ΜΕΡΟΣ 1 — Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ ΠΙΣΤΕΨΕ ΟΤΙ ΠΕΘΑΝΑ… ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΟΤΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΙΧΕ ΜΟΛΙΣ ΑΡΧΙΣΕΙ!
Τρεις μέρες μετά την ενεργοποίηση του Μαύρου Πρωτοκόλλου, ο σύζυγός μου έλαβε επιτέλους τα νέα που περίμενε εδώ και μήνες.
Η γυναίκα του είχε πεθάνει.
Ή, τουλάχιστον, αυτό πίστευε.
Ο Ντέιβιντ Γουίτμορ στεκόταν μπροστά στις κάμερες του νοσοκομείου, ντυμένος με ένα ακριβό μαύρο κοστούμι. Τα μάτια του ήταν κατακόκκινα, το πρόσωπό του παραμορφωμένο από τη θλίψη και η φωνή του έτρεμε κάθε φορά που προσπαθούσε να μιλήσει για την απώλεια της γυναίκας του.
Οι δημοσιογράφοι τον κοιτούσαν με συμπόνια.
Οι νοσοκόμες τον πλησίαζαν για να του προσφέρουν παρηγοριά.
Και εκείνος δεχόταν τα συλλυπητήρια όλων, παίζοντας τον ρόλο του συντετριμμένου συζύγου με μια εκπληκτική τελειότητα.
Μόνο που υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα.
Η γυναίκα που υποτίθεται ότι είχε πεθάνει βρισκόταν ζωντανή, λίγα μόλις χιλιόμετρα μακριά, και άκουγε κάθε λεπτομέρεια του σχεδίου του.
Ονομάζομαι Έλενα Γουίτμορ.
Για μήνες, πίστευα ότι το σώμα μου με εγκατέλειπε. Κάθε πρωί ξυπνούσα πιο αδύναμη από την προηγούμενη ημέρα. Τα χέρια μου έτρεμαν, τα πόδια μου δεν με κρατούσαν και ακόμη και οι πιο απλές κινήσεις απαιτούσαν τεράστια προσπάθεια.
Ο Ντέιβιντ ήταν πάντα δίπλα μου.
Μου έφερνε τα φάρμακά μου, μου ετοίμαζε το φαγητό και μου κρατούσε το χέρι όταν οι πόνοι γίνονταν αφόρητοι.
«Μην ανησυχείς, αγάπη μου», μου έλεγε. «Θα περάσει. Θα κάνω τα πάντα για να γίνεις καλά».
Και εγώ τον πίστευα.
Ήμουν παντρεμένη μαζί του αρκετά χρόνια ώστε να θεωρώ ότι γνώριζα κάθε πλευρά του χαρακτήρα του. Είχαμε μοιραστεί ταξίδια, επιχειρηματικές συμφωνίες, οικογενειακές στιγμές και μυστικά που πίστευα ότι δεν θα αποκαλύπταμε ποτέ σε κανέναν.
Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ο άνθρωπος που κοιμόταν δίπλα μου κάθε βράδυ ίσως ήταν εκείνος που με οδηγούσε αργά στον θάνατο.
Η αλήθεια άρχισε να αποκαλύπτεται όταν μια ανεξάρτητη ιατρική ομάδα εξέτασε ξανά τον φάκελό μου.
Οι γιατροί παρατήρησαν ασυνήθιστες αλλαγές στην κατάστασή μου και αποφάσισαν να επανεξετάσουν τη φαρμακευτική αγωγή που λάμβανα.
Αυτό που ανακάλυψαν άλλαξε τα πάντα.
Οι εξετάσεις έδειξαν ενδείξεις ότι η επιδείνωση της υγείας μου μπορεί να συνδεόταν με ουσίες που λάμβανα για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Η θεραπεία ξεκίνησε αμέσως.
Μέρα με τη μέρα, άρχισα να ανακτώ τις δυνάμεις μου. Δεν μπορούσα ακόμη να περπατήσω χωρίς βοήθεια, αλλά το μυαλό μου είχε γίνει πιο καθαρό από ποτέ.
Και όσο καθάριζε η σκέψη μου, τόσο περισσότερες λεπτομέρειες από τους τελευταίους μήνες επέστρεφαν στη μνήμη μου.
Ο Ντέιβιντ που επέμενε να μου δίνει ο ίδιος τα φάρμακά μου.
Ο Ντέιβιντ που θύμωνε όταν ζητούσα να μιλήσω με διαφορετικό γιατρό.
Ο Ντέιβιντ που είχε αρχίσει να ρωτάει όλο και συχνότερα για τους τραπεζικούς μου λογαριασμούς.
Και, φυσικά, η Τζέσικα.
