ΜΕΡΟΣ 4 — «ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΠΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ ΝΑ ΔΕΙΞΕΙΣ» — Η ΕΒΕΛΙΝ ΕΒΑΛΕ ΤΟΝ ΓΚΡΑΝΤ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
Ο Γκραντ διάβασε το μήνυμα της Έβελιν τουλάχιστον δέκα φορές.
«Γκραντ, πρέπει να μιλήσουμε. Όχι για την εκδήλωση. Όχι για την εταιρεία σου. Για εμάς.»
Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, δεν ήξερε τι να απαντήσει στη γυναίκα του.
Συνήθως, όταν υπήρχε κάποια διαφωνία μεταξύ τους, εκείνος έβρισκε έναν τρόπο να τελειώσει τη συζήτηση. Έλεγε ότι ήταν κουρασμένος, ότι είχε πολλή δουλειά ή ότι εκείνη υπερέβαλλε.
Και η Έβελιν, θέλοντας να διατηρήσει την ηρεμία στο σπίτι, υποχωρούσε.
Αυτή τη φορά, όμως, δεν είχε υποχωρήσει.
Και αυτό τον τρόμαζε περισσότερο απ’ όσο ήθελε να παραδεχτεί.
Πληκτρολόγησε:
«Θα γυρίσω νωρίς. Θα τα συζητήσουμε όλα.»
Η απάντησή της ήρθε λίγα λεπτά αργότερα.
«Σε περιμένουμε στις επτά. Η Σόφι θα είναι μαζί μας.»
Ο Γκραντ συνοφρυώθηκε.
Γιατί ήθελε να είναι παρούσα και η κόρη τους;
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, εξακολουθούσε να πιστεύει ότι επρόκειτο για μια συζήτηση που θα μπορούσε να διορθώσει με μερικές συγγνώμες και με μια υπόσχεση ότι θα την αντιμετώπιζε διαφορετικά.
Δεν είχε καταλάβει ακόμη ότι η Έβελιν δεν ήθελε απλώς να ακούσει μια συγγνώμη.
Ήθελε να μάθει αν υπήρχε ακόμη κάτι που άξιζε να σωθεί στον γάμο τους.
Στις επτά ακριβώς, ο Γκραντ μπήκε στο σπίτι.
Η Έβελιν καθόταν στο σαλόνι, δίπλα στη Σόφι. Στο τραπεζάκι υπήρχαν δύο ποτήρια νερό και ένας φάκελος με έγγραφα.
Δεν υπήρχε θυμός στο πρόσωπό της.
Και αυτό έκανε τον Γκραντ να αισθάνεται ακόμη πιο άβολα.
«Γεια σας», είπε, αφήνοντας τα κλειδιά του.
Η Σόφι δεν σηκώθηκε για να τον αγκαλιάσει όπως συνήθιζε.
«Γεια σου, μπαμπά.»
Ο Γκραντ κοίταξε την κόρη του και ύστερα τη γυναίκα του.
«Έβελιν, μπορούμε να μιλήσουμε πρώτα οι δυο μας;»
«Όχι απόψε», απάντησε εκείνη. «Η Σόφι άκουσε όσα είπες πριν από την εκδήλωση. Είδε επίσης πώς μου μίλησες εκεί. Δεν θα προσποιηθούμε ότι αυτά δεν συνέβησαν.»
Ο Γκραντ αναστέναξε.
«Δεν ήθελα να σε πληγώσω.»
«Το καταλαβαίνω.»
Έδειχνε τόσο ήρεμη, που εκείνος άρχισε να πιστεύει πως ίσως η κατάσταση να μην ήταν τόσο σοβαρή όσο φοβόταν.
Ύστερα, όμως, η Έβελιν συνέχισε.
«Αλλά το ότι δεν ήθελες να με πληγώσεις δεν σημαίνει ότι δεν με πλήγωσες.»
Ο Γκραντ κάθισε απέναντί της.
«Έκανα λάθος στην εκδήλωση. Το παραδέχομαι. Δεν έπρεπε να σου πω να μη μιλήσεις.»
«Δεν ήταν μόνο η εκδήλωση, Γκραντ.»
Εκείνος απέφυγε το βλέμμα της.
«Τότε τι άλλο;»
Η Έβελιν πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Εδώ και χρόνια, κάθε φορά που προσπαθώ να σου μιλήσω για τη δουλειά μου, μου λες ότι δεν έχει σημασία. Όταν γυρίζω σπίτι εξαντλημένη, δεν με ρωτάς τι συνέβη. Όταν κάποιος ασθενής μου περνάει μια δύσκολη στιγμή, δεν θέλεις να ακούσεις. Όταν πετυχαίνουμε κάτι σημαντικό στο HarborLight, αλλάζεις θέμα και επιστρέφεις στις δικές σου υποθέσεις.»
