ΜΕΡΟΣ 2 — Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΟΥΣΕ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΙΔΕΑ ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ

Η αίθουσα της εκδήλωσης έλαμπε από πολυτέλεια.

Κρυστάλλινοι πολυέλαιοι κρέμονταν από την οροφή, οι σερβιτόροι κινούνταν αθόρυβα ανάμεσα στα τραπέζια και εκατοντάδες καλεσμένοι συζητούσαν για επιχειρηματικές συμφωνίες, εκατομμύρια δολάρια και τις επόμενες μεγάλες επενδύσεις στον χώρο της υγείας.

Ο Γκραντ Μέρσερ περπατούσε με αυτοπεποίθηση, κρατώντας το χέρι της Έβελιν μόνο όταν κάποιος σημαντικός άνθρωπος βρισκόταν κοντά τους.

Μόλις εκείνος απομακρυνόταν, την άφηνε πίσω του.

Η Έβελιν το είχε παρατηρήσει πολλές φορές στο παρελθόν. Εκείνο το βράδυ, όμως, δεν ένιωθε την ανάγκη να τον ακολουθεί σαν σκιά.

«Μείνε εδώ για λίγο», της είπε ο Γκραντ, δείχνοντας ένα σημείο κοντά σε ένα ψηλό τραπέζι. «Πρέπει να μιλήσω με τον κύριο Άλντερ. Είναι πολύ σημαντικό για την εταιρεία μου.»

Η Έβελιν κοίταξε τον άντρα της.

«Φυσικά. Δεν θέλω να σε εμποδίσω.»

Εκείνος χαμογέλασε ανακουφισμένος, σαν να είχε μόλις αποφύγει έναν κίνδυνο.

«Και, σε παρακαλώ, αν σε ρωτήσουν τι δουλειά κάνεις, πες απλώς ότι εργάζεσαι σε μια κλινική. Δεν χρειάζεται να μπλέξεις σε λεπτομέρειες.»

«Γιατί;» ρώτησε ήρεμα.

Ο Γκραντ συνοφρυώθηκε.

«Επειδή απόψε μιλάμε για σοβαρές επιχειρήσεις, Έβελιν. Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για ιστορίες σχετικά με ασθενείς και φιλανθρωπίες.»

Η Έβελιν τον κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα.

Ύστερα χαμογέλασε.

«Μην ανησυχείς, Γκραντ. Απόψε δεν θα χρειαστεί να εξηγήσω τίποτα.»

Εκείνος δεν αντιλήφθηκε την αλλαγή στη φωνή της. Ήταν πολύ απασχολημένος με το να ισιώσει το σακάκι του και να εντοπίσει τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να του εξασφαλίσουν το πολυπόθητο συμβόλαιο.

Λίγα μέτρα πιο πέρα, η κόρη τους, η Σόφι, πλησίασε τη μητέρα της.

«Μαμά, γιατί σου μιλάει έτσι;»

Η Έβελιν γονάτισε ελαφρά για να βρεθεί στο ύψος της.

«Μερικές φορές οι άνθρωποι ξεχνούν ότι η αξία κάποιου δεν εξαρτάται από το πόσο σημαντικός φαίνεται στα μάτια των άλλων.»

«Εγώ ξέρω πόσο σημαντική είσαι», ψιθύρισε η Σόφι.

Η καρδιά της Έβελιν σφίχτηκε.

«Αυτό μου αρκεί, αγάπη μου.»

Η Σόφι την αγκάλιασε. Και για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ, η Έβελιν ένιωσε ότι δεν ήταν εντελώς μόνη.

Στην άλλη πλευρά της αίθουσας, ο Γκραντ είχε ήδη εντοπίσει τον Ρίτσαρντ Άλντερ, έναν από τους ισχυρότερους επενδυτές στον χώρο της ιδιωτικής υγειονομικής περίθαλψης.

«Κύριε Άλντερ! Χαίρομαι που σας βλέπω», είπε, απλώνοντας το χέρι του.

Ο Άλντερ ανταπέδωσε τον χαιρετισμό, αλλά το βλέμμα του μετακινήθηκε σχεδόν αμέσως προς την Έβελιν.

Για μια στιγμή, έμεινε ακίνητος.

«Συγγνώμη», είπε. «Η σύζυγός σας είναι η Έβελιν Μέρσερ;»

Ο Γκραντ χαμογέλασε περήφανα.

«Ναι, αυτή είναι. Δεν ασχολείται ιδιαίτερα με τον επιχειρηματικό κόσμο, αλλά με στηρίζει.»

Ο Άλντερ δεν απάντησε αμέσως.

«Και εργάζεται στον τομέα της υγείας;»

«Σε μια μικρή κλινική», αποκρίθηκε ο Γκραντ αδιάφορα. «Της αρέσει να βοηθάει τους ανθρώπους.»

