ΜΕΡΟΣ 4 — Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ… ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΤΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!

Η Μερσέντες στεκόταν στην κορυφή της σκάλας, κρατώντας το παλιό έγγραφο με τα δύο χέρια.

Για πρώτη φορά, δεν έμοιαζε με την ισχυρή γυναίκα που είχε κυβερνήσει την οικογένεια Μόντες για δεκαετίες. Έμοιαζε με μια ηλικιωμένη μητέρα που είχε κρατήσει ένα τρομερό μυστικό για τόσο πολύ καιρό, ώστε πλέον δεν μπορούσε να το κουβαλήσει άλλο.

Ο Ροδρίγο Βαλντές γύρισε απότομα προς το μέρος της.

—Μερσέντες, κατέβασε αυτό το χαρτί. Δεν έχεις ιδέα τι κάνεις.

—Όχι, Ροδρίγο. Για δεκαεννέα χρόνια έκανα ακριβώς αυτό που μου έλεγες. Σιώπησα, έκρυψα την αλήθεια και άφησα έναν αθώο άντρα να θρηνεί τη γυναίκα του, ενώ ο εγγονός μου μεγάλωνε μακριά από τον πατέρα του. Δεν θα το ξανακάνω.

Ο Γκαμπριέλ κοιτούσε τη μητέρα του, ανίκανος να πιστέψει όσα άκουγε.

—Τι συνέβη στον πατέρα μου; ρώτησε. Πες μου επιτέλους την αλήθεια.

Η Μερσέντες κατέβηκε αργά τα σκαλιά.

—Ο πατέρας σου δεν πέθανε όπως σου είπαν.

Η σιωπή που ακολούθησε ήταν τόσο βαριά, που κανείς δεν τόλμησε να κινηθεί.

Ο Γκαμπριέλ θυμόταν ακόμη εκείνη την ημέρα. Θυμόταν το τηλεφώνημα, το ταξίδι του πίσω στο κτήμα και το πρόσωπο της μητέρας του, που του ανακοίνωσε ότι ο πατέρας του είχε υποστεί ξαφνική επιδείνωση της υγείας του. Οι γιατροί, του είπαν, δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα.

Τότε ήταν νέος. Εμπιστεύτηκε τους πάντες.

Και τώρα ανακάλυπτε ότι ακόμη κι εκείνη η απώλεια ίσως είχε χρησιμοποιηθεί για να κρύψει κάτι άλλο.

—Τι εννοείς ότι δεν πέθανε όπως μου είπαν; ψιθύρισε.

Η Μερσέντες κοίταξε τον Ροδρίγο.

—Ο πατέρας σου είχε ανακαλύψει τις οικονομικές απάτες του Εδουάρδο. Είχε συγκεντρώσει έγγραφα που αποδείκνυαν ότι ο αδελφός του έκλεβε χρήματα από την οικογενειακή επιχείρηση. Ο Ροδρίγο γνώριζε ότι, αν τα έγγραφα έφταναν στις αρχές, θα έχανε τη θέση του, την περιουσία του και την ελευθερία του.

Ο δικηγόρος γέλασε νευρικά.

—Αυτά είναι παραληρήματα μιας γυναίκας που δεν αντέχει τις ενοχές της.

—Τότε γιατί φοβάσαι τόσο αυτό το έγγραφο; ρώτησε ο Γκαμπριέλ.

Ο Ροδρίγο δεν απάντησε.

Η Μερσέντες συνέχισε:

—Το βράδυ πριν πεθάνει ο πατέρας σου, ο Ροδρίγο ήρθε στο σπίτι. Είπε ότι είχε επείγοντα έγγραφα να του δείξει. Οι δυο τους κλείστηκαν στο γραφείο. Αργότερα, ο πατέρας σου βγήκε από εκεί χλωμός και εξαντλημένος. Μου είπε ότι είχε ανακαλύψει μια προδοσία μέσα στην ίδια του την οικογένεια.

Ο Γκαμπριέλ ένιωσε το στήθος του να σφίγγεται.

—Και μετά;

Η μητέρα του άρχισε να κλαίει.

—Το επόμενο πρωί, ο πατέρας σου βρέθηκε νεκρός. Μας είπαν ότι είχε υποστεί καρδιακή προσβολή. Ο γιατρός υπέγραψε την αναφορά και η υπόθεση έκλεισε γρήγορα. Εγώ δεν είχα αποδείξεις ότι κάποιος του είχε κάνει κακό. Είχα μόνο υποψίες.