«Έχω κι εγώ ευθύνες», διαμαρτυρήθηκε εκείνος. «Δουλεύω σκληρά για την οικογένειά μας.»
«Δεν αμφισβήτησα ποτέ ότι δουλεύεις σκληρά. Αμφισβητώ το γεγονός ότι πιστεύεις πως η δική σου δουλειά αξίζει σεβασμό, ενώ η δική μου είναι απλώς ένα χόμπι.»
Ο Γκραντ έμεινε σιωπηλός.
Η Έβελιν έσκυψε προς τον φάκελο.
«Ξέρεις πόσες φορές ακύρωσα επαγγελματικά ταξίδια επειδή η Σόφι ήταν άρρωστη; Πόσες φορές έμεινα ξύπνια όλη τη νύχτα για να τελειώσω μια αναφορά, επειδή ήθελα να είμαι παρούσα στο πρωινό της σχολείο; Πόσες φορές αρνήθηκα ευκαιρίες επειδή πίστευα ότι έπρεπε να είμαι εγώ αυτή που θα κρατούσε τα πάντα όρθια στο σπίτι;»
«Δεν σου ζήτησα να τα κάνεις όλα αυτά», είπε ο Γκραντ.
Η Έβελιν τον κοίταξε.
«Όχι. Απλώς έμαθες να θεωρείς δεδομένο ότι θα τα κάνω.»
Η φράση τον χτύπησε πιο δυνατά απ’ όσο περίμενε.
Για πρώτη φορά, άρχισε να βλέπει τη δική τους ζωή μέσα από τα μάτια της.
Η Σόφι καθόταν ακίνητη, κρατώντας ένα μικρό μαξιλάρι στην αγκαλιά της.
«Μπαμπά», είπε τελικά, «μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;»
Ο Γκραντ γύρισε προς το μέρος της.
«Φυσικά, αγάπη μου.»
«Αν η μαμά δεν είχε πάρει το βραβείο, θα ήσουν περήφανος για εκείνη;»
Ο Γκραντ άνοιξε το στόμα του.
«Φυσικά και θα ήμουν.»
Η Σόφι τον κοίταξε στα μάτια.
«Τότε γιατί της είπες να μη μιλήσει;»
Ο Γκραντ δεν απάντησε αμέσως.
«Ήμουν αγχωμένος», είπε τελικά. «Ήθελα να πάει καλά η βραδιά.»
«Για σένα;» ρώτησε η Σόφι.
Ο Γκραντ κατέβασε το κεφάλι.
Δεν είχε απάντηση που να μπορούσε να δώσει στην κόρη του χωρίς να ακουστεί σαν δικαιολογία.
Η Έβελιν άγγιξε απαλά τον ώμο της Σόφι.
«Αγάπη μου, δεν χρειάζεται να λύσεις εσύ τα προβλήματα των μεγάλων.»
«Δεν θέλω να τα λύσω», απάντησε η μικρή. «Θέλω μόνο να μην κάνουμε τη μαμά να νιώθει ότι πρέπει να κρύβεται.»
Τα μάτια της Έβελιν γέμισαν δάκρυα.
Ο Γκραντ κοίταξε την κόρη του και συνειδητοποίησε ότι η συμπεριφορά του δεν είχε επηρεάσει μόνο τη γυναίκα του.
Η Σόφι είχε μεγαλώσει βλέποντας έναν άντρα να αντιμετωπίζει τη μητέρα της σαν να ήταν λιγότερο σημαντική από τον ίδιο.
Και, χωρίς να το καταλαβαίνει, της είχε διδάξει ότι η αγάπη μπορούσε να συνυπάρχει με την υποτίμηση.
Αυτό ήταν ίσως το πιο δύσκολο πράγμα να αντιμετωπίσει.
«Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη», είπε ο Γκραντ, στρεφόμενος προς την Έβελιν.
Εκείνη δεν μίλησε.
«Δεν ήξερα πόσο μεγάλος ήταν ο οργανισμός σου. Δεν είχα καταλάβει τι είχες καταφέρει.»
Η Έβελιν τον κοίταξε με θλίψη.
«Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Νομίζεις ότι έπρεπε να ξέρεις πόσο επιτυχημένη ήμουν για να με σεβαστείς.»
«Δεν εννοώ αυτό.»
«Τότε τι εννοείς;»
Ο Γκραντ πέρασε το χέρι του πάνω από το πρόσωπό του.
