ΜΕΡΟΣ 2 — Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΕΚΡΥΒΕ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ… ΚΑΙ Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΤΑ ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΕΓΓΡΑΦΑ!

Το όνομα της Σόφι έμεινε να αιωρείται στο δωμάτιο.

Για αρκετά δευτερόλεπτα, δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από τον Σάμιουελ.

Η κόρη μου.

Το παιδί που είχα κρατήσει στην αγκαλιά μου όταν γεννήθηκε. Το κορίτσι που έτρεχε στο σπίτι φωνάζοντας «μαμά» και που, μεγαλώνοντας, μου έλεγε πως θα ήταν πάντα δίπλα μου, ό,τι κι αν συνέβαινε.

Ήταν δυνατόν να είχε μπλεχτεί σε όλα αυτά;

«Τι σχέση έχει η Σόφι με τις εταιρείες μου;» ρώτησα τελικά.

Ο Σάμιουελ δεν απάντησε αμέσως. Άνοιξε έναν φάκελο και έβγαλε αρκετές εκτυπώσεις.

«Δεν λέω ότι συμμετείχε σε κάποια παράνομη πράξη», διευκρίνισε. «Αλλά το όνομά της εμφανίζεται σε έγγραφα που πρέπει να εξετάσουμε προσεκτικά».

Πήρα τα χαρτιά με τρεμάμενα χέρια.

Υπήρχαν μεταφορές χρημάτων, εταιρικές καταχωρίσεις και αναφορές σε μια επιχείρηση που δεν θυμόμουν να έχω εγκρίνει ποτέ.

Meridian Medical Consulting.

Το όνομα ήταν άγνωστο σε μένα.

Κι όμως, δίπλα σε μία από τις καταχωρίσεις υπήρχε μια υπογραφή που έμοιαζε με εκείνη της κόρης μου.

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Πρέπει να είναι λάθος», ψιθύρισα. «Η Σόφι δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο».

Ο Σάμιουελ κάθισε απέναντί μου.

«Μπορεί να μην ήξερε τι υπέγραφε. Μπορεί να την παραπλάνησαν. Μπορεί να υπάρχει εξήγηση που δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμη».

«Και αν δεν υπάρχει;»

Δεν μου απάντησε.

Για πρώτη φορά, φοβόμουν περισσότερο την αλήθεια από τα ψέματα του Ντέιβιντ.

Γιατί ο Ντέιβιντ ήταν ο άντρας που είχε επιλέξει να παντρευτεί. Μπορούσα να δεχτώ ότι με είχε προδώσει, όσο κι αν πονούσε.

Η Σόφι, όμως, ήταν η κόρη μου.

Και η σκέψη ότι ίσως είχε στραφεί εναντίον μου με έκανε να νιώθω σαν να έχανα ξανά τη ζωή που προσπαθούσα να σώσω.

Το επόμενο πρωί, ο Ντέιβιντ ετοιμαζόταν για την κηδεία μου.

Στο σπίτι μας, τα λευκά λουλούδια είχαν γεμίσει το σαλόνι. Μαύρες κορδέλες κρέμονταν στις πόρτες και οι φωτογραφίες μου είχαν τοποθετηθεί σε ένα τραπέζι, δίπλα σε αναμμένα κεριά.

Όποιος έμπαινε στο σπίτι θα έβλεπε έναν άντρα συντετριμμένο από την απώλεια της γυναίκας του.

Ο Ντέιβιντ είχε φροντίσει κάθε λεπτομέρεια.

Είχε επιλέξει ακόμη και τη φωτογραφία που θα τοποθετούνταν κοντά στο φέρετρο. Ήταν μία από τις αγαπημένες μου, τραβηγμένη σε ένα ταξίδι μας χρόνια πριν, όταν πίστευα ακόμη ότι ο γάμος μας ήταν ευτυχισμένος.

Στη φωτογραφία, χαμογελούσα και ακουμπούσα το κεφάλι μου στον ώμο του.

Κοιτάζοντάς την τώρα, αναρωτήθηκα αν εκείνη η γυναίκα είχε ποτέ γνωρίσει πραγματικά τον άνθρωπο που βρισκόταν δίπλα της.

Η Τζέσικα εμφανίστηκε λίγο πριν από την αναχώρηση.

Φορούσε ένα μαύρο φόρεμα, κρατούσε ένα μπουκέτο λευκά τριαντάφυλλα και είχε σκουπίσει προσεκτικά τα μάτια της, ώστε να φαίνεται πως είχε κλάψει.

«Ντέιβιντ, δεν ξέρω πώς αντέχεις», του είπε.

Εκείνος χαμήλωσε το κεφάλι.

«Δεν ξέρω ούτε εγώ».

Η Τζέσικα τον αγκάλιασε.