Η γυναίκα που εμφανιζόταν όλο και συχνότερα στο σπίτι μας, ισχυριζόμενη ότι ήθελε απλώς να βοηθήσει τον σύζυγό μου να αντέξει τη δύσκολη περίοδο που περνούσαμε.
Τότε δεν είχα καταλάβει τίποτα.
Τώρα, όμως, κάθε ανάμνηση έμοιαζε με ένα κομμάτι ενός τρομακτικού παζλ.
«Είσαι σίγουρη ότι θέλεις να προχωρήσουμε τόσο γρήγορα;» με ρώτησε ο Σάμιουελ, ο δικηγόρος μου.
Καθόταν δίπλα στο κρεβάτι μου, κρατώντας έναν φάκελο γεμάτο έγγραφα.
Τον κοίταξα χωρίς να διστάσω.
«Έχει ήδη ζητήσει ο Ντέιβιντ πρόσβαση στους λογαριασμούς μου;»
Ο Σάμιουελ έγνεψε καταφατικά.
«Σήμερα το πρωί. Και δεν σταμάτησε εκεί. Ζήτησε επίσης αντίγραφο της διαθήκης σου και επικοινώνησε με δύο εταιρείες που διαχειρίζονται μέρος της περιουσίας σου».
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
Δεν είχε περάσει ούτε μία μέρα από τότε που ανακοινώθηκε ο υποτιθέμενος θάνατός μου, κι εκείνος είχε ήδη αρχίσει να κινείται.
«Τόσο πολύ βιαζόταν;» ψιθύρισα.
Ο Σάμιουελ δεν απάντησε αμέσως.
«Έλενα, πρέπει να καταλάβεις κάτι. Αν ο Ντέιβιντ πιστεύει πραγματικά ότι πέθανες, τότε οι επόμενες κινήσεις του θα μας δείξουν τι σχεδίαζε όλο αυτό το διάστημα».
Έμεινα σιωπηλή για λίγα δευτερόλεπτα.
Ύστερα χαμογέλασα πικρά.
«Τότε ας μην του δώσουμε την ευκαιρία να σταματήσει».
Ο Σάμιουελ άνοιξε τον φάκελο.
Μέσα υπήρχαν τραπεζικές κινήσεις, νομικά έγγραφα και αντίγραφα επικοινωνιών που είχαν συγκεντρωθεί νόμιμα στο πλαίσιο της έρευνας.
«Η κηδεία θα γίνει την Παρασκευή», είπε. «Ο Ντέιβιντ επέλεξε μια ιδιωτική τελετή. Υποστηρίζει ότι θέλει να τιμήσει τη μνήμη σου με αξιοπρέπεια».
Έκλεισα τα μάτια μου.
Αξιοπρέπεια.
Η λέξη έμοιαζε σχεδόν προσβλητική.
Ο άντρας που κάποτε μου ορκιζόταν αιώνια αγάπη ετοιμαζόταν να σταθεί μπροστά σε ένα φέρετρο και να θρηνήσει τον θάνατό μου, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσε να αποκτήσει τον έλεγχο όσων μου ανήκαν.
«Θέλει να αποφύγει τις ερωτήσεις», είπα.
«Αυτό υποψιάζομαι κι εγώ».
«Και η Τζέσικα;»
Ο Σάμιουελ έβγαλε το κινητό του και μου έδειξε τις τελευταίες αναρτήσεις της.
Λευκά λουλούδια.
Μαύρες κορδέλες.
Φωτογραφίες με μηνύματα για την απώλεια, τη θλίψη και τη δύναμη που χρειάζεται κανείς για να στηρίζει έναν άνθρωπο στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του.
Η Τζέσικα παρουσιαζόταν ως η πιστή φίλη που στεκόταν δίπλα στον συντετριμμένο σύζυγο.
Κοίταξα την οθόνη και ένιωσα μια πικρή γεύση στο στόμα.
«Αναρωτιέμαι αν γνωρίζει πόσο κοντά βρισκόταν στον θάνατό μου».
Ο Σάμιουελ χαμήλωσε το κινητό.
«Ίσως σύντομα μάθουμε».
Δεν ήξερα ακόμη πόσο κοντά βρισκόταν στην αλήθεια.
Ούτε μπορούσα να φανταστώ τι θα αποκαλυπτόταν τις επόμενες ώρες.
Λίγο αργότερα, ο Σάμιουελ μού έδειξε μια ηχογράφηση που είχε γίνει δύο εβδομάδες νωρίτερα.
«Πρέπει να την ακούσεις ολόκληρη», μου είπε. «Μπορεί να είναι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της υπόθεσης».
Πάτησε το κουμπί αναπαραγωγής.
Στην αρχή ακούστηκε ο γνώριμος θόρυβος της κουζίνας μας. Ένα συρτάρι έκλεισε. Κάποιος ακούμπησε ένα ποτήρι στον πάγκο.
