ΜΕΡΟΣ 4 — Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΒΡΗΚΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ… ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ!

Δεν είχα κλείσει μάτι όλη τη νύχτα.

Η εικόνα της Σόφι μέσα στα γραφεία της Meridian Medical Consulting δεν έφευγε από το μυαλό μου. Γιατί είχε πάει εκεί; Τι περιείχε ο φάκελος που κρατούσε; Και ποιος ήταν ο άνθρωπος που ο Ντέιβιντ αποκαλούσε «τον πραγματικό κληρονόμο»;

Κάθε ερώτηση γεννούσε άλλες δέκα.

Ο Σάμιουελ στεκόταν δίπλα στο γραφείο, μιλώντας χαμηλόφωνα με τον συνεργάτη του. Είχε ζητήσει να διατηρηθούν τα διαθέσιμα στοιχεία και να ενημερωθούν οι αρμόδιες αρχές για τις νέες πληροφορίες.

Όταν έκλεισε το τηλέφωνο, γύρισε προς το μέρος μου.

«Η Σόφι παραμένει στο κτίριο. Δεν γνωρίζουμε ακόμη αν βρίσκεται εκεί με τη θέλησή της ή αν προσπαθεί να συναντήσει κάποιον».

«Θέλω να της μιλήσω».

«Θα προσπαθήσουμε να οργανώσουμε μια ασφαλή συνάντηση».

«Όχι, Σάμιουελ. Δεν καταλαβαίνεις. Είναι η κόρη μου. Αν έχει μπλέξει σε κάτι, πρέπει να ξέρει ότι μπορεί να μου μιλήσει».

Ο δικηγόρος μου με κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα.

«Και αν σου πει κάτι που δεν θέλεις να ακούσεις;»

Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό.

«Τότε θα το ακούσω».

Ήταν η πιο δύσκολη απάντηση που είχα δώσει ποτέ.

Γιατί, βαθιά μέσα μου, εξακολουθούσα να ελπίζω ότι όλα ήταν μια παρεξήγηση. Ότι κάποιος είχε χρησιμοποιήσει το όνομα της Σόφι χωρίς να το γνωρίζει. Ότι ο Ντέιβιντ την είχε παρασύρει και πως εκείνη προσπαθούσε τώρα να διορθώσει τα λάθη του.

Όμως δεν μπορούσα να αγνοήσω τα στοιχεία.

Και δεν μπορούσα να αφήσω την αγάπη μου για την κόρη μου να με εμποδίσει να ανακαλύψω την αλήθεια.

Στο μεταξύ, μέσα στα γραφεία της Meridian Medical Consulting, η Σόφι στεκόταν μπροστά σε ένα κλειδωμένο συρτάρι.

Είχε φτάσει εκεί λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, αποφασισμένη να βρει τα έγγραφα που ο πατέρας της προσπαθούσε να κρατήσει κρυφά.

Για εβδομάδες, ο Ντέιβιντ τής έλεγε ότι όλα ήταν υπό έλεγχο.

Ότι οι μεταφορές χρημάτων ήταν νόμιμες.

Ότι οι υπογραφές της βρίσκονταν στα σωστά έγγραφα.

Και, κυρίως, ότι η μητέρα της δεν έπρεπε να μάθει τίποτα μέχρι να ολοκληρωθούν ορισμένες «οικογενειακές υποθέσεις».

Η Σόφι είχε προσπαθήσει να τον πιστέψει.

Μέχρι τη στιγμή που έμαθε ότι η μητέρα της είχε πεθάνει.

Εκείνη τη μέρα, ο Ντέιβιντ την είχε αγκαλιάσει και της είχε πει πως τώρα έπρεπε να είναι δυνατή.

«Η μητέρα σου δεν θα ήθελε να καταστραφούμε», της είχε ψιθυρίσει.

Αλλά όταν τον ρώτησε για τα έγγραφα που είχε υπογράψει, εκείνος θύμωσε.

«Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή, Σόφι».

«Τότε πότε θα είναι;»

«Όταν θα μπορώ να σου εξηγήσω τα πάντα».

«Μου το λες αυτό εδώ και μήνες!»

Ο Ντέιβιντ την είχε κοιτάξει με ένα βλέμμα που δεν αναγνώριζε.

«Πρόσεχε τι ρωτάς. Υπάρχουν πράγματα που, αν αποκαλυφθούν, θα πληγώσουν ανθρώπους που αγαπάς».

Η φράση αυτή είχε μείνει στο μυαλό της.

