεί για να την προστατεύει.
Πώς μπορούσε να είναι μπλεγμένος σε κάτι τέτοιο;
«Τι ανακάλυψε η μητέρα μου;» ρώτησε.
Ο Χένρι άνοιξε τον φάκελο και έβγαλε ένα αντίγραφο τραπεζικού εγγράφου.
«Η μητέρα σου διαπίστωσε ότι χρήματα που προορίζονταν για το μέλλον σου είχαν μετακινηθεί χωρίς να έχει εξασφαλιστεί η έγκρισή της. Ζήτησε εξηγήσεις και άρχισε να συγκεντρώνει αποδεικτικά στοιχεία».
Ο Ντάνιελ έσφιξε τα δόντια.
«Και ο Ρίτσαρντ; Ποιος ήταν ο ρόλος του;»
«Αυτό δεν μπορώ να το αποδείξω ακόμη», απάντησε ο Χένρι. «Αλλά τα έγγραφα δείχνουν ότι οι δύο άντρες είχαν επικοινωνήσει αρκετές φορές σχετικά με τις συναλλαγές».
Η Έμιλι άρχισε να κλαίει.
«Δηλαδή, όσο εγώ πίστευα ότι ο πατέρας μου με είχε εγκαταλείψει, κάποιοι άνθρωποι ίσως εκμεταλλεύονταν την απουσία μου για να κρύψουν την αλήθεια;»
Ο Ντάνιελ την αγκάλιασε.
«Δεν ξέρω ακόμη τι ακριβώς συνέβη, αγάπη μου. Αλλά θα μάθουμε».
Εκείνη ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο του.
«Έχασα τρία χρόνια μαζί σου επειδή πίστεψα ένα γράμμα που δεν είχες γράψει ποτέ. Και τώρα φοβάμαι ότι έχασα τη μητέρα μου χωρίς να μάθω ποτέ τι πραγματικά συνέβη».
Ο Ντάνιελ έκλεισε τα μάτια.
«Μακάρι να μπορούσα να σου επιστρέψω όλα όσα έχασες».
«Δεν θέλω να μου επιστρέψεις τίποτα», ψιθύρισε εκείνη. «Θέλω μόνο να μη μου κρύψεις ξανά την αλήθεια».
Ο πατέρας της έσφιξε το χέρι της.
«Σου το υπόσχομαι».
Το επόμενο πρωί, ο Ντάνιελ και η Έμιλι πήγαν μαζί στο γραφείο του δικηγόρου.
Παρέδωσαν τα έγγραφα και ζήτησαν να εξεταστούν οι συναλλαγές, οι υπογραφές και οι ημερομηνίες.
Ο δικηγόρος τούς προειδοποίησε ότι δεν μπορούσαν να βγάλουν ασφαλή συμπεράσματα μόνο από φωτοτυπίες.
«Θα χρειαστούμε τα πρωτότυπα έγγραφα, τραπεζικά στοιχεία και επίσημες καταθέσεις. Αν υπάρχουν παρατυπίες, θα τις εξετάσουμε με τον κατάλληλο τρόπο».
Ο Ντάνιελ συμφώνησε.
Δεν ήθελε εκδίκηση.
Ήθελε να μάθει την αλήθεια.
Όταν βγήκαν από το γραφείο, η Έμιλι τον σταμάτησε στο πεζοδρόμιο.
«Μπαμπά, θέλω να σε ρωτήσω κάτι».
«Ό,τι θέλεις».
«Αν αποδειχθεί ότι ο θείος Ρόμπερτ σε πρόδωσε, θα μπορέσεις ποτέ να τον συγχωρήσεις;»
Ο Ντάνιελ κοίταξε για λίγο τον δρόμο.
«Δεν ξέρω, κόρη μου. Η συγχώρεση δεν σημαίνει ότι προσποιούμαστε πως δεν συνέβη τίποτα. Και η αγάπη δεν σημαίνει ότι επιτρέπουμε στους άλλους να μας πληγώνουν χωρίς συνέπειες».
Η Έμιλι έγνεψε αργά.
Για πρώτη φορά, καταλάβαινε ότι η δύναμη δεν βρισκόταν στο να ανέχεσαι τα πάντα.
Βρισκόταν στο να αντιμετωπίζεις την αλήθεια, ακόμη κι όταν αυτή πονούσε.
Το ίδιο απόγευμα, ο Ντάνιελ έλαβε ένα τηλεφώνημα από τον δικηγόρο.
«Κύριε Ντάνιελ, υπάρχει κάτι που πρέπει να γνωρίζετε. Κατά την πρώτη εξέταση των εγγράφων, εντοπίσαμε μια ασυμφωνία στις ημερομηνίες. Δεν μπορώ να σας πω ακόμη ποιος ευθύνεται, αλλά υπάρχει λόγος να εξετάσουμε πιο προσεκτικά μια συγκεκριμένη μεταβίβαση».
«Ποια μεταβίβαση;»
«Εκείνη που έγινε λίγες ημέρες πριν από τον θάνατο της συζύγου σας».
Ο Ντάνιελ ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται.
«Θα έρθω αμέσως».
Όταν έφτασε στο γραφείο, ο δικηγόρος τού έδειξε ένα έγγραφο με μια ημερομηνία που δεν ταίριαζε με τα υπόλοιπα στοιχεία.