Ο επενδυτής τον κοίταξε με έκπληξη.

«Σε μια μικρή κλινική;»

«Ακριβώς.»

Ο Άλντερ έστρεψε ξανά το βλέμμα του προς την Έβελιν. Αυτή τη φορά, όμως, δεν υπήρχε απλώς έκπληξη στο πρόσωπό του. Υπήρχε σεβασμός.

«Ενδιαφέρον», μουρμούρισε.

Ο Γκραντ δεν κατάλαβε το νόημα της αντίδρασής του.

«Θα ήθελα πολύ να συζητήσουμε τη συμφωνία με την Alder & Finch», συνέχισε βιαστικά. «Πιστεύω ότι η εταιρεία μου είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεστε.»

«Θα μιλήσουμε σε λίγο», απάντησε ο Άλντερ. «Πρώτα θέλω να χαιρετήσω κάποιον.»

Και χωρίς άλλη εξήγηση, απομακρύνθηκε.

Ο Γκραντ έμεινε να τον κοιτάζει, προσπαθώντας να καταλάβει τι είχε πάει στραβά.

Δεν ήξερε ότι ο άνθρωπος που μόλις είχε απομακρυνθεί είχε συνεργαστεί με το HarborLight Medical Alliance για χρόνια.

Και δεν ήξερε ότι ο Άλντερ γνώριζε την Έβελιν όχι ως τη σύζυγο ενός επιχειρηματία, αλλά ως τη γυναίκα που είχε βοηθήσει χιλιάδες οικογένειες να αποκτήσουν πρόσβαση σε ιατρική φροντίδα όταν κανείς άλλος δεν ήθελε να τις ακούσει.

Λίγο αργότερα, τα φώτα της αίθουσας χαμήλωσαν.

Οι συνομιλίες σταμάτησαν και οι καλεσμένοι στράφηκαν προς τη σκηνή, όπου ο παρουσιαστής της βραδιάς ανέβηκε στο μικρόφωνο.

«Κυρίες και κύριοι, σας ευχαριστούμε που βρίσκεστε απόψε εδώ, σε μια εκδήλωση αφιερωμένη στην καινοτομία, στην ηγεσία και, πάνω απ’ όλα, στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.»

Ακολούθησε ένα θερμό χειροκρότημα.

Ο Γκραντ ίσιωσε τη γραβάτα του. Είχε ενημερωθεί ότι θα υπήρχαν σημαντικές ανακοινώσεις και ήλπιζε ότι κάποια από αυτές θα άνοιγε τον δρόμο για τη δική του εταιρεία.

«Απόψε», συνέχισε ο παρουσιαστής, «θα τιμήσουμε έναν άνθρωπο που απέδειξε ότι η πραγματική ηγεσία δεν μετριέται από το μέγεθος ενός γραφείου ή από το ύψος ενός τραπεζικού λογαριασμού. Μετριέται από τις ζωές που αλλάζει.»

Η Έβελιν ένιωσε την καρδιά της να χτυπά πιο γρήγορα.

Το τηλέφωνό της δονήθηκε μέσα στην τσάντα της.

Ένα μήνυμα από τη Μάρισα Κόουλ, τη διευθύνουσα σύμβουλο του HarborLight, εμφανίστηκε στην οθόνη:

«Είμαστε έτοιμοι. Όλη η ομάδα βρίσκεται εδώ. Απόψε θα μάθουν όλοι την αλήθεια. Είσαι έτοιμη;»

Η Έβελιν πληκτρολόγησε μόνο μία λέξη.

«Ναι.»

Έπειτα έκλεισε το τηλέφωνο και σήκωσε το κεφάλι της.

Στη σκηνή, ο παρουσιαστής άρχισε να περιγράφει το έργο του οργανισμού που είχε δημιουργήσει ένα δίκτυο υποστήριξης ασθενών σε επτά πολιτείες, με ετήσιο προϋπολογισμό 38 εκατομμυρίων δολαρίων.

Ο Γκραντ έπαψε να χαμογελά.

Αυτά τα στοιχεία τού φαίνονταν παράξενα οικεία.

Είχε ακούσει για το HarborLight. Είχε δει το όνομά του σε επιχειρηματικά περιοδικά και σε αναφορές επενδυτών. Ήξερε ότι ο οργανισμός είχε αποκτήσει τεράστια επιρροή και ότι συνεργαζόταν με μερικούς από τους μεγαλύτερους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης της χώρας.

Αυτό που δεν ήξερε ήταν ποιος βρισκόταν πίσω από την επιτυχία του.

