«Κύριε Μόργκαν, πρέπει να δείτε κάτι. Αμέσως».

Ο φύλακας έκλεισε την πόρτα του γραφείου μου πίσω του και στάθηκε μπροστά στο γραφείο, προσπαθώντας να κρύψει την ταραχή του.

Ήταν σχεδόν έξι το απόγευμα. Από τα παράθυρα του τριακοστού ορόφου, η πόλη απλωνόταν κάτω από τα πόδια μου, γεμάτη φώτα, αυτοκίνητα και ανθρώπους που βιάζονταν να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Εγώ, ο Αλέξανδρος Μόργκαν, είχα συνηθίσει να ελέγχω κάθε λεπτομέρεια της ζωής μου.

Η εταιρεία μου διαχειριζόταν μερικά από τα πιο ακριβά ακίνητα της πόλης. Οι άνθρωποί μου γνώριζαν ότι δεν ανεχόμουν παραβιάσεις ασφαλείας, λάθη ή ανεξήγητες καταστάσεις.

Κι όμως, εκείνη τη στιγμή, ο φύλακας στεκόταν μπροστά μου σαν να είχε μόλις ανακαλύψει κάτι που δεν έπρεπε να υπάρχει.

«Τι συνέβη;» ρώτησα.

«Ένα παιδί μπήκε στον πύργο και έφτασε μέχρι εδώ».

Άφησα αργά το στυλό μου.

«Πώς;»

«Αυτό ακριβώς προσπαθούμε να καταλάβουμε, κύριε».

Ο φύλακας άνοιξε το τάμπλετ του και μου έδειξε τις καταγραφές από τις κάμερες.

Ένα μικρό αγόρι, όχι μεγαλύτερο από οκτώ ή εννέα ετών, εμφανίστηκε στην είσοδο του κτιρίου. Φορούσε ένα παλιό μπουφάν, παπούτσια γεμάτα σκόνη και κρατούσε ένα τσαλακωμένο χαρτί στο χέρι.

Δεν πλησίασε την υποδοχή.

Δεν μίλησε με τη γραμματεία.

Προχώρησε κατευθείαν προς τον διάδρομο των υπηρεσιών, σαν να γνώριζε ήδη πού πήγαινε.

Λίγα λεπτά αργότερα, εμφανίστηκε στον τριακοστό όροφο.

«Σταματήστε την εικόνα», διέταξα.

Ο φύλακας πάτησε την οθόνη.

Το αγόρι κοιτούσε κατευθείαν προς την κάμερα.

Και χαμογελούσε.

Όχι σαν παιδί που είχε καταφέρει να κάνει μια σκανταλιά.

Χαμογελούσε σαν να ήξερε ότι κάποιος θα το έβλεπε.

«Πώς το λένε;» ρώτησα.

«Τόμι. Αυτό βρήκαμε από τα στοιχεία που μας έδωσε όταν τον σταματήσαμε».

«Ποιος τον άφησε να μπει;»

Ο φύλακας άλλαξε την εικόνα.

Ένας άντρας με στολή συντήρησης άνοιγε την πόρτα του υπηρεσιακού ασανσέρ και έκανε νόημα στο παιδί να περάσει.

Αμέσως αναγνώρισα το πρόσωπό του.

«Ραμίρεζ».

«Ναι, κύριε. Εργάζεται εδώ και δεκαοκτώ χρόνια».

Έσφιξα τα δόντια μου.

«Φέρτε τον στο γραφείο μου».

Ο Ραμίρεζ εμφανίστηκε πέντε λεπτά αργότερα.

Ήταν ένας άντρας κοντά στα εξήντα, με γκρίζους κροτάφους και τα χέρια ενός ανθρώπου που είχε περάσει τη ζωή του δουλεύοντας. Τον γνώριζα από την πρώτη ημέρα που ανέλαβα τη διαχείριση του πύργου.

Ήταν πάντα συνεπής. Ποτέ δεν είχε δημιουργήσει πρόβλημα.

Αυτό έκανε τη συμπεριφορά του ακόμη πιο ανησυχητική.

«Κύριε Μόργκαν…» άρχισε.

«Γιατί βοηθήσατε ένα άγνωστο παιδί να φτάσει στον όροφο όπου βρίσκεται το γραφείο μου;»

Ο Ραμίρεζ κοίταξε τον φύλακα και ύστερα χαμήλωσε το βλέμμα.