«Είμαι περήφανος για σένα.»
«Επειδή το έμαθαν όλοι οι άλλοι;»
Εκείνος έμεινε ακίνητος.
Η Έβελιν συνέχισε:
«Θα ήθελα να μπορούσα να πιστέψω ότι είσαι περήφανος για μένα επειδή με αγαπάς. Όχι επειδή τώρα ξέρεις ότι το όνομά μου ανοίγει πόρτες.»
Ο Γκραντ έσκυψε μπροστά.
«Δεν θέλω να χάσω την οικογένειά μου.»
«Ούτε εγώ ήθελα να νιώθω μόνη μέσα στον γάμο μου.»
Για πρώτη φορά, η φωνή της έσπασε.
«Δεν χρειαζόμουν να με θαυμάζουν εξακόσιοι άνθρωποι. Χρειαζόμουν να με βλέπει ο άντρας μου. Να με ακούει όταν μιλούσα. Να με ρωτάει πώς πέρασα τη μέρα μου. Να μη με κάνει να αισθάνομαι ότι η δουλειά μου είναι κάτι για το οποίο πρέπει να απολογούμαι.»
Ο Γκραντ άπλωσε το χέρι του προς το μέρος της.
Η Έβελιν δεν απομακρύνθηκε απότομα, αλλά δεν πήρε ούτε το χέρι του.
«Δεν μπορώ να διορθώσω οκτώ χρόνια μέσα σε μία νύχτα», είπε εκείνος.
«Όχι», απάντησε εκείνη. «Δεν μπορείς.»
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν βαριά.
Ύστερα η Έβελιν έσπρωξε τον φάκελο προς το μέρος του.
«Αυτά είναι τα οικονομικά στοιχεία του σπιτιού μας και οι υποχρεώσεις που έχω αναλάβει εγώ. Θέλω να αρχίσουμε να μοιραζόμαστε πραγματικά τις ευθύνες μας. Δεν θα συνεχίσω να κρατάω τα πάντα όρθια μόνη μου, ενώ εσύ θεωρείς ότι η δική σου ζωή είναι η μόνη που μετράει.»
Ο Γκραντ κοίταξε τον φάκελο.
«Και τι σημαίνει αυτό για τον γάμο μας;»
Η Έβελιν πήρε το χέρι της Σόφι μέσα στο δικό της.
«Σημαίνει ότι χρειάζομαι χρόνο. Και ότι δεν θα αρκεστώ σε υποσχέσεις. Αν θέλεις να μείνουμε μαζί, θα πρέπει να μου δείξεις με τις πράξεις σου ότι μπορείς να με αντιμετωπίζεις ως ισότιμη σύντροφο.»
«Θα κάνω ό,τι χρειαστεί.»
Η Έβελιν τον κοίταξε στα μάτια.
«Μη μου υποσχεθείς κάτι επειδή φοβάσαι ότι θα με χάσεις. Κάνε το επειδή καταλαβαίνεις επιτέλους τι έκανες.»
Την επόμενη ημέρα, ο Γκραντ πήγε στο γραφείο του και προσπάθησε να συγκεντρωθεί στη δουλειά του.
Δεν τα κατάφερε.
Η συμφωνία με την Westbridge παρέμενε σε αναστολή. Οι συνεργάτες του ζητούσαν εξηγήσεις και ένας από τους επενδυτές του είχε ήδη κανονίσει συνάντηση για να συζητήσουν το μέλλον της εταιρείας.
Ο Γκραντ αισθανόταν ότι όλα όσα είχε χτίσει κινδύνευαν να καταρρεύσουν.
Για λίγες ώρες, μπήκε στον πειρασμό να τηλεφωνήσει στην Έβελιν και να της ζητήσει να μιλήσει με την Westbridge εκ μέρους του.
Θα μπορούσε να της πει ότι μια σύσταση από εκείνη ίσως έλυνε το πρόβλημα.
Όμως, όταν άνοιξε το τηλέφωνό του και είδε τη φωτογραφία της οικογένειάς τους στην οθόνη, σταμάτησε.
Αν της ζητούσε να χρησιμοποιήσει τη θέση της για να τον βοηθήσει, δεν θα είχε καταλάβει τίποτα από όσα του είχε πει.
Έτσι, άφησε το τηλέφωνο κάτω.
Για πρώτη φορά, αποφάσισε να αντιμετωπίσει μόνος του τις συνέπειες των δικών του πράξεων.
Εκείνο το απόγευμα, η Έβελιν επέστρεψε στο HarborLight.