«Η ιδρύτρια του οργανισμού», είπε ο παρουσιαστής, «δεν ξεκίνησε με τεράστιους πόρους ή με ισχυρές διασυνδέσεις. Ξεκίνησε βλέποντας ανθρώπους να υποφέρουν και αρνούμενη να αποδεχτεί ότι η βοήθεια ήταν ένα προνόμιο μόνο για όσους μπορούσαν να την πληρώσουν.»

Ο Γκραντ έσκυψε προς τη μητέρα του.

«Ξέρεις ποια είναι;» τη ρώτησε χαμηλόφωνα.

Η Λορέιν κούνησε το κεφάλι της.

«Δεν έχω ιδέα. Αλλά υποθέτω ότι θα είναι κάποια γυναίκα από πολύ πλούσια οικογένεια.»

Η Έβελιν άκουσε τα λόγια της και δεν είπε τίποτα.

Για χρόνια, η πεθερά της πίστευε ότι η αξία ενός ανθρώπου φαινόταν από τα ρούχα, τις γνωριμίες και την κοινωνική του θέση.

Σε λίγα λεπτά, θα αναγκαζόταν να αντιμετωπίσει μια αλήθεια που δεν μπορούσε να αγοράσει ούτε να αμφισβητήσει.

Ο παρουσιαστής κοίταξε τις σημειώσεις του.

«Η φετινή βραβευόμενη έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής της στην προστασία των ασθενών, στη στήριξη οικογενειών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες και στη δημιουργία ενός συστήματος που προσφέρει ελπίδα εκεί όπου κάποτε υπήρχε μόνο απόγνωση.»

Το χειροκρότημα άρχισε να δυναμώνει.

«Παρακαλώ, υποδεχθείτε στη σκηνή την ιδρύτρια και πρόεδρο του HarborLight Medical Alliance… την κυρία Έβελιν Μέρσερ!»

Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, ο Γκραντ δεν αντέδρασε.

Ύστερα γύρισε αργά το κεφάλι του προς τη γυναίκα που στεκόταν δίπλα του.

Η Έβελιν σηκώθηκε.

Η Σόφι χαμογέλασε περήφανα και άρχισε να χειροκροτεί δυνατά.

Η Λορέιν άνοιξε το στόμα της, αλλά δεν βγήκε λέξη.

Ο Γκραντ ένιωσε το αίμα να φεύγει από το πρόσωπό του.

«Τι… τι συμβαίνει;» ψιθύρισε.

Η Έβελιν τον κοίταξε ήρεμα.

«Αυτό που έπρεπε να συμβεί εδώ και πολύ καιρό.»

Και προχώρησε προς τη σκηνή.

Εκατοντάδες άνθρωποι σηκώθηκαν όρθιοι. Οι κάμερες στράφηκαν πάνω της, ενώ στελέχη μεγάλων οργανισμών και επιχειρηματίες την υποδέχονταν με σεβασμό.

Ο Γκραντ παρέμεινε καθισμένος, ανίκανος να επεξεργαστεί αυτό που έβλεπε.

Η γυναίκα που ο ίδιος είχε αποκαλέσει «μια απλή εργαζόμενη σε μια μικρή κλινική» ήταν η προσωπικότητα που όλοι περίμεναν να συναντήσουν εκείνο το βράδυ.

Και τότε συνέβη κάτι ακόμη χειρότερο.

Ο παρουσιαστής πρόσθεσε:

«Πριν παραδώσουμε το βραβείο, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε έναν από τους σημαντικότερους συνεργάτες του HarborLight, τον οργανισμό Westbridge Health, για τη διαχρονική υποστήριξή του στο έργο μας.»

Ο Γκραντ πάγωσε.

Η Westbridge Health ήταν ακριβώς ο οργανισμός από τον οποίο προσπαθούσε απεγνωσμένα να εξασφαλίσει μια τεράστια επιχειρηματική συμφωνία.

Και τώρα, μπροστά σε εξακόσιους καλεσμένους, ο άνθρωπος που θα μπορούσε να αποφασίσει για το μέλλον της εταιρείας του χειροκροτούσε τη γυναίκα που ο ίδιος είχε υποτιμήσει.

Ο Γκραντ έβγαλε το τηλέφωνό του και κοίταξε την οθόνη, σαν να περίμενε κάποια εξήγηση.

Τότε έφτασε ένα μήνυμα από τον επιχειρηματικό του συνεργάτη:

«Γκραντ, είσαι στην εκδήλωση; Πες μου ότι γνώριζες ποια είναι η γυναίκα σου. Η Westbridge μόλις ανακοίνωσε ότι θα επανεξετάσει όλες τις νέες συνεργασίες της με βάση τις αρχές του HarborLight. Τι ακριβώς συμβαίνει εκεί;»

Ο Γκραντ σήκωσε το βλέμμα του προς τη σκηνή.

Η Έβελιν κρατούσε πλέον το βραβείο στα χέρια της.

Και ετοιμαζόταν να μιλήσει.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…