«Δεν είναι ακριβώς άγνωστο».

«Τότε εξηγήστε μου».

Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα.

«Γνωρίζω τη γιαγιά του».

«Και λοιπόν;»

«Μου ζήτησε να σας βρει».

Έγειρα προς τα εμπρός.

«Γιατί δεν ζήτησε ένα ραντεβού όπως όλοι οι υπόλοιποι;»

Ο Ραμίρεζ έσφιξε τα χέρια του.

«Επειδή φοβάται ότι, αν σας τηλεφωνήσει, δεν θα θελήσετε να τη δείτε».

Ένα παράξενο συναίσθημα με διαπέρασε.

«Ποια είναι η γυναίκα;»

Ο Ραμίρεζ σήκωσε αργά το κεφάλι.

«Έλενα».

Το όνομα δεν μου έλεγε τίποτα.

«Δεν γνωρίζω καμία Έλενα».

«Εκείνη, όμως, γνώριζε τη μητέρα σας».

Πάγωσα.

Η μητέρα μου, η Βικτώρια Μόργκαν, είχε πεθάνει όταν ήμουν δεκαοκτώ ετών. Τουλάχιστον, αυτή ήταν η ιστορία που μου είχε διηγηθεί ο πατέρας μου.

Είχα μεγαλώσει με την ανάμνηση μιας γυναίκας που λάτρευα και με την πικρή βεβαιότητα ότι ο θάνατός της είχε αφήσει ένα κενό που κανείς δεν μπορούσε να γεμίσει.

«Τι σχέση έχει η Έλενα με τη μητέρα μου;» ρώτησα.

Ο Ραμίρεζ πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Πριν από είκοσι επτά χρόνια, πριν χτιστεί αυτός ο πύργος, η Έλενα εργαζόταν στο παλιό κτήμα της οικογένειάς σας».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Το οικόπεδο όπου βρισκόταν τώρα το κτίριο ανήκε κάποτε στον πατέρα μου. Εκεί υπήρχε ένα μεγάλο σπίτι, μια αυλή με δέντρα και ένα μικρό βοηθητικό κτίσμα που θυμόμουν αμυδρά από την παιδική μου ηλικία.

Δεν γνώριζα κανέναν που να είχε εργαστεί εκεί.

Ή έτσι πίστευα.

«Τι έκανε η Έλενα στο κτήμα;»

«Φρόντιζε τη μητέρα σας».

«Η μητέρα μου είχε γιατρούς, νοσηλευτές και προσωπικό. Δεν χρειαζόταν κάποια άγνωστη γυναίκα να τη φροντίζει».

Ο Ραμίρεζ με κοίταξε με θλίψη.

«Μερικές φορές, κύριε Μόργκαν, οι άνθρωποι που βρίσκονται πιο κοντά μας είναι εκείνοι που γνωρίζουμε λιγότερο».

Σηκώθηκα από την καρέκλα.

«Αρκετά με τους γρίφους. Πού βρίσκεται αυτή η γυναίκα;»

«Στις Σκιές. Εκεί μένει».

Οι Σκιές ήταν ένας φτωχός οικισμός στην άκρη της πόλης. Είχα ακούσει το όνομα πολλές φορές σε αναφορές για τα ακίνητα της περιοχής, αλλά δεν είχα πάει ποτέ ο ίδιος.

«Θα με οδηγήσετε εκεί», είπα.

Ο Ραμίρεζ έγνεψε καταφατικά.

«Υπάρχει μόνο κάτι που πρέπει να γνωρίζετε».

Σταμάτησα πριν φτάσω στην πόρτα.

«Τι;»

«Η Έλενα δεν σας περιμένει μόνο για να σας μιλήσει για τη μητέρα σας».

«Τότε για ποιον λόγο;»

Ο Ραμίρεζ κοίταξε προς τον διάδρομο, όπου ο μικρός Τόμι περίμενε δίπλα σε έναν φύλακα.

«Επειδή το παιδί βρήκε κάτι που δεν έπρεπε να είχε βρεθεί ποτέ».

Μία ώρα αργότερα, το αυτοκίνητό μου διέσχιζε τους στενούς δρόμους των Σκιών.