«Τουλάχιστον τώρα δεν υποφέρει άλλο».

Για μια στιγμή, ο Ντέιβιντ έμεινε ακίνητος.

Ύστερα ψιθύρισε κάτι στο αυτί της που δεν ακούστηκε καθαρά.

Εκείνη απομακρύνθηκε και τον κοίταξε με ένα βλέμμα που δεν ταίριαζε καθόλου με τη θλίψη που έδειχνε στους άλλους.

«Είναι όλα έτοιμα;» τον ρώτησε χαμηλόφωνα.

Ο Ντέιβιντ έριξε μια γρήγορη ματιά γύρω του.

«Όχι εδώ».

Η Τζέσικα έσφιξε τα χείλη της.

«Δεν έχουμε πολύ χρόνο».

«Σου είπα ότι θα το τακτοποιήσω».

Και τότε σταμάτησαν να μιλούν, επειδή η Σόφι εμφανίστηκε στην πόρτα.

Η κόρη μου φορούσε ένα μαύρο παλτό. Το πρόσωπό της ήταν χλωμό και τα μάτια της έδειχναν κουρασμένα.

«Είμαστε έτοιμοι να φύγουμε;» ρώτησε.

Ο Ντέιβιντ γύρισε προς το μέρος της.

«Ναι, αγάπη μου».

Την αγκάλιασε και της φίλησε το μέτωπο.

Από μακριά, έμοιαζαν με πατέρα και κόρη που προσπαθούσαν να βρουν δύναμη μετά από μια τραγική απώλεια.

Αλλά εγώ δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι την υπογραφή στα έγγραφα.

Τι είχε υπογράψει η Σόφι;

Και γιατί ο Ντέιβιντ φαινόταν τόσο βέβαιος ότι όλα θα πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιό του;

Λίγες ώρες πριν από την κηδεία, ο Σάμιουελ με ενημέρωσε ότι η Ρεβέκκα είχε ολοκληρώσει την κατάθεσή της.

Τα στοιχεία που παρέδωσε είχαν παραδοθεί στις αρμόδιες αρχές για εξέταση. Οι ηχογραφήσεις, τα έγγραφα και το υλικό που είχε κρατήσει θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην ανασύνθεση όσων είχαν συμβεί.

«Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ακόμη τι θα αποδειχθεί», μου είπε. «Αλλά δεν είμαστε πια μόνοι μας».

Κοίταξα έξω από το παράθυρο.

«Θέλω να πάω στην κηδεία».

Ο Σάμιουελ με κοίταξε ανήσυχος.

«Έλενα, είναι επικίνδυνο να εμφανιστείς χωρίς να έχουμε εξασφαλίσει όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις».

«Δεν θέλω να εμφανιστώ απλώς για να τον τρομάξω. Θέλω να δω το πρόσωπό του όταν καταλάβει ότι δεν πέτυχε αυτό που σχεδίαζε».

«Πρέπει να το οργανώσουμε προσεκτικά».

«Τότε οργάνωσέ το».

Ο Σάμιουελ έμεινε σιωπηλός.

Ήξερε ότι δεν θα άλλαζα γνώμη.

Δεν ήθελα εκδίκηση με την έννοια που τη φαντάζονται οι άνθρωποι όταν είναι θυμωμένοι. Ήθελα να σταματήσουν τα ψέματα. Ήθελα να μάθω ποιος είχε συμμετάσχει, ποιος γνώριζε και ποιος είχε απλώς παρασυρθεί.

Και πάνω απ’ όλα, ήθελα να κοιτάξω την κόρη μου στα μάτια.

Η κηδεία ξεκίνησε λίγο μετά το μεσημέρι.

Η εκκλησία ήταν γεμάτη ανθρώπους που είχαν έρθει να αποχαιρετήσουν τη γυναίκα που πίστευαν ότι είχε χάσει τη μάχη με μια μυστηριώδη ασθένεια.

Στην πρώτη σειρά καθόταν ο Ντέιβιντ.

Δίπλα του βρισκόταν η Σόφι, με τα χέρια ενωμένα στην αγκαλιά της.

Η Τζέσικα καθόταν λίγο πιο πίσω, κρατώντας ένα λευκό μαντήλι.

Ο ιερέας μιλούσε για την αγάπη, την απώλεια και τη μνήμη που παραμένει ζωντανή ακόμη κι όταν ένας άνθρωπος φεύγει από τον κόσμο.

Ο Ντέιβιντ έσκυψε το κεφάλι.

Κάποιοι γύρω του έκλαιγαν.

Και όταν ήρθε η ώρα να μιλήσει, σηκώθηκε αργά και στάθηκε μπροστά στους παρευρισκομένους.

«Η Έλενα ήταν το κέντρο της ζωής μου», είπε με σπασμένη φωνή. «Δεν ξέρω πώς θα συνεχίσω χωρίς εκείνη. Ήταν η γυναίκα που αγάπησα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο».

