ΜΕΡΟΣ 4: ΑΡΠΑΞΑΝ ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ Η CLAIRE ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ… ΑΛΛΑ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΜΙΑ ΦΡΙΚΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ!

Ο πυροβολισμός αντήχησε σε ολόκληρο το σπίτι.

Το τζάμι του γραφείου διαλύθηκε σε εκατοντάδες κομμάτια, ενώ ο Raymond Cole έπεσε πίσω από το γραφείο του. Ο Caleb είχε σωριαστεί στο πάτωμα, με το ένα χέρι πιεσμένο στο πλευρό του.

Για μια στιγμή, κανείς δεν μίλησε.

Ο Damon Mercer, όμως, δεν κοίταξε ούτε το σπασμένο παράθυρο ούτε τον τραυματισμένο άντρα.

Κοίταξε το τηλέφωνό του.

Ο Evan ήταν μόνος στο σπίτι.

Και κάποιος είχε μόλις χρησιμοποιήσει το όνομα της Claire για να τον τρομοκρατήσει.

«Πρέπει να φύγω!» φώναξε ο Damon.

Ο Raymond προσπάθησε να σηκωθεί.

«Damon, περίμενε! Αν πας εκεί χωρίς να ξέρεις ποιος σε περιμένει, θα πέσεις κατευθείαν στην παγίδα τους!»

Ο Damon γύρισε προς το μέρος του.

«Ο γιος μου είναι εκεί! Δεν υπάρχει τίποτα άλλο που χρειάζεται να ξέρω!»

«Αυτό ακριβώς θέλουν να κάνεις!»

«Τότε ας έρθουν να με αντιμετωπίσουν!»

Ο Damon άρπαξε το σακάκι του και έτρεξε προς την έξοδο.

Πίσω του, ο Caleb προσπάθησε να σηκωθεί.

«Damon! Η Claire…»

Ο Damon σταμάτησε για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου.

«Τι ξέρεις για τη Claire;»

Ο Caleb κοίταξε τον Raymond και μετά τον Damon.

«Δεν ήταν η μόνη που προσπάθησε να σε προστατεύσει.»

Ο Damon δεν πρόλαβε να ρωτήσει περισσότερα.

Έφυγε μέσα στη νύχτα, με μία μόνο σκέψη στο μυαλό του.

Να φτάσει στον Evan πριν να είναι πολύ αργά.

Όταν έφτασε στο σπίτι του, η εξώπορτα ήταν μισάνοιχτη.

Ο Damon σταμάτησε το αυτοκίνητο και βγήκε χωρίς να σβήσει τη μηχανή.

Το σπίτι ήταν σκοτεινό.

Κανένα φως στο σαλόνι.

Κανένας ήχος από την τηλεόραση που ο Evan συνήθιζε να αφήνει ανοιχτή όταν φοβόταν να μείνει μόνος.

«Evan!»

Η φωνή του αντήχησε στον διάδρομο.

Καμία απάντηση.

Μπήκε στο σπίτι και έλεγξε αμέσως το σαλόνι, την κουζίνα και το δωμάτιο του γιου του.

Το κρεβάτι ήταν άδειο.

Η σχολική τσάντα βρισκόταν στο πάτωμα.

Πάνω στο γραφείο υπήρχε ένα μισοτελειωμένο σχέδιο που είχε φτιάξει ο Evan εκείνο το απόγευμα.

Ήταν μια ζωγραφιά που έδειχνε τρεις ανθρώπους να κρατιούνται από το χέρι.

Ο Damon.

Ο Evan.

Και η Claire.

Ο Damon ένιωσε τον λαιμό του να σφίγγεται.

Στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβάτι, βρήκε το μικρό μπρελόκ της μητέρας του Evan.

Το παιδί δεν θα το άφηνε ποτέ πίσω οικειοθελώς.

Ο Damon το σήκωσε και το έκλεισε μέσα στη γροθιά του.

Τότε παρατήρησε κάτι πάνω στο γραφείο.

