ΜΕΡΟΣ 3 — Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΠΑΡΑΔΕΧΤΗΚΕ ΟΤΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΜΟΥ… ΑΛΛΑ ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ!
«Τον αδελφό σου, Αλέξανδρε. Τον αδελφό σου, που η μητέρα σου προσπάθησε να σώσει από εμένα».
Τα λόγια του πατέρα μου αντηχούσαν στο μυαλό μου ακόμη κι αφού έκλεισε το τηλέφωνο.
Για αρκετά δευτερόλεπτα, κανείς δεν μίλησε.
Κρατούσα το ιατρικό έγγραφο με τα δάχτυλά μου να τρέμουν. Δίπλα μου, ο Ραμίρεζ κοιτούσε το χαρτί σαν να φοβόταν ότι, αν έλεγε έστω και μία λέξη, θα προκαλούσε μια καταστροφή που δεν μπορούσε πια να σταματήσει.
Η Έλενα είχε αγκαλιάσει τον μικρό Τόμι.
«Θέλω απαντήσεις», είπα τελικά. «Και αυτή τη φορά δεν θα δεχτώ άλλες μισές αλήθειες».
Έστρεψα το βλέμμα μου στον Ραμίρεζ.
«Το όνομα που βρίσκεται σε αυτό το έγγραφο είναι του ανθρώπου που διαχειρίζεται σήμερα τις ιατρικές και νομικές υποθέσεις της εταιρείας μου. Πώς είναι δυνατόν να εμφανίζεται σε ένα έγγραφο που γράφτηκε πριν από είκοσι επτά χρόνια;»
Ο Ραμίρεζ αναστέναξε.
«Επειδή εργαζόταν για τον πατέρα σου πολύ πριν αναλάβεις εσύ την εταιρεία».
«Και η υπογραφή;»
Δεν απάντησε.
Έδειξα το σημείο όπου υπήρχε η υπογραφή που έμοιαζε με τη δική μου.
«Αυτό δεν γίνεται. Δεν είχα γεννηθεί αρκετά μεγάλος για να υπογράψω τέτοιο έγγραφο. Κάποιος χρησιμοποίησε το όνομά μου».
Η Έλενα πλησίασε.
«Ακριβώς. Κάποιος ήθελε να φαίνεται ότι η απόφαση είχε τη δική σου έγκριση. Ίσως επειδή πίστευε πως, όταν θα μεγάλωνες, κανείς δεν θα τολμούσε να αμφισβητήσει τα έγγραφα της οικογένειάς σου».
Ένιωσα ένα κύμα οργής να με κατακλύζει.
Όλη μου τη ζωή πίστευα ότι είχα κληρονομήσει μια αυτοκρατορία χτισμένη με σκληρή δουλειά και θυσίες.
Τώρα ανακάλυπτα ότι ίσως η πρώτη πράξη αυτής της αυτοκρατορίας ήταν η εξαφάνιση ενός παιδιού.
Και το χειρότερο ήταν ότι ο ίδιος μου ο πατέρας είχε μόλις παραδεχτεί πως γνώριζε την αλήθεια.
«Έλενα», είπα, «θέλω να μάθω τι συνέβη εκείνη τη νύχτα».
Η ηλικιωμένη γυναίκα κοίταξε τη φωτογραφία της μητέρας μου.
«Η Βικτώρια γέννησε δύο παιδιά. Εσένα και τον μικρό σου αδελφό. Όταν γεννήθηκε το δεύτερο παιδί, ο πατέρας σου δεν το δέχτηκε. Είχε ήδη αποφασίσει ποιος θα κληρονομούσε την περιουσία και φοβόταν ότι η ύπαρξη ενός ακόμη παιδιού θα άλλαζε τα σχέδιά του».
«Γιατί; Η περιουσία ήταν αρκετή για όλους μας».
«Δεν φοβόταν ότι δεν θα υπήρχαν αρκετά χρήματα», απάντησε η Έλενα. «Φοβόταν ότι θα έχανε τον έλεγχο».
Η φράση της με χτύπησε σαν χαστούκι.
Ήξερα πόσο σημαντικός ήταν ο έλεγχος για τον πατέρα μου. Κάθε συμφωνία έπρεπε να περνά από τα χέρια του. Κάθε απόφαση έπρεπε να εγκρίνεται από εκείνον. Ακόμη και όταν ήμουν ενήλικας, εξακολουθούσε να αντιμετωπίζει τις επιλογές μου σαν να ήταν δικές του.
Αλλά να καταστρέψει τη ζωή ενός παιδιού για την εξουσία;
Δεν ήθελα να το πιστέψω.
«Τι απέγινε ο αδελφός μου;» ρώτησα.