Όσο προχωρούσαμε, τα κτίρια γίνονταν χαμηλότερα και οι δρόμοι πιο δύσβατοι. Σε ορισμένα σημεία υπήρχαν λακκούβες γεμάτες νερό. Παιδιά έπαιζαν δίπλα σε πρόχειρα σπίτια, ενώ γυναίκες άπλωναν ρούχα σε σχοινιά δεμένα ανάμεσα σε ξύλινους πασσάλους.

Κοίταξα έξω από το παράθυρο.

Μόλις είκοσι λεπτά μακριά από τον γυάλινο πύργο που έφερε το επώνυμό μου, άνθρωποι ζούσαν χωρίς τις ανέσεις που εγώ θεωρούσα αυτονόητες.

Για πρώτη φορά, ένιωσα άβολα με την απόσταση ανάμεσα στις δύο πραγματικότητες.

Ο Τόμι καθόταν δίπλα μου στο πίσω κάθισμα. Από τότε που φύγαμε, δεν είχε πει σχεδόν λέξη.

«Γιατί ήρθες να με βρεις;» τον ρώτησα.

Το αγόρι κοίταξε το τσαλακωμένο χαρτί που κρατούσε.

«Η γιαγιά μου είπε ότι μόνο εσείς μπορείτε να καταλάβετε».

«Να καταλάβω τι;»

Ο Τόμι δίστασε.

«Αυτό που έγινε στη μητέρα σας».

Ένιωσα το αίμα να φεύγει από το πρόσωπό μου.

«Ποιος σου είπε ότι μπορείς να μιλάς για τη μητέρα μου;»

Το παιδί κατέβασε το κεφάλι.

«Η γιαγιά».

Δεν επέμεινα. Δεν ήθελα να τρομάξω περισσότερο ένα παιδί που φαινόταν ήδη εξαντλημένο.

Λίγα λεπτά αργότερα, το αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά σε ένα μικρό σπίτι με ξεθωριασμένη μπλε πόρτα.

Ο Τόμι άνοιξε την πόρτα πριν προλάβει να κατέβει ο οδηγός.

«Γιαγιά!»

Μια ηλικιωμένη γυναίκα εμφανίστηκε στο κατώφλι.

Τα μαλλιά της ήταν εντελώς γκρίζα. Φορούσε μια παλιά ζακέτα και κρατούσε ένα μεταλλικό μπολ. Όταν είδε το παιδί, το πρόσωπό της φωτίστηκε.

Ύστερα με είδε.

Το μπολ γλίστρησε από τα χέρια της και έπεσε στο έδαφος.

Το νερό χύθηκε στα πόδια της.

Εκείνη, όμως, δεν κοίταξε κάτω.

Με κοιτούσε σαν να είχε μπροστά της έναν άνθρωπο που είχε δει μόνο στα όνειρά της.

«Αλέξανδρε…» ψιθύρισε.

Έμεινα ακίνητος.

«Με γνωρίζετε;»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Γνώρισα τη μητέρα σου πριν από πολλά χρόνια».

Πλησίασα ένα βήμα.

«Ο Ραμίρεζ μού είπε ότι τη φροντίζατε. Τι ακριβώς συνέβαινε στο παλιό μας κτήμα;»

Η Έλενα κοίταξε γύρω της, σαν να φοβόταν ότι κάποιος μπορούσε να μας ακούσει.

Ύστερα πήρε το χέρι του Τόμι και μας οδήγησε μέσα.

Το σπίτι ήταν μικρό και φτωχικό, αλλά καθαρό. Στον τοίχο υπήρχαν παλιές οικογενειακές φωτογραφίες και πάνω σε ένα ξύλινο τραπέζι βρισκόταν ένας φάκελος.

Η Έλενα κάθισε απέναντί μου.

«Πριν σου πω οτιδήποτε», είπε, «θέλω να καταλάβεις ότι η μητέρα σου δεν ήταν η γυναίκα που σου περιέγραψαν».

Ένιωσα τον θυμό να ανεβαίνει μέσα μου.

«Ο πατέρας μου μού είπε ότι πέθανε από ασθένεια».

Η Έλενα έκλεισε τα μάτια.

«Αυτό σου είπαν».