—Και δεν μίλησες ποτέ;

—Ο Ροδρίγο μου είπε ότι, αν μιλούσα, θα κατέστρεφε εσένα. Μου έδειξε την επιστολή που είχε δήθεν γράψει η Ισαβέλα. Μου είπε ότι θα μπορούσε να παρουσιάσει αποδείξεις πως ο γάμος σου ήταν ένα σκάνδαλο και ότι εσύ είχες εγκαταλείψει τη γυναίκα σου. Με έκανε να πιστέψω ότι θα έχανες τα πάντα.

Ο Γκαμπριέλ ένιωσε την οργή του να ξεχειλίζει.

—Και γι’ αυτό με άφησες να πιστεύω ότι η Ισαβέλα πέθανε;

—Ναι, ψιθύρισε η Μερσέντες. Ήμουν δειλή. Έπεισα τον εαυτό μου ότι η σιωπή μου θα σε προστάτευε. Κάθε χρόνο έλεγα πως θα έβρισκα το θάρρος να σου πω την αλήθεια. Και κάθε χρόνο φοβόμουν περισσότερο.

Ο Γκαμπριέλ δεν ήξερε αν ήθελε να φωνάξει ή να κλάψει.

Η μητέρα του είχε κάνει ένα λάθος που είχε καταστρέψει πολλές ζωές. Όμως, μπροστά του, έβλεπε πλέον όχι μόνο τη γυναίκα που τον είχε εξαπατήσει, αλλά και έναν άνθρωπο που είχε αφήσει τον φόβο να γίνει ισχυρότερος από τη συνείδησή του.

Αυτό δεν τη δικαιολογούσε.

Αλλά εξηγούσε γιατί η αλήθεια είχε θαφτεί τόσο βαθιά.

Ο Ροδρίγο έκανε ένα βήμα προς την έξοδο.

—Αρκετά. Αυτή η συζήτηση τελείωσε.

Ο Γκαμπριέλ στάθηκε μπροστά του.

—Δεν τελείωσε τίποτα. Θέλω να μάθω ποιος έγραψε την επιστολή που μου στέρησε τη γυναίκα μου. Θέλω να μάθω ποιος υπέγραψε την ψεύτικη αναφορά θανάτου. Και θέλω να μάθω τι ακριβώς συνέβη στον πατέρα μου.

Ο Ροδρίγο τον κοίταξε ψυχρά.

—Πρόσεχε, Γκαμπριέλ. Δεν είσαι τόσο ισχυρός όσο νομίζεις.

—Ίσως όχι. Αλλά δεν είμαι πια ο άνθρωπος που μπορούσες να ξεγελάσεις.

Ο Αντριάν πλησίασε και στάθηκε δίπλα στον Γκαμπριέλ.

—Κι εγώ δεν είμαι πια το παιδί που μπορούσατε να κάνετε να πιστέψει ότι ο πατέρας του δεν το ήθελε.

Ο Ροδρίγο γύρισε προς τον νεαρό.

—Δεν ξέρεις τίποτα για αυτή την οικογένεια.

—Ξέρω ότι η μητέρα μου πέρασε δεκαεννέα χρόνια μόνη της. Ξέρω ότι ο πατέρας μου έχασε τη ζωή που θα μπορούσε να έχει μαζί μας. Και ξέρω ότι εσύ ήσουν εκείνος που ήρθε εδώ σήμερα για να μας απειλήσει.

Ο Αντριάν έκανε μια μικρή παύση.

—Αν έχεις δίκιο και δεν ξέρω τίποτα, τότε δεν έχεις κανέναν λόγο να φοβάσαι να μας πεις την αλήθεια.

Για πρώτη φορά, ο Ροδρίγο έδειξε να χάνει την ψυχραιμία του.

—Δεν καταλαβαίνετε τι διακυβεύεται!

—Τότε εξήγησέ το, είπε ο Γκαμπριέλ.

Ο δικηγόρος κοίταξε τη Μερσέντες και μετά τον φάκελο που κρατούσε ο Γκαμπριέλ.

—Ο πατέρας σου είχε κρύψει ένα δεύτερο συμβόλαιο. Ένα συμβόλαιο που θα ακύρωνε κάθε δικαίωμα του Εδουάρδο στην περιουσία. Αν εκείνο το έγγραφο έβγαινε στο φως, ολόκληρη η συμφωνία μας θα κατέρρεε.

—Ποια συμφωνία; ρώτησε ο Γκαμπριέλ.

Ο Ροδρίγο δεν απάντησε.