Η Έλενα έκλεισε τα μάτια.
«Τη νύχτα που εξαφανίστηκε, η μητέρα σου με κάλεσε στο παλιό σπίτι. Ήταν αναστατωμένη. Μου είπε ότι είχε μάθει πως ο πατέρας σου σχεδίαζε να στείλει το μωρό μακριά, χωρίς να της αποκαλύψει πού θα πήγαινε».
«Και εσύ τη βοήθησες;»
«Προσπάθησα».
Η φωνή της έσπασε.
«Η Βικτώρια μου έδωσε μια κουβέρτα, λίγα ρούχα και έναν φάκελο. Μου είπε να πάρω το παιδί και να περιμένω τις οδηγίες της. Δεν ήθελε να φύγει από κοντά σου. Φοβόταν ότι, αν έφευγε και εκείνη, ο πατέρας σου θα χρησιμοποιούσε εσένα για να την αναγκάσει να επιστρέψει».
«Πού πήγες το παιδί;»
«Δεν το πήγα πουθενά».
Γύρισα απότομα προς το μέρος της.
«Τι σημαίνει αυτό;»
Η Έλενα έτρεμε.
«Όταν έφτασα στο δωμάτιο, το μωρό είχε ήδη φύγει. Η μητέρα σου στεκόταν μόνη της, κλαίγοντας. Μου είπε ότι κάποιος είχε μπει στο σπίτι πριν από εμένα».
«Και δεν κάλεσες την αστυνομία;»
«Ο πατέρας σου είχε ήδη μιλήσει με τους ανθρώπους που έπρεπε. Όταν προσπάθησα να καταγγείλω όσα γνώριζα, μου είπαν ότι δεν υπήρχε δεύτερο παιδί. Μου έδειξαν έγγραφα που υποτίθεται ότι αποδείκνυαν πως η μητέρα σου είχε γεννήσει μόνο εσένα».
Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.
«Πλαστά έγγραφα».
Η Έλενα έγνεψε.
«Δεν είχα τρόπο να το αποδείξω. Και μετά άρχισαν οι απειλές. Μου είπαν ότι, αν συνέχιζα να μιλάω, θα κατέστρεφαν τη ζωή μου. Έτσι έφυγα».
Ο Τόμι σήκωσε το κεφάλι του.
«Γιαγιά, είναι ο κύριος που μας έψαχνε χθες;»
Η Έλενα πάγωσε.
«Ποιος κύριος, αγόρι μου;»
«Αυτός με το μαύρο αυτοκίνητο. Που με ρώτησε αν είχα βρει κάτι κοντά στο παλιό δέντρο».
Γονάτισα μπροστά στο παιδί.
«Τι άλλο σου είπε;»
Ο Τόμι έψαξε τις τσέπες του και έβγαλε ένα μικρό κομμάτι χαρτί.
«Μου είπε να του δώσω αυτό που βρήκα. Όταν του είπα ότι δεν είχα τίποτα, μου είπε ότι θα ξαναγυρίσει».
Πήρα το χαρτί.
Ήταν μια επαγγελματική κάρτα.
Στο κέντρο αναγραφόταν το όνομα του δικηγόρου που διαχειριζόταν την περιουσία της οικογένειάς μου.
Ο άνθρωπος που είχε υπογράψει το ιατρικό έγγραφο.
Ο άνθρωπος που είχε πρόσβαση στα αρχεία της εταιρείας μου.
Και ο άνθρωπος που είχε τηλεφωνήσει στον πατέρα μου την προηγούμενη εβδομάδα για μια «επείγουσα υπόθεση παλαιών τίτλων ιδιοκτησίας».
Ξαφνικά, όλα άρχισαν να συνδέονται.
Δεν αναζητούσαν απλώς ένα παιδί που είχε εξαφανιστεί πριν από είκοσι επτά χρόνια.
Αναζητούσαν αποδείξεις.
Και κάποιος ήταν πρόθυμος να κάνει τα πάντα για να τις εξαφανίσει.
Επέστρεψα στον πύργο μου λίγο μετά τα μεσάνυχτα.
Δεν είχα κοιμηθεί ούτε λεπτό.
Μόλις μπήκα στο γραφείο μου, τηλεφώνησα στην προσωπική μου βοηθό.
«Θέλω πλήρη αντίγραφα όλων των αρχείων που αφορούν το παλιό κτήμα της οικογένειάς μου. Συμβόλαια, ιατρικά έγγραφα, μεταβιβάσεις, τα πάντα. Και θέλω να μάθω ποιος είχε πρόσβαση σε αυτά τα αρχεία τις τελευταίες τριάντα ημέρες».