«Τι σημαίνει αυτό;»

Δεν απάντησε αμέσως. Άνοιξε τον φάκελο και έβγαλε ένα παλιό χαρτί, διπλωμένο πολλές φορές. Το ακούμπησε μπροστά μου.

«Χθες, ο Τόμι βρήκε αυτό κοντά στα θεμέλια ενός παλιού κτίσματος, εκεί όπου κάποτε βρισκόταν το σπίτι της οικογένειάς σου. Δεν ήξερα αν έπρεπε να το ανοίξω. Όταν είδα το όνομα της μητέρας σου, κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να το κρατήσω άλλο κρυφό».

Άπλωσα το χέρι μου και πήρα το χαρτί.

Ήταν ένα παλιό αντίγραφο εγγράφου με το όνομα της Βικτώριας Μόργκαν.

Κάτω από το όνομά της υπήρχε μια ημερομηνία.

Η ημερομηνία ήταν μεταγενέστερη από εκείνη που μου είχαν πει ότι πέθανε.

Το δωμάτιο άρχισε να γυρίζει γύρω μου.

«Αυτό είναι αδύνατον», ψιθύρισα.

Η Έλενα άρχισε να κλαίει.

«Αλέξανδρε, υπάρχει κάτι που πρέπει να μάθεις. Η μητέρα σου δεν εξαφανίστηκε από τη ζωή σου επειδή το επέλεξε. Κάποιος αποφάσισε για εκείνη και μετά φρόντισε να μη μάθεις ποτέ τι πραγματικά συνέβη».

Σήκωσα απότομα το κεφάλι.

«Ποιος;»

Η Έλενα κοίταξε τον Τόμι. Το παιδί έσφιξε το χέρι της.

Ύστερα η ηλικιωμένη γυναίκα έσκυψε προς το μέρος μου και ψιθύρισε:

«Ο άνθρωπος που σου είπε ότι η μητέρα σου πέθανε… ήξερε ότι εκείνη είχε αφήσει κάτι για εσένα. Και αυτό το κάτι μπορεί να αποκαλύψει ποιος πραγματικά είσαι, Αλέξανδρε».

Κοίταξα ξανά το έγγραφο.

Στο κάτω μέρος υπήρχε μια χειρόγραφη φράση, ξεθωριασμένη αλλά ακόμη ευανάγνωστη.

«Αν ο γιος μου επιστρέψει ποτέ σε αυτό το σπίτι, δώστε του το δεύτερο κλειδί. Μόνο εκείνος πρέπει να μάθει τι βρίσκεται κάτω από το παλιό δέντρο».

Σήκωσα το βλέμμα μου προς την Έλενα.

«Ποιο δεύτερο κλειδί;»

Η Έλενα έβαλε το χέρι της στην τσέπη της ζακέτας της και έβγαλε ένα μικρό, σκουριασμένο κλειδί.

«Το κρατούσα είκοσι επτά χρόνια», είπε. «Και προσευχόμουν να μη χρειαστεί ποτέ να το χρησιμοποιήσεις».

Τότε, έξω από το σπίτι, ακούστηκε το φρενάρισμα ενός αυτοκινήτου.

Η Έλενα χλώμιασε.

Ο Τόμι έτρεξε στο παράθυρο και κοίταξε έξω.

«Γιαγιά…» ψιθύρισε. «Ήρθαν».

Η ηλικιωμένη γυναίκα σηκώθηκε απότομα και έκλεισε τις κουρτίνες.

«Αλέξανδρε, πρέπει να φύγεις από εδώ. Αν μάθουν ότι έχεις το κλειδί, θα κάνουν τα πάντα για να μη φτάσεις ποτέ στο παλιό δέντρο».

Κράτησα το κλειδί στην παλάμη μου.

Δεν ήξερα ποιοι είχαν φτάσει έξω από το σπίτι.

Δεν ήξερα τι είχε συμβεί πραγματικά στη μητέρα μου.

Αλλά για πρώτη φορά μετά από είκοσι επτά χρόνια, είχα έναν λόγο να αμφισβητήσω όλα όσα πίστευα ότι γνώριζα για την οικογένειά μου.

Και τότε κάποιος χτύπησε δυνατά την πόρτα.

«Ανοίξτε!» ακούστηκε μια αντρική φωνή. «Ξέρουμε ότι ο Αλέξανδρος Μόργκαν βρίσκεται μέσα!»

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 2…