Τώρα, μέσα στο άδειο γραφείο, η Σόφι ήξερε ότι δεν μπορούσε να περιμένει άλλο.

Έβγαλε από την τσάντα της ένα κλειδί που είχε βρει ανάμεσα στα προσωπικά αντικείμενα του πατέρα της και προσπάθησε να ανοίξει το συρτάρι.

Την πρώτη φορά, το κλειδί δεν γύρισε.

Τη δεύτερη, άκουσε έναν μικρό μεταλλικό ήχο.

Το συρτάρι άνοιξε.

Μέσα υπήρχαν φάκελοι, τραπεζικά έγγραφα, αντίγραφα συμβάσεων και μια παλιά φωτογραφία.

Η Σόφι πήρε τη φωτογραφία στα χέρια της.

Ήταν ο πατέρας της, πολύ νεότερος, δίπλα σε έναν άντρα που δεν είχε ξαναδεί.

Στην πίσω πλευρά υπήρχε μια ημερομηνία και μια σύντομη σημείωση:

«Για τον γιο μου. Όταν έρθει η ώρα, θα μάθει την αλήθεια».

Η Σόφι ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά.

Γύρισε τη φωτογραφία ξανά.

Ο άντρας που στεκόταν δίπλα στον Ντέιβιντ είχε τα ίδια μάτια με τον πατέρα της.

Και τότε παρατήρησε κάτι ακόμη.

Στην άκρη της φωτογραφίας υπήρχε ένα παιδί.

Ένα μικρό αγόρι που κρατούσε το χέρι του άγνωστου άντρα.

Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας, κάτω από τη σημείωση, υπήρχε ένα όνομα.

Ένα όνομα που η Σόφι δεν είχε ακούσει ποτέ μέσα στο σπίτι τους.

Άντριαν.

Η Σόφι άφησε τη φωτογραφία πάνω στο γραφείο και άρχισε να εξετάζει τους φακέλους.

Ο πρώτος περιείχε εταιρικά έγγραφα.

Ο δεύτερος περιείχε οικονομικές καταστάσεις.

Ο τρίτος, όμως, είχε ένα διαφορετικό εξώφυλλο.

Πάνω του ήταν γραμμένες τρεις λέξεις:

«Black Protocol — Απόρρητο».

Η Σόφι ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνά το σώμα της.

Άνοιξε τον φάκελο.

Στις πρώτες σελίδες υπήρχαν αναφορές σε ιατρικές διαδικασίες, οικονομικές συμφωνίες και πρόσωπα που συνδέονταν με τη διαχείριση της οικογενειακής περιουσίας.

Δεν καταλάβαινε όλες τις λεπτομέρειες.

Αλλά όσο προχωρούσε, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσε ότι το όνομα της μητέρας της εμφανιζόταν επανειλημμένα.

Υπήρχαν ημερομηνίες.

Υπήρχαν υπογραφές.

Υπήρχαν σημειώσεις για αλλαγές που έπρεπε να γίνουν πριν από την επίσημη ανακοίνωση του θανάτου της Έλενας.

Η Σόφι ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.

«Όχι…» ψιθύρισε.

Πήρε το κινητό της και φωτογράφισε τις σελίδες, μία προς μία.

Ύστερα βρήκε ένα έγγραφο που έκανε τα χέρια της να τρέμουν.

Ήταν μια σύμβαση που έφερε τη δική της υπογραφή.

Δίπλα στο όνομά της υπήρχε μια σημείωση που δεν είχε ξαναδεί:

«Εξουσιοδότηση διαχείρισης — σύμφωνα με τις οδηγίες του Ντέιβιντ Γουίτμορ».

Η Σόφι θυμήθηκε αμέσως τη μέρα που είχε υπογράψει τα χαρτιά.

Ο πατέρας της τής είχε πει ότι επρόκειτο για μια τυπική διαδικασία που θα προστάτευε την οικογένεια σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

Δεν της είχε εξηγήσει ότι τα έγγραφα συνδέονταν με την περιουσία της μητέρας της.

Δεν της είχε αναφέρει το Black Protocol.

Και σίγουρα δεν της είχε πει ότι η υπογραφή της θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσει συναλλαγές που τώρα βρίσκονταν υπό διερεύνηση.

«Με χρησιμοποίησες…» ψιθύρισε.

Για μια στιγμή, θέλησε να σκίσει τα χαρτιά.

Αλλά σταμάτησε.