Ένα λευκό χαρτί.

Πάνω του ήταν γραμμένες τέσσερις λέξεις.

«ΕΛΑ ΜΟΝΟΣ. ΦΕΡΤΕ ΤΟΝ ΕΒΑΝ.»

Ο Damon ένιωσε την οργή να τον κυριεύει.

Δεν είχαν απλώς παρακολουθήσει το σπίτι του.

Είχαν μπει μέσα.

Είχαν πλησιάσει τον γιο του.

Και τώρα τον χρησιμοποιούσαν για να τον αναγκάσουν να κάνει αυτό που ήθελαν.

Το τηλέφωνό του χτύπησε.

Άγνωστος αριθμός.

«Πού είναι ο γιος μου;» φώναξε μόλις απάντησε.

Μια ήρεμη αντρική φωνή ακούστηκε στην άλλη άκρη.

«Είναι ασφαλής, προς το παρόν.»

«Αν τον αγγίξεις…»

«Μην κάνεις απειλές, Mercer. Ξέρεις πολύ καλά ότι αυτή τη φορά δεν είσαι εσύ που καθορίζεις τους όρους.»

Ο Damon έκλεισε τα μάτια και πήρε μια βαθιά ανάσα.

Έπρεπε να ελέγξει τον θυμό του.

Αυτό ακριβώς ήθελαν οι άνθρωποι στην άλλη άκρη της γραμμής: να χάσει την ψυχραιμία του, να κινηθεί απερίσκεπτα και να τους δώσει το πλεονέκτημα.

«Τι θέλεις;» ρώτησε ψυχρά.

«Θέλω να τελειώσει μια ιστορία που έπρεπε να έχει τελειώσει εδώ και χρόνια.»

«Ποια ιστορία;»

«Η δική σου.»

Η γραμμή έκλεισε.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, έφτασε ένα μήνυμα με μια τοποθεσία και μία φωτογραφία.

Ο Damon άνοιξε τη φωτογραφία.

Και ο κόσμος γύρω του σταμάτησε.

Η γυναίκα στη φωτογραφία είχε τα ίδια μάτια.

Το ίδιο σχήμα προσώπου.

Τον ίδιο τρόπο να γέρνει ελαφρά το κεφάλι όταν κοιτούσε κάποιον.

Ήταν η Claire.

Δεν έμοιαζε με μια παλιά ανάμνηση ή με μια θολή εικόνα από το παρελθόν.

Ήταν μια καθαρή φωτογραφία, τραβηγμένη πρόσφατα.

Η Claire στεκόταν μπροστά σε ένα κτίριο, φορώντας ένα σκούρο παλτό. Δίπλα της βρισκόταν ο Commander Elijah Ward.

Αλλά αυτή τη φορά, ο Damon δεν κοίταζε τον Ward.

Κοίταζε την ημερομηνία.

Η φωτογραφία είχε τραβηχτεί τρεις ημέρες πριν από την ημερομηνία που είχε καταγραφεί ως ημέρα θανάτου της.

Στην κάτω γωνία υπήρχε μια χειρόγραφη σημείωση.

«Δεν έμαθες ποτέ όλη την αλήθεια, Damon.»

Ο Damon έφερε τη φωτογραφία πιο κοντά στο πρόσωπό του.

Στο χέρι της Claire υπήρχε κάτι που αναγνώρισε αμέσως.

Ένα μικρό, μεταλλικό αντικείμενο που είχε φυλάξει στο παλιό του κουτί για χρόνια.

Το ίδιο αντικείμενο που τώρα έλειπε από τη θέση του.

Η Claire το είχε πάρει πριν εξαφανιστεί.

Ή κάποιος είχε φροντίσει να τον κάνει να πιστέψει ότι εκείνη το είχε πάρει.

Ο Damon κοίταξε ξανά τη φωτογραφία.

Γιατί να του στείλουν αυτή την εικόνα;

Γιατί να τον αφήσουν να δει ότι η Claire είχε συναντήσει τον Ward;

Και, κυρίως, γιατί να χρησιμοποιήσουν τον Evan για να τον οδηγήσουν σε ένα μέρος όπου ίσως τον περίμενε η ίδια του η γυναίκα;

Η απάντηση που φοβόταν περισσότερο άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό του.

Ίσως η Claire να μην ήταν απλώς το θύμα μιας συνωμοσίας.

Ίσως να γνώριζε κάτι που μπορούσε να καταστρέψει ολόκληρο το σύστημα πίσω από την εξαφάνιση του Damon.

Και ίσως ο Evan να είχε γίνει στόχος επειδή ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που ο Damon δεν θα εγκατέλειπε ποτέ.

Στο μεταξύ, σε ένα άγνωστο δωμάτιο, ο Evan καθόταν σε μια καρέκλα, με τα χέρια του σφιγμένα πάνω στα γόνατά του.

Δεν έκλαιγε.

Προσπαθούσε να θυμηθεί τα λόγια του πατέρα του.

«Η δύναμη δεν είναι να κάνεις κάποιον να φοβάται. Είναι να μπορείς να τον σταματήσεις χωρίς να γίνεις σαν κι αυτόν.»

Αυτό προσπαθούσε να κάνει τώρα.

Να παραμείνει ψύχραιμος.

Να μην αφήσει τους άντρες γύρω του να καταλάβουν πόσο φοβισμένος ήταν.

Ένας άντρας με σκούρο κοστούμι μπήκε στο δωμάτιο.

«Πώς είσαι, Evan;»

Ο μικρός δεν απάντησε.

Ο άντρας τράβηξε μια καρέκλα και κάθισε απέναντί του.

«Ξέρεις, ο πατέρας σου είναι πολύ ξεχωριστός άνθρωπος.»

Ο Evan σήκωσε το βλέμμα.

«Θέλω να γυρίσω σπίτι.»

«Θα γυρίσεις. Αρκεί ο πατέρας σου να συνεργαστεί.»

«Δεν έκανε τίποτα κακό.»

Ο άντρας χαμογέλασε χωρίς να δείχνει πραγματική ζεστασιά.

«Μερικές φορές, οι άνθρωποι κάνουν πράγματα που δεν καταλαβαίνουν. Και μετά περνούν τη ζωή τους προσπαθώντας να ξεφύγουν από τις συνέπειες.»

Ο Evan έσφιξε τις γροθιές του.

«Ο μπαμπάς μου δεν φοβάται κανέναν.»

Για πρώτη φορά, το χαμόγελο του άντρα εξαφανίστηκε.

«Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.»

Σηκώθηκε και πλησίασε την πόρτα.

Πριν βγει, γύρισε ξανά προς το παιδί.

«Θέλω να σε ρωτήσω κάτι. Η μητέρα σου σου μιλούσε ποτέ για τον Elijah Ward;»

Ο Evan συνοφρυώθηκε.

«Δεν ξέρω ποιος είναι αυτός.»

Ο άντρας τον παρατήρησε προσεκτικά, σαν να προσπαθούσε να καταλάβει αν έλεγε την αλήθεια.

«Και για τη μητέρα σου; Σου είπε ποτέ ο πατέρας σου ότι μπορεί να μην πέθανε όπως νομίζεις;»

Ο Evan έμεινε ακίνητος.

Η ερώτηση τον χτύπησε πιο δυνατά από οτιδήποτε άλλο.

«Η μαμά μου πέθανε», ψιθύρισε.

Ο άντρας δεν απάντησε.

Απλώς άφησε πάνω στο τραπέζι μια φωτογραφία και βγήκε από το δωμάτιο.

Ο Evan την πήρε με τρεμάμενα χέρια.

Στη φωτογραφία ήταν μια γυναίκα που γνώριζε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον.

Η μητέρα του.

Και δίπλα της στεκόταν ένας άντρας που δεν είχε ξαναδεί.

Στην πίσω πλευρά υπήρχε μια