Έκανε μια παύση.

Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του.

«Θα κρατήσω ζωντανή τη μνήμη της για πάντα».

Αν δεν γνώριζα όσα είχα ακούσει, ίσως να τον πίστευα κι εγώ.

Ίσως να στεκόμουν δίπλα του και να του κρατούσα το χέρι, όπως έκανα τόσες φορές στο παρελθόν.

Αλλά τώρα ήξερα ότι τα λόγια του μπορούσαν να κρύβουν κάτι πολύ πιο σκοτεινό.

Ο Ντέιβιντ επέστρεψε στη θέση του και η τελετή συνεχίστηκε.

Τότε ο Σάμιουελ, που βρισκόταν κοντά στην είσοδο, μου έστειλε ένα σύντομο μήνυμα.

«Υπάρχει κάτι καινούργιο. Μην κάνεις καμία κίνηση μέχρι να σου μιλήσω».

Το διάβασα δύο φορές.

Ύστερα κοίταξα προς την πρώτη σειρά.

Η Σόφι είχε βγάλει το κινητό της και διάβαζε κάτι κρυφά, προσπαθώντας να μην τραβήξει την προσοχή του πατέρα της.

Το πρόσωπό της άλλαξε απότομα.

Έσφιξε το τηλέφωνο και κοίταξε τον Ντέιβιντ.

Εκείνος της έκανε ένα μικρό νεύμα.

Η Σόφι σηκώθηκε και βγήκε από την εκκλησία.

Η Τζέσικα την ακολούθησε λίγα δευτερόλεπτα αργότερα.

Κάτι συνέβαινε.

Κάτι που δεν ήθελαν να δουν οι υπόλοιποι.

Λίγο αργότερα, ο Σάμιουελ με κάλεσε ξανά.

«Έλενα, πρέπει να δεις αυτά τα έγγραφα πριν αποφασίσουμε το επόμενο βήμα».

«Τι βρήκες;»

«Η υπογραφή της Σόφι εμφανίζεται σε μια συναλλαγή που συνδέεται με τη Meridian Medical Consulting. Και υπάρχει ακόμη ένα στοιχείο».

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

«Ποιο;»

«Η συναλλαγή έγινε πριν επιδεινωθεί σοβαρά η υγεία σου. Πρέπει να εξακριβώσουμε ποιος την ενέκρινε και τι ακριβώς γνώριζε η κόρη σου».

Έκλεισα τα μάτια μου.

Η Σόφι μπορεί να είχε υπογράψει χωρίς να γνωρίζει την πραγματική σημασία των εγγράφων.

Μπορεί να είχε εμπιστευτεί τον πατέρα της.

Μπορεί, όμως, να είχε δει κάτι που δεν μου είχε πει ποτέ.

Και αυτή η πιθανότητα ήταν εκείνη που με τρόμαζε περισσότερο.

«Θέλω να της μιλήσω», είπα.

«Θα το κάνουμε, αλλά όχι πριν εξετάσουμε όλα τα στοιχεία».

«Είναι κόρη μου, Σάμιουελ».

«Το ξέρω. Και γι’ αυτό πρέπει να είμαστε προσεκτικοί».

Κοίταξα ξανά την εκκλησία από την οθόνη που μου έδειχνε την είσοδο.

Ο Ντέιβιντ στεκόταν δίπλα στο φέρετρο, δεχόμενος τα συλλυπητήρια των καλεσμένων.

Η Τζέσικα είχε επιστρέψει, αλλά η Σόφι δεν φαινόταν πουθενά.

Και τότε συνέβη κάτι που δεν περίμενε κανείς.

Ένας άντρας πλησίασε τον Ντέιβιντ και του παρέδωσε έναν κλειστό φάκελο.

Ο Ντέιβιντ τον άνοιξε με ένα χαμόγελο που εξαφανίστηκε σχεδόν αμέσως.

Διάβασε το περιεχόμενο μία φορά.

Ύστερα το διάβασε ξανά.

Το πρόσωπό του χλώμιασε.

Κοίταξε γύρω του, σαν να προσπαθούσε να εντοπίσει κάποιον ανάμεσα στους παρευρισκομένους.

Και τότε έβγαλε το κινητό του και πληκτρολόγησε βιαστικά ένα μήνυμα.

Δεν ήξερα ακόμη τι έγραφε.

Αλλά, για πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία, ο Ντέιβιντ έδειχνε πραγματικά φοβισμένος.

Γιατί ο άνθρωπος που πίστευε ότι είχε ξεφορτωθεί τη γυναίκα του μόλις είχε λάβει ένα μήνυμα που μπορούσε να καταστρέψει ολόκληρο το σχέδιό του;

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…