«Μάλιστα, κύριε Μόργκαν».
«Και κάτι ακόμη. Κανείς δεν πρέπει να ενημερώσει τον πατέρα μου».
Ακολούθησε μια μικρή παύση.
«Κατανοητό».
Έκλεισα το τηλέφωνο και κάθισα μπροστά στον υπολογιστή.
Η πρώτη αναφορά έφτασε σε λιγότερο από είκοσι λεπτά.
Η δεύτερη λίγο αργότερα.
Και η τρίτη με έκανε να σηκωθώ όρθιος.
Σύμφωνα με τα αρχεία της εταιρείας, τρεις ημέρες πριν από τον θάνατο της μητέρας μου, είχε υπογραφεί μια μυστική συμφωνία μεταβίβασης περιουσίας. Το έγγραφο προέβλεπε ότι, αν συνέβαινε οτιδήποτε στον δεύτερο κληρονόμο, η ιδιοκτησία συγκεκριμένων εκτάσεων θα περνούσε αποκλειστικά στον Ρίτσαρντ Μόργκαν.
Δεν υπήρχε καμία αναφορά στο παιδί.
Σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ.
Όμως, στο τέλος του εγγράφου υπήρχε μια σημείωση γραμμένη με κόκκινο μελάνι:
«Η αρχική διαθήκη της Βικτώριας δεν έχει εντοπιστεί. Η ύπαρξή της μπορεί να ακυρώσει τη μεταβίβαση».
Διάβασα τη φράση ξανά και ξανά.
Η μητέρα μου είχε αφήσει διαθήκη.
Και κάποιος είχε φροντίσει να εξαφανιστεί.
Τότε το τηλέφωνό μου δονήθηκε.
Ήταν μήνυμα από έναν άγνωστο αριθμό.
«Αν θέλεις να μάθεις πού βρίσκεται ο αδελφός σου, μην εμπιστευτείς τον Ραμίρεζ. Ρώτησέ τον τι έκανε τη νύχτα που εξαφανίστηκε το παιδί».
Το διάβασα δύο φορές.
Για μια στιγμή, αρνήθηκα να πιστέψω ότι ήταν αληθινό.
Ο Ραμίρεζ με είχε βοηθήσει. Είχε διακινδυνεύσει τη δουλειά του για να με οδηγήσει στην Έλενα. Είχε σταθεί δίπλα μου όταν οι άνθρωποι του πατέρα μου προσπαθούσαν να μας σταματήσουν.
Γιατί να τον υποψιάζομαι;
Κι όμως, δεν μπορούσα να αγνοήσω το μήνυμα.
Τον κάλεσα αμέσως.
«Ραμίρεζ, πρέπει να μιλήσουμε».
«Συμβαίνει κάτι, κύριε;»
«Θέλω να μου πεις πού βρισκόσουν τη νύχτα που εξαφανίστηκε ο αδελφός μου».
Στην άλλη άκρη της γραμμής επικράτησε σιωπή.
Μια σιωπή τόσο μεγάλη, που άρχισα να ακούω την αναπνοή του.
«Ποιος σας το είπε;» ρώτησε τελικά.
Έκλεισα τα μάτια.
«Άρα κάτι γνωρίζεις».
«Κύριε Μόργκαν, πρέπει να με ακούσετε προσεκτικά. Υπάρχουν πράγματα που δεν σας είπα επειδή φοβόμουν ότι δεν θα με πιστεύατε».
«Τι έκανες, Ραμίρεζ;»
Η φωνή του έσπασε.
«Εκείνη τη νύχτα, ήμουν ο τελευταίος άνθρωπος που είδε το μωρό πριν φύγει από το σπίτι».
Σηκώθηκα απότομα.
«Και πού το πήγες;»
«Δεν το πήγα εγώ πουθενά. Αλλά είδα ποιος το πήρε».
«Ποιος;»
Ο Ραμίρεζ πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Ο πατέρας σας δεν ήταν μόνος του εκείνη τη νύχτα. Υπήρχε ακόμη ένας άνθρωπος μαζί του. Ένας άνθρωπος που όλοι θεωρούσαν νεκρό».
Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά βίαια.
«Πες μου το όνομά του».
Ο Ραμίρεζ άρχισε να κλαίει.
«Δεν μπορώ να σας το πω από το τηλέφωνο. Αν ακούει κάποιος τη συνομιλία μας, κινδυνεύετε».
«Τότε έλα εδώ τώρα!»
«Θα έρθω. Αλλά πριν από αυτό, πρέπει να κάνετε κάτι».
«Τι;»
«Κοιτάξτε κάτω από το γραφείο του πατέρα σας. Υπάρχει ένα κρυφό συρτάρι. Εκεί θα βρείτε την τελευταία επιστολή που έγραψε η μητέρα σας».