Η Μερσέντες σήκωσε το έγγραφο.

—Αυτή είναι η συμφωνία, Γκαμπριέλ. Ο Εδουάρδο θα αποκτούσε πρόσβαση σε ένα μέρος της περιουσίας, ο Ροδρίγο θα διαχειριζόταν τα υπόλοιπα και όλοι θα πίστευαν ότι ο θάνατος του πατέρα σου ήταν μια τραγωδία χωρίς ύποπτα στοιχεία.

—Και η Ισαβέλα; ρώτησε ο Γκαμπριέλ. Πού χωρούσε εκείνη;

—Ήταν το εμπόδιο, απάντησε η Μερσέντες. Εσύ την αγαπούσες. Αν επέστρεφε, θα αναζητούσες την αλήθεια για την πλημμύρα και για όσα συνέβαιναν στην επιχείρηση. Και όταν γεννήθηκε ο Αντριάν, ο Εδουάρδο φοβήθηκε ότι ο γιος σου θα κληρονομούσε τα πάντα.

Ο Γκαμπριέλ κοίταξε τον δικηγόρο.

—Εσύ έγραψες το γράμμα.

Ο Ροδρίγο έμεινε σιωπηλός.

—Εσύ μιμήθηκες την υπογραφή μου και έπεισες την Ισαβέλα ότι την είχα εγκαταλείψει.

Ο δικηγόρος έσφιξε τα χείλη του.

—Ήταν απαραίτητο.

Η απάντηση έπεσε στο δωμάτιο σαν κεραυνός.

Η Ισαβέλα, που μέχρι εκείνη τη στιγμή στεκόταν σιωπηλή, έκανε ένα βήμα μπροστά.

—Απαραίτητο; επανέλαβε. Ξέρεις τι σημαίνει να κρατάς ένα νεογέννητο στην αγκαλιά σου και να πιστεύεις ότι ο άνθρωπος που αγαπάς δεν θέλει ούτε να ακούσει το όνομά σου; Ξέρεις τι σημαίνει να περνούν τα χρόνια και το παιδί σου να σε ρωτά γιατί ο πατέρας του δεν ήρθε ποτέ;

Ο Ροδρίγο απέφυγε το βλέμμα της.

—Εγώ ακολούθησα τις εντολές που μου δόθηκαν.

—Ποιος σου έδωσε τις εντολές; φώναξε ο Γκαμπριέλ.

Ο Ροδρίγο κοίταξε τη Μερσέντες.

—Ο Εδουάρδο.

Η Μερσέντες έκλεισε τα μάτια.

—Και εσύ τον βοήθησες, είπε ο Γκαμπριέλ.

—Ναι, απάντησε ο Ροδρίγο. Επειδή πίστευα ότι η οικογένεια Μόντες θα παρέμενε ισχυρή. Επειδή όλοι κέρδιζαν κάτι από τη σιωπή. Κι επειδή ήμουν βέβαιος ότι κανείς δεν θα ανακάλυπτε ποτέ την αλήθεια.

Ο Γκαμπριέλ ένιωσε ναυτία.

Ο άνθρωπος που είχε διαχειριστεί τις υποθέσεις της οικογένειάς του, που τον είχε συμβουλεύσει στις πιο δύσκολες στιγμές και που είχε οργανώσει ακόμη και την πώληση του παλιού κτήματος, παραδεχόταν τώρα ότι είχε συμμετάσχει σε μια συνωμοσία που είχε καταστρέψει τη ζωή τους.

—Και ο πατέρας μου; ρώτησε. Τι του έκανες;

Ο Ροδρίγο έμεινε σιωπηλός για αρκετά δευτερόλεπτα.

—Δεν τον άγγιξα, είπε τελικά. Όμως ήξερα ότι η κατάσταση της υγείας του ήταν εύθραυστη. Εκείνη τη νύχτα, όταν ανακάλυψε τα έγγραφα, απείλησε να μας καταγγείλει. Ο Εδουάρδο είχε κανονίσει να συναντηθούν. Εγώ έφυγα πριν τελειώσει η συζήτησή τους.

—Και μετά ο πατέρας μου πέθανε.

—Ναι.

—Και δεν αναρωτήθηκες ποτέ αν αυτό που κάνατε τον οδήγησε στον θάνατό του;

Ο Ροδρίγο δεν απάντησε.

Η σιωπή του ήταν η μόνη απάντηση που μπορούσε να δώσει.

Τότε ακούστηκε ένας ήχος από το τηλέφωνο του Γκαμπριέλ.