Ύστερα ακούστηκε η φωνή της Τζέσικα.
«Πόσο ακόμα;»
Ακολούθησε μια σύντομη σιωπή.
Και τότε μίλησε ο Ντέιβιντ.
«Ο γιατρός πιστεύει ότι δεν θα φτάσει τον επόμενο μήνα».
Ένιωσα τα δάχτυλά μου να παγώνουν πάνω στο σεντόνι.
Η φωνή του ήταν ήρεμη. Σχεδόν αδιάφορη.
Σαν να συζητούσε για μια επαγγελματική συμφωνία και όχι για τη ζωή της γυναίκας του.
Η Τζέσικα αναστέναξε.
«Μου υποσχέθηκες ότι θα μπορούσαμε να παντρευτούμε αργότερα».
Ο Ντέιβιντ γέλασε χαμηλόφωνα.
«Και θα το κάνουμε. Η Έλενα έχει πολύ περισσότερα χρήματα από όσα μπορείς να φανταστείς».
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα, αλλά δεν έκλαψα.
Δεν ήθελα να χάσω ούτε μία λέξη.
Η Τζέσικα έμεινε σιωπηλή για λίγα δευτερόλεπτα.
Ύστερα έκανε την ερώτηση που με έκανε να ανατριχιάσω.
«Τι θα γίνει αν μάθει τι της δίνεις;»
Η απάντηση του Ντέιβιντ ήρθε αμέσως.
«Είναι πολύ αδύναμη για να κάνει οτιδήποτε τώρα».
Η ηχογράφηση συνέχισε να παίζει, αλλά εγώ δεν άκουγα πια τους ήχους της κουζίνας.
Άκουγα μόνο εκείνη τη φράση.
Είναι πολύ αδύναμη.
Για μήνες, είχα αναρωτηθεί αν η αδυναμία μου ήταν αποτέλεσμα μιας άγνωστης ασθένειας. Είχα κατηγορήσει τον εαυτό μου, το άγχος, την ηλικία μου και δεκάδες άλλους παράγοντες.
Και εκείνος βρισκόταν δίπλα μου, παρακολουθώντας με να χάνω τις δυνάμεις μου.
Ο Σάμιουελ σταμάτησε την ηχογράφηση.
«Υπάρχουν αρκετά στοιχεία ώστε οι αρχές να διερευνήσουν όσα ακούσαμε. Έχουμε ήδη παραδώσει τις ιατρικές γνωματεύσεις και τα πρωτότυπα αρχεία».
Τον κοίταξα.
«Η Τζέσικα γνώριζε».
«Η ηχογράφηση δείχνει ότι γνώριζε πως κάτι σου χορηγούνταν και ανησυχούσε μήπως το ανακαλύψεις. Το τι ακριβώς ήξερε πρέπει να εξακριβωθεί».
Έγνεψα αργά.
Δεν ήθελα να καταδικάσω κανέναν χωρίς να γνωρίζω ολόκληρη την αλήθεια.
Αλλά δεν θα επέτρεπα σε κανέναν να κρυφτεί πίσω από ψεύτικα δάκρυα.
«Και ο μάρτυρας;» ρώτησα.
Ο Σάμιουελ με κοίταξε σοβαρά.
«Θα φτάσει πριν από την κηδεία».
«Ποιος είναι;»
Έκλεισε τον φάκελο.
«Κάποιος που μπορεί να αποδείξει τι συνέβαινε μέσα στο σπίτι σου».
Το βράδυ της Πέμπτης, η πόρτα του προστατευμένου δωματίου άνοιξε αργά.
Μια γυναίκα μπήκε μέσα φορώντας ένα γκρι παλτό. Το πρόσωπό της έδειχνε κουρασμένο και τα μάτια της ήταν πρησμένα, σαν να είχε περάσει πολλές νύχτες χωρίς ύπνο.
Χρειάστηκα λίγα δευτερόλεπτα για να την αναγνωρίσω.
Ήταν η Ρεβέκκα Χέιζ.
Η νοσοκόμα που είχε προσλάβει ο Ντέιβιντ για να με φροντίζει.
Όταν με είδε καθισμένη στο κρεβάτι, σταμάτησε απότομα.
Το χέρι της ανέβηκε στο στόμα της.
«Κυρία Γουίτμορ…»
Η φωνή της έσπασε.
«Νόμιζα ότι δεν θα επιβιώνατε».
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα. Έκανε μερικά βήματα προς το μέρος μου και έσκυψε το κεφάλι της, ανίκανη να με κοιτάξει.
Της έκανα νόημα να καθίσει.
«Ρεβέκκα, πρέπει να μου τα πεις όλα».