Η γραμμή έκλεισε.
Δεν περίμενα ούτε δευτερόλεπτο.
Πήγα κατευθείαν στο σπίτι του πατέρα μου.
Ο Ρίτσαρντ Μόργκαν ζούσε ακόμη στην παλιά οικογενειακή έπαυλη, αν και σπάνια δεχόταν επισκέπτες. Όταν έφτασα, τα φώτα στο γραφείο του ήταν αναμμένα.
Η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη.
Μπήκα μέσα χωρίς να χτυπήσω.
Το δωμάτιο μύριζε παλιό ξύλο και καπνό. Στους τοίχους κρέμονταν φωτογραφίες της οικογένειας, βραβεία και πορτρέτα ανθρώπων που είχαν βοηθήσει στην οικοδόμηση της περιουσίας μας.
Στο κέντρο βρισκόταν το μεγάλο γραφείο του πατέρα μου.
Γονάτισα και εξέτασα το κάτω μέρος του.
Ύστερα από λίγα λεπτά, τα δάχτυλά μου βρήκαν έναν μικρό μηχανισμό.
Πίεσα.
Ένα κρυφό συρτάρι άνοιξε.
Μέσα υπήρχε ένας φάκελος με το όνομα της μητέρας μου.
Τα χέρια μου έτρεμαν καθώς τον άνοιγα.
Η επιστολή ήταν γραμμένη με τον δικό της γραφικό χαρακτήρα.
«Αγαπημένε μου Αλέξανδρε,
Αν διαβάζεις αυτά τα λόγια, σημαίνει ότι απέτυχα να σε προστατεύσω από το μυστικό που κρατούσα τόσα χρόνια.
Θέλω να ξέρεις ότι δεν έφυγα ποτέ επειδή δεν σε αγαπούσα. Αν κάποια μέρα ακούσεις ότι πέθανα, μην πιστέψεις τίποτα πριν αναζητήσεις την αλήθεια.
Ο πατέρας σου δεν γνωρίζει ότι έχω κρατήσει την τελευταία απόδειξη. Το δεύτερο παιδί μου ζει, και κάποιος μέσα στην ίδια μας την οικογένεια γνωρίζει πού βρίσκεται.
Αλλά υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να μάθεις.
Ο άνθρωπος που με βοήθησε να προστατεύσω τον γιο μου δεν είναι αυτός που νομίζεις.
Και όταν μάθεις την ταυτότητά του, θα καταλάβεις γιατί έπρεπε να εξαφανιστώ».
Σταμάτησα να διαβάζω.
Η τελευταία φράση ήταν υπογραμμισμένη δύο φορές.
«Μην εμπιστευτείς τον άνθρωπο που θα σου πει ότι με σκότωσε για να σε προστατεύσει».
Από πίσω μου ακούστηκε μια φωνή.
«Δεν έπρεπε να ανοίξεις αυτό το συρτάρι, Αλέξανδρε».
Γύρισα απότομα.
Ο πατέρας μου στεκόταν στην πόρτα.
Δεν έδειχνε θυμωμένος.
Έδειχνε τρομοκρατημένος.
Στο δεξί του χέρι κρατούσε ένα παλιό οικογενειακό πορτρέτο. Το ακούμπησε πάνω στο γραφείο και με κοίταξε.
«Τώρα που διάβασες την επιστολή, δεν υπάρχει επιστροφή».
«Πες μου την αλήθεια».
Ο πατέρας μου κατέβασε το βλέμμα.
«Η μητέρα σου δεν πέθανε εκείνη τη νύχτα».
Ένιωσα το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια μου.
«Τότε πού βρίσκεται;»
Ο Ρίτσαρντ σήκωσε τα μάτια του.
«Αυτό είναι κάτι που προσπαθώ να ανακαλύψω εδώ και είκοσι επτά χρόνια».
Πριν προλάβω να απαντήσω, ακούστηκε το κουδούνι της έπαυλης.
Ένας υπάλληλος εμφανίστηκε στην πόρτα.
«Κύριε Μόργκαν… υπάρχει ένας άντρας στην είσοδο. Λέει ότι ονομάζεται Ντάνιελ και ότι είναι ο γιος της Βικτώριας».
Ο πατέρας μου άσπρισε.
Το ποτήρι που κρατούσε γλίστρησε από τα δάχτυλά του και έγινε κομμάτια στο πάτωμα.
Κι εγώ κατάλαβα ότι, ύστερα από είκοσι επτά χρόνια σιωπής, το παρελθόν μόλις είχε χτυπήσει την πόρτα μας.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…