Ήταν ο δικηγόρος που είχε αναλάβει πρόσφατα να ελέγξει τα παλιά οικογενειακά έγγραφα. Ο Γκαμπριέλ απάντησε και άκουσε τη φωνή του να μιλά γρήγορα.

—Γκαμπριέλ, βρήκα κάτι στα αρχεία της παλιάς υπόθεσης. Χρειάζομαι να με ακούσεις προσεκτικά. Η αναφορά θανάτου της Ισαβέλας είχε καταχωριστεί με αριθμό που δεν αντιστοιχεί σε κανένα επίσημο αρχείο. Και η υπογραφή του γιατρού φαίνεται να είναι πλαστή.

Ο Γκαμπριέλ κοίταξε τον Ροδρίγο.

—Υπάρχουν κι άλλα; ρώτησε.

—Ναι. Βρήκα μια παλιά κατάθεση ενός υπαλλήλου που εργαζόταν τότε στο κτήμα. Ισχυρίζεται ότι είδε τον Εδουάρδο να φεύγει από το γραφείο του πατέρα σου τη νύχτα πριν από τον θάνατό του. Και λέει ότι ο Ροδρίγο τον περίμενε έξω.

Ο Γκαμπριέλ έκλεισε τα μάτια για μια στιγμή.

Είχαν πλέον κάτι περισσότερο από υποψίες.

Είχαν στοιχεία που μπορούσαν να ερευνηθούν.

—Στείλε μου ό,τι έχεις, είπε. Και επικοινώνησε με τις αρμόδιες αρχές. Δεν θέλω άλλες σκιές πάνω από αυτή την υπόθεση.

Έκλεισε το τηλέφωνο.

Ο Ροδρίγο έκανε ξανά κίνηση προς την έξοδο, αλλά αυτή τη φορά ο Γκαμπριέλ δεν προσπάθησε να τον κρατήσει μόνος του. Πήρε το τηλέφωνό του και κάλεσε τις αρχές, εξηγώντας ότι υπήρχαν στοιχεία για πλαστογραφία, οικονομική απάτη και πιθανή συγκάλυψη του θανάτου του πατέρα του.

Οι δύο άντρες που είχαν συνοδεύσει τον δικηγόρο αντάλλαξαν ένα βλέμμα και απομακρύνθηκαν προς την αυλή.

Ο Ροδρίγο έμεινε ακίνητος.

—Θα το μετανιώσεις, Γκαμπριέλ.

—Έχω ήδη μετανιώσει για δεκαεννέα χρόνια που δεν ήξερα την αλήθεια, απάντησε εκείνος. Δεν σκοπεύω να περάσω ούτε μία ακόμη ημέρα φοβούμενος εσένα.

Λίγο αργότερα, ο Ροδρίγο έφυγε από το σπίτι, αφού συμφώνησε να παρουσιαστεί για κατάθεση. Η υπόθεση δεν είχε ακόμη κριθεί και κανείς δεν μπορούσε να γνωρίζει πώς θα εξελίσσονταν όλα. Όμως, για πρώτη φορά, τα έγγραφα και οι μαρτυρίες θα εξετάζονταν χωρίς να ελέγχει εκείνος την αφήγηση.

Ο Γκαμπριέλ γύρισε προς τη μητέρα του.

—Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να σε συγχωρήσω.

Η Μερσέντες έγνεψε αργά.

—Δεν σου ζητώ να με συγχωρήσεις, γιε μου. Σου ζητώ μόνο να μη συνεχίσεις να ζεις μέσα στα ψέματα που εγώ βοήθησα να δημιουργηθούν.

Έπειτα κοίταξε τον Αντριάν.

—Και σου ζητώ συγγνώμη, αγόρι μου. Σου στέρησα τον πατέρα σου πριν καν προλάβεις να τον γνωρίσεις.

Ο Αντριάν δεν την αγκάλιασε.

Δεν ήταν έτοιμος να τη συγχωρήσει.

Αλλά είπε κάτι που κανείς δεν περίμενε:

—Αν θέλεις πραγματικά να επανορθώσεις, θα πεις όλη την αλήθεια. Όχι μόνο όσα σε συμφέρουν. Όλα.

Η Μερσέντες έγνεψε.

—Θα το κάνω.

Το ίδιο βράδυ, ο Γκαμπριέλ και η Ισαβέλα κάθισαν στην παλιά βεράντα του κτήματος.