Εκείνη έβγαλε από την τσάντα της ένα μικρό, φθαρμένο σημειωματάριο.
Το κρατούσε τόσο σφιχτά, που οι αρθρώσεις των δαχτύλων της είχαν ασπρίσει.
«Κατέγραφα τις ημερομηνίες, τις ώρες και τις αλλαγές στη φαρμακευτική σας αγωγή», είπε. «Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν απλώς παράξενες οδηγίες. Ο κύριος Γουίτμορ μού έλεγε ότι όλα είχαν εγκριθεί από ειδικό».
«Και μετά;»
Η Ρεβέκκα πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Ένα βράδυ τον είδα να αλλάζει το περιεχόμενο ενός από τα μπουκάλια».
Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.
«Είσαι σίγουρη;»
«Ναι. Δεν είδα μόνο τις κινήσεις του. Παρατήρησα ότι το μπουκάλι που επέστρεψε στη θέση του δεν ήταν το ίδιο με εκείνο που είχα αφήσει στον πάγκο».
«Γιατί δεν μου το είπες;»
Η Ρεβέκκα άρχισε να κλαίει.
«Προσπάθησα. Αλλά με απείλησε. Μου είπε ότι θα με κατηγορούσε για κλοπή, ότι θα κατέστρεφε τη ζωή μου και ότι κανείς δεν θα πίστευε μια απλή νοσοκόμα απέναντι σε έναν άνθρωπο σαν εκείνον».
Την κοίταξα για αρκετή ώρα.
Δεν μπορούσα να ξέρω πόσο φοβισμένη ήταν ή τι ακριβώς είχε περάσει. Μπορούσα, όμως, να καταλάβω ότι είχε έρθει κουβαλώντας κάτι που την είχε βασανίσει για πολύ καιρό.
Άνοιξε την τσάντα της ξανά.
Έβγαλε ένα μικρό δοχείο και μια συσκευή αποθήκευσης αρχείων.
«Κράτησα ένα από τα μπουκάλια», ψιθύρισε. «Και έχω μια ηχογράφηση».
Ο Σάμιουελ σηκώθηκε αμέσως.
«Δεν πρέπει να αγγίξουμε τίποτα πριν παραδοθεί στις αρχές. Θα φροντίσουμε να εξεταστούν όλα με τον σωστό τρόπο».
Η Ρεβέκκα έγνεψε καταφατικά.
Για πρώτη φορά από τη στιγμή που μπήκε στο δωμάτιο, φάνηκε να αναπνέει λίγο πιο ελεύθερα.
Όμως, όταν πίστεψα ότι είχε τελειώσει, με κοίταξε ξανά.
Και τότε είπε κάτι που άλλαξε εντελώς την εικόνα που είχα σχηματίσει για όσα συνέβαιναν.
«Κυρία Γουίτμορ… ο Ντέιβιντ δεν ενεργούσε μόνος του».
Ένιωσα το αίμα να παγώνει στις φλέβες μου.
«Η Τζέσικα;»
Η Ρεβέκκα κούνησε αργά το κεφάλι της.
«Όχι. Υπάρχει κάποιος άλλος».
Πριν προλάβω να της κάνω την επόμενη ερώτηση, το κινητό του Σάμιουελ άρχισε να χτυπά.
Απάντησε αμέσως.
Στην αρχή άκουγε χωρίς να μιλά. Έπειτα το πρόσωπό του άλλαξε. Η έκφρασή του έγινε σκληρή και το χέρι που κρατούσε το τηλέφωνο σφίχτηκε.
Όταν έκλεισε, με κοίταξε.
«Έλενα, έχουμε ένα σοβαρό πρόβλημα».
«Τι συνέβη;»
Άνοιξε τον φάκελο που είχε αφήσει πάνω στο τραπέζι.
«Ο Ντέιβιντ υπέβαλε αίτηση για να αποκτήσει τον έλεγχο αρκετών εταιρειών που συνδέονται με την περιουσία σου. Ισχυρίζεται ότι, ως σύζυγός σου, δικαιούται να διαχειριστεί τα περιουσιακά σου στοιχεία».
Για μια στιγμή, δεν μπόρεσα να μιλήσω.
Ο Ντέιβιντ δεν προσπαθούσε απλώς να κρύψει όσα είχε κάνει.
Προσπαθούσε ήδη να πάρει ό,τι μου ανήκε.
Και δεν είχε ιδέα ότι το σημαντικότερο μυστικό της περιουσίας μου δεν βρισκόταν σε κανέναν τραπεζικό λογαριασμό.
Βρισκόταν σε ένα όνομα που είχα κρατήσει μακριά από τον κόσμο των επιχειρήσεων.
Το όνομα της κόρης μου.
Της Σόφι.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 2…