Αν κατέστρεφε τα έγγραφα, ίσως να εξαφάνιζε τα μόνα στοιχεία που μπορούσαν να αποδείξουν τι είχε συμβεί.

Τα έβαλε ξανά στον φάκελο.

Και τότε άκουσε έναν θόρυβο πίσω της.

Η πόρτα του γραφείου άνοιξε.

Η Σόφι γύρισε απότομα.

Ο Ντέιβιντ στεκόταν στην είσοδο.

Το πρόσωπό του ήταν ανέκφραστο.

«Τι κάνεις εδώ;» τη ρώτησε.

Η Σόφι προσπάθησε να κρύψει τον φάκελο πίσω από την πλάτη της.

«Έπρεπε να μάθω την αλήθεια».

Ο πατέρας της κοίταξε το ανοιχτό συρτάρι.

Ύστερα κοίταξε τη φωτογραφία πάνω στο γραφείο.

Το πρόσωπό του άλλαξε.

«Πού βρήκες αυτή τη φωτογραφία;»

«Ποιος είναι ο Άντριαν;»

Ο Ντέιβιντ δεν απάντησε.

«Ποιος είναι ο πραγματικός κληρονόμος, μπαμπά;»

Η σιωπή του ήταν πιο τρομακτική από οποιαδήποτε απάντηση.

Η Σόφι έκανε ένα βήμα πίσω.

«Η μαμά γνώριζε γι’ αυτόν;»

Ο Ντέιβιντ έκλεισε την πόρτα πίσω του.

«Άκουσέ με προσεκτικά. Δεν καταλαβαίνεις τι έχεις βρει».

«Τότε εξήγησέ μου! Γιατί υπάρχει το όνομά μου σε αυτά τα έγγραφα; Γιατί η μητέρα μου αναφέρεται στο Black Protocol; Και γιατί μου είπες ότι όλα ήταν νόμιμα;»

Ο Ντέιβιντ πλησίασε αργά.

«Επειδή προσπαθούσα να προστατεύσω αυτή την οικογένεια».

Η Σόφι γέλασε πικρά.

«Από ποιον; Από τη μητέρα μου;»

Το πρόσωπό του σκοτείνιασε.

«Μην αναφέρεις τη μητέρα σου σαν να γνωρίζεις τι πραγματικά συνέβαινε».

«Τότε πες μου!»

Ο Ντέιβιντ χτύπησε το χέρι του πάνω στο γραφείο.

«Αρκετά!»

Η Σόφι τινάχτηκε.

Για πρώτη φορά στη ζωή της, φοβήθηκε πραγματικά τον πατέρα της.

Εκείνος πήρε μια βαθιά ανάσα και προσπάθησε να ηρεμήσει.

«Δώσε μου τον φάκελο».

«Όχι».

«Σόφι, δεν ξέρεις τι κρατάς».

«Ξέρω ότι η υπογραφή μου βρίσκεται σε έγγραφα που δεν μου εξήγησες ποτέ. Ξέρω ότι η μητέρα μου πέθανε κάτω από συνθήκες που κανείς δεν μπορεί να μου εξηγήσει. Και ξέρω ότι μου κρύβεις κάτι για έναν άντρα που ονομάζεται Άντριαν».

Ο Ντέιβιντ την κοίταξε με παγωμένο βλέμμα.

«Αν συνεχίσεις να ψάχνεις, μπορεί να χάσεις περισσότερα από όσα φαντάζεσαι».

Η Σόφι έσφιξε τον φάκελο.

«Με απειλείς;»

«Σε προειδοποιώ».

«Δεν είμαι πια παιδί».

«Τότε συμπεριφέρσου σαν ενήλικη και σκέψου τις συνέπειες».

Η Σόφι τον κοίταξε στα μάτια.

«Οι συνέπειες είναι ότι η μαμά μπορεί να δολοφονήθηκε και εσύ θέλεις να κάνω πως δεν συνέβη τίποτα!»

Ο Ντέιβιντ πάγωσε.

Για μια στιγμή, φάνηκε σαν να είχε χάσει κάθε δυνατότητα να απαντήσει.

Ύστερα άπλωσε το χέρι του προς τον φάκελο.

Η Σόφι τραβήχτηκε απότομα.

«Μην τολμήσεις!»

Και τότε ακούστηκε ένας δυνατός χτύπος στην πόρτα.

Κάποιος φώναξε από τον διάδρομο.

«Κύριε Γουίτμορ; Πρέπει να μας ακολουθήσετε».