Η Μάρισα την περίμενε στο γραφείο της.
«Πώς είσαι;» τη ρώτησε.
«Δεν ξέρω ακόμη.»
«Θέλεις να ακυρώσουμε τις επόμενες συναντήσεις σου;»
Η Έβελιν χαμογέλασε αχνά.
«Όχι. Η δουλειά συνεχίζεται. Οι άνθρωποι που περιμένουν τη βοήθειά μας δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι να τακτοποιήσω την προσωπική μου ζωή.»
Η Μάρισα την κοίταξε με κατανόηση.
«Είσαι σίγουρη ότι δεν χρειάζεσαι λίγο χρόνο για τον εαυτό σου;»
«Θα τον πάρω όταν μπορέσω. Αλλά δεν θέλω να ξεχάσω ποια ήμουν πριν από όλο αυτό.»
Η Μάρισα έγνεψε.
«Δεν πρόκειται να το ξεχάσεις.»
Λίγο πριν φύγει, η Έβελιν στάθηκε μπροστά στο παράθυρο του γραφείου της.
Σκέφτηκε τα οκτώ χρόνια του γάμου της, τις στιγμές που είχε σωπάσει για να αποφύγει έναν καβγά και τις φορές που είχε πείσει τον εαυτό της ότι η υπομονή ήταν το ίδιο πράγμα με την αγάπη.
Δεν ήξερε ακόμη αν ο γάμος της θα επιβίωνε.
Αλλά ήξερε κάτι που δεν γνώριζε πριν από την εκδήλωση.
Δεν χρειαζόταν πλέον να αποδεικνύει την αξία της σε κανέναν.
Ούτε στον Γκραντ.
Ούτε στη Λορέιν.
Ούτε σε ολόκληρη την αίθουσα που την είχε χειροκροτήσει.
Η αξία της υπήρχε πολύ πριν ακουστεί το όνομά της από το μικρόφωνο.
Και θα εξακολουθούσε να υπάρχει ακόμη κι αν κανείς δεν την αναγνώριζε.
Εκείνο το βράδυ, όταν επέστρεψε στο σπίτι, βρήκε τη Σόφι να ζωγραφίζει στο τραπέζι της κουζίνας.
«Μαμά, κοίτα τι έφτιαξα!»
Η Έβελιν πλησίασε.
Ήταν μια ζωγραφιά με τρεις ανθρώπους που κρατιούνταν από το χέρι. Πάνω από το κεφάλι της μητέρας της, η Σόφι είχε σχεδιάσει μια μεγάλη χρυσή καρδιά.
«Είναι υπέροχη», είπε η Έβελιν.
Η μικρή δίστασε.
«Θα είμαστε καλά;»
Η Έβελιν κάθισε δίπλα της και την αγκάλιασε.
«Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να είμαστε καλά. Ακόμη κι αν τα πράγματα αλλάξουν, εγώ θα είμαι πάντα εδώ για σένα.»
Η Σόφι ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο της.
«Αυτό ήθελα να ακούσω.»
Την ίδια στιγμή, το αυτοκίνητο του Γκραντ σταμάτησε έξω από το σπίτι.
Μέσα από το παράθυρο, είδε τη γυναίκα του και την κόρη του να κάθονται μαζί στην κουζίνα.
Για μερικά δευτερόλεπτα, δεν βγήκε από το αυτοκίνητο.
Συνειδητοποίησε ότι το σπίτι του δεν ήταν απλώς ένα μέρος στο οποίο επέστρεφε κάθε βράδυ.
Ήταν μια ζωή που είχε θεωρήσει δεδομένη.
Και τώρα, για πρώτη φορά, έπρεπε να αποδείξει ότι άξιζε να αποτελεί μέρος της.
Δεν ήξερε αν η Έβελιν θα τον συγχωρούσε.
Δεν ήξερε αν θα κατάφερνε να σώσει τον γάμο του.
Ήξερε μόνο ότι, αν ήθελε να έχει μια ευκαιρία, έπρεπε να αρχίσει να αλλάζει χωρίς να περιμένει ανταμοιβή.
Έκλεισε τον κινητήρα και βγήκε από το αυτοκίνητο.
Αυτή τη φορά, δεν είχε έτοιμη κάποια δικαιολογία.
Είχε μόνο μια δύσκολη αλήθεια να αντιμετωπίσει.
Και την επόμενη μέρα, μια απρόσμενη επίσκεψη θα ανάγκαζε ολόκληρη την οικογένεια να πάρει μια απόφαση που κανείς τους δεν ήταν έτοιμος να αντιμετωπίσει…
Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…