Δίπλα της υπήρχε μια υπογραφή.
Η υπογραφή έμοιαζε με εκείνη της γυναίκας του.
Αλλά ο Ντάνιελ θυμόταν ότι εκείνη την ημέρα βρισκόταν στο νοσοκομείο.
«Αυτό δεν γίνεται», ψιθύρισε.
Ο δικηγόρος τον κοίταξε σοβαρά.
«Δεν μπορούμε να πούμε τι συνέβη χωρίς περαιτέρω έλεγχο. Αλλά πρέπει να εξακριβώσουμε ποιος υπέβαλε αυτό το έγγραφο και με ποια εξουσιοδότηση».
Ο Ντάνιελ ένιωσε πως η υπόθεση γινόταν όλο και πιο σκοτεινή.
Και τότε θυμήθηκε ότι ο Ρόμπερτ είχε πρόσβαση σε ορισμένα από τα οικογενειακά έγγραφα εκείνη την περίοδο.
Δεν σήμαινε ότι ήταν ένοχος.
Αλλά δεν μπορούσε πλέον να τον εμπιστεύεται τυφλά.
Το βράδυ, η Έμιλι περίμενε τον πατέρα της στο σπίτι της Σάρα.
Μόλις εκείνος μπήκε, κατάλαβε από το πρόσωπό του ότι είχε συμβεί κάτι σοβαρό.
«Τι βρήκες;»
Ο Ντάνιελ της έδειξε το αντίγραφο.
Η Έμιλι το διάβασε και αμέσως κάλυψε το στόμα της με το χέρι.
«Αν αυτή η ημερομηνία είναι σωστή, τότε κάποιος υπέβαλε το έγγραφο όταν η μαμά βρισκόταν στο νοσοκομείο».
«Ναι», απάντησε εκείνος. «Και πρέπει να μάθουμε ποιος το έκανε».
Πριν προλάβουν να συνεχίσουν, ακούστηκε ένας δυνατός χτύπος στην πόρτα.
Η Σάρα πήγε να ανοίξει.
Στην είσοδο στεκόταν ο Ρόμπερτ.
Δεν χαμογελούσε.
Δεν προσπάθησε να δικαιολογηθεί.
Κοίταξε κατευθείαν τον Ντάνιελ και είπε:
«Ξέρω ότι βρήκες τα έγγραφα. Και ξέρω τι σου είπε ο Χένρι».
Ο Ντάνιελ στάθηκε απέναντί του.
«Τότε δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε άλλο. Θέλω να μου πεις την αλήθεια».
Ο Ρόμπερτ κοίταξε την Έμιλι και χαμήλωσε το κεφάλι.
«Υπάρχει κάτι που δεν γνωρίζετε για τη μητέρα σου», είπε.
Η Έμιλι ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά.
«Τι πράγμα;»
Ο Ρόμπερτ έβγαλε από την τσέπη του ένα παλιό γράμμα.
«Λίγες ώρες πριν από το δυστύχημα, η μητέρα σου μού έδωσε αυτό. Μου ζήτησε να το παραδώσω στην κόρη της όταν θα ερχόταν η κατάλληλη στιγμή».
Ο Ντάνιελ πάγωσε.
«Και γιατί δεν το έδωσες ποτέ;»
Ο Ρόμπερτ κοίταξε την ανιψιά του με δάκρυα στα μάτια.
«Επειδή φοβήθηκα τι θα συνέβαινε αν μάθαινες το περιεχόμενό του».
Η Έμιλι άπλωσε το χέρι της προς το γράμμα.
«Δώσ’ το μου».
Ο Ρόμπερτ δίστασε για λίγα δευτερόλεπτα.
Ύστερα της το παρέδωσε.
Η Έμιλι άνοιξε τον φάκελο και διάβασε τις πρώτες γραμμές.
Ξαφνικά, το πρόσωπό της χλώμιασε.
Σήκωσε τα μάτια της προς τον πατέρα της.
«Μπαμπά… η μαμά γράφει ότι φοβόταν πως κάποιος θα προσπαθούσε να μας χωρίσει για πάντα».
Ο Ντάνιελ ένιωσε την καρδιά του να σφίγγεται.
Η Έμιλι συνέχισε να διαβάζει.
Και τότε σταμάτησε απότομα.
Στο τέλος του γράμματος υπήρχε μια τελευταία πρόταση:
«Αν διαβάζεις αυτές τις λέξεις, πρέπει να γνωρίζεις ότι ο άνθρωπος που προκάλεσε τη μεγαλύτερη ζημιά στην οικογένειά μας δεν ήταν εκείνος που υποψιαζόμασταν…»
Η Έμιλι κοίταξε τον Ρόμπερτ.
«Ποιον εννοούσε η μαμά;»
Ο Ρόμπερτ έκλεισε τα μάτια.
Και όταν τα άνοιξε ξανά, είπε κάτι που κανείς τους δεν ήταν προετοιμασμένος να ακούσει.
«Το γράμμα δεν ολοκληρώνει την ιστορία. Υπάρχει και δεύτερο μέρος, και ο άνθρωπος που το κρατά μπορεί να βρίσκεται ήδη πολύ κοντά σας».
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 8…