Για πρώτη φορά μετά από δεκαεννέα χρόνια, δεν υπήρχε ανάμεσά τους ένα ψέμα που να μην έχει αποκαλυφθεί. Υπήρχαν πληγές, θυμός, θλίψη και ερωτήματα που δεν θα απαντιούνταν μέσα σε μία νύχτα.

—Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι όλα θα γίνουν όπως πριν, είπε η Ισαβέλα.

Ο Γκαμπριέλ έσκυψε το κεφάλι.

—Δεν σου ζητώ να ξεχάσεις όσα πέρασες.

—Σε περίμενα για χρόνια. Ύστερα σταμάτησα να περιμένω. Έμαθα να μεγαλώνω τον γιο μας μόνη μου, να δουλεύω, να φοβάμαι και να συνεχίζω. Δεν είμαι πια η κοπέλα που άφησες πίσω σου.

—Δεν σε άφησα, Ισαβέλα. Αλλά ξέρω ότι αυτό δεν αλλάζει τον πόνο που έζησες.

Εκείνη τον κοίταξε για ώρα.

—Το ερώτημα δεν είναι αν με αγαπούσες τότε. Το ερώτημα είναι ποιος είσαι τώρα και αν μπορείς να σταθείς δίπλα μας χωρίς να προσπαθήσεις να σβήσεις το παρελθόν.

Ο Γκαμπριέλ δεν προσπάθησε να απαντήσει με μεγάλες υποσχέσεις.

Απλώς άπλωσε το χέρι του πάνω στο τραπέζι.

Η Ισαβέλα το κοίταξε, αλλά δεν το πήρε αμέσως.

Και ο Γκαμπριέλ κατάλαβε ότι η εμπιστοσύνη δεν επιστρέφει επειδή κάποιος ανακαλύπτει την αλήθεια. Επιστρέφει μόνο όταν αποδεικνύει, μέρα με τη μέρα, ότι αξίζει ξανά να τον εμπιστευτούν.

Από την πόρτα εμφανίστηκε ο Αντριάν.

—Δεν ξέρω ακόμη αν μπορώ να σε αποκαλώ πατέρα, είπε στον Γκαμπριέλ.

Ο Γκαμπριέλ σηκώθηκε.

—Δεν χρειάζεται να βιαστείς.

—Αλλά θέλω να μάθω ποιος είσαι. Θέλω να ακούσω την ιστορία σου από εσένα, όχι από ανθρώπους που αποφάσισαν να μας χωρίσουν.

Ο Γκαμπριέλ ένιωσε τα μάτια του να γεμίζουν δάκρυα.

—Θα σου τα πω όλα. Ακόμη κι εκείνα για τα οποία ντρέπομαι.

Ο Αντριάν έγνεψε.

Δεν τον αγκάλιασε. Δεν τον αποκάλεσε πατέρα.

Αλλά κάθισε δίπλα του.

Και για τον Γκαμπριέλ, αυτό ήταν το πρώτο πραγματικό βήμα προς μια ζωή που δεν θα στηριζόταν πλέον στα ψέματα.

Μόνο που η ιστορία δεν είχε τελειώσει.

Πριν φύγει από το κτήμα, η Μερσέντες παρέδωσε στον Γκαμπριέλ ένα τελευταίο έγγραφο. Ήταν μια φωτοτυπία από τον προσωπικό φάκελο του Εδουάρδο.

Στην τελευταία σελίδα υπήρχε μια σημείωση, γραμμένη λίγες εβδομάδες πριν από την πλημμύρα:

«Αν ο Γκαμπριέλ μάθει ποτέ την αλήθεια για τον θάνατο του πατέρα του, πρέπει να βρεθεί τρόπος να σταματήσει. Δεν πρέπει να ανακαλύψει ποιος έδωσε την τελική εντολή».

Ο Γκαμπριέλ διάβασε τη φράση και σήκωσε αργά το βλέμμα του.

Ο Ροδρίγο μπορεί να είχε ομολογήσει μέρος της συνωμοσίας.

Ο Εδουάρδο μπορεί να είχε οργανώσει την απάτη.

Αλλά ποιος είχε δώσει την τελική εντολή;

Και γιατί ακόμη και ο Εδουάρδο φοβόταν τόσο πολύ αυτό το όνομα;

Ο Γκαμπριέλ δίπλωσε το χαρτί και το έβαλε στην τσέπη του.

Η αλήθεια είχε αρχίσει να βγαίνει στο φως.

Αλλά η τελευταία σκιά της οικογένειας Μόντες παρέμενε ακόμη κρυμμένη.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…