Ο Ντέιβιντ γύρισε προς την είσοδο.

Η Σόφι εκμεταλλεύτηκε τη στιγμή, πέρασε δίπλα του και βγήκε από το γραφείο κρατώντας τον φάκελο.

Για πρώτη φορά, δεν προσπαθούσε να προστατεύσει τον πατέρα της.

Προσπαθούσε να προστατεύσει την αλήθεια.

Όταν ο Σάμιουελ με ενημέρωσε ότι η Σόφι είχε βγει από το κτίριο με έγγραφα που σχετίζονταν με το Black Protocol, ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

«Πού είναι τώρα;» ρώτησα.

«Προσπαθούμε να επιβεβαιώσουμε την τοποθεσία της. Έχει επικοινωνήσει μαζί μας μέσω ενός ενδιάμεσου προσώπου και θέλει να σου μιλήσει».

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

«Τότε φέρτε την εδώ».

«Πρέπει να γίνει με ασφάλεια».

«Θα περιμένω όσο χρειαστεί».

Δεν ήξερα αν η κόρη μου είχε κάνει λάθη.

Δεν ήξερα αν είχε υπογράψει έγγραφα χωρίς να κατανοεί τις συνέπειες ή αν γνώριζε περισσότερα απ’ όσα είχε παραδεχτεί.

Αλλά ήξερα ότι ήθελα να την ακούσω.

Όχι σαν δικαστής.

Σαν μητέρα.

Λίγο αργότερα, ο Σάμιουελ επέστρεψε κρατώντας μια μικρή συσκευή αποθήκευσης.

«Η Σόφι ζήτησε να σου δώσουμε αυτό πριν από τη συνάντησή σας».

«Τι περιέχει;»

«Ένα αρχείο που βρήκε στον φάκελο. Δεν το έχουμε εξετάσει ακόμη».

Την πήρα στα χέρια μου.

Ήταν τόσο μικρή που θα μπορούσε να χαθεί μέσα στην παλάμη μου.

Κι όμως, ίσως να περιείχε την απάντηση σε όλα όσα με βασάνιζαν.

Ο Σάμιουελ άνοιξε τον υπολογιστή και φόρτωσε το αρχείο.

Η οθόνη παρέμεινε μαύρη για λίγα δευτερόλεπτα.

Ύστερα εμφανίστηκε μια ημερομηνία.

Και αμέσως μετά, η φωνή του Ντέιβιντ.

«Αν η Έλενα είναι ακόμη ζωντανή, θυμήσου τι συμφωνήσαμε για τον πραγματικό της κληρονόμο».

Ένιωσα το αίμα να παγώνει.

Το μήνυμα σταμάτησε.

Δεν υπήρχε άλλη εξήγηση.

Μόνο αυτή η φράση.

Αν η Έλενα είναι ακόμη ζωντανή…

Ο Ντέιβιντ είχε αφήσει ένα μήνυμα για την περίπτωση που εγώ επιβίωνα.

Αυτό σήμαινε ότι είτε φοβόταν πως το σχέδιό του θα αποτύγχανε είτε γνώριζε ότι υπήρχε πιθανότητα να αποκαλυφθεί η αλήθεια.

Και η αναφορά στον πραγματικό μου κληρονόμο δεν ήταν τυχαία.

«Σάμιουελ», ψιθύρισα, «πρέπει να μάθουμε ποιος είναι ο Άντριαν».

Εκείνος κοίταξε ξανά την οθόνη.

«Θα το κάνουμε».

«Και πρέπει να βρούμε τη Σόφι».

Ο Σάμιουελ έγνεψε καταφατικά.

«Η συνάντηση έχει ήδη οργανωθεί».

Ένιωσα τα δάκρυα να κυλούν στα μάγουλά μου.

Για πρώτη φορά μετά από εβδομάδες, υπήρχε μια πιθανότητα να ακούσω την αλήθεια από το ίδιο μου το παιδί.

Αλλά δεν ήξερα αν θα μπορούσα να αντέξω όσα θα μου έλεγε.

Γιατί, αν ο Ντέιβιντ είχε κρύψει έναν πραγματικό κληρονόμο από εμένα, τότε ίσως ο γάμος μας να βασιζόταν σε ένα ψέμα πολύ μεγαλύτερο από την προδοσία που είχα ήδη ανακαλύψει.

Και αν η Σόφι γνώριζε την ταυτότητά του, τότε η επόμενη συνάντησή μας θα άλλαζε για πάντα τη ζωή μας.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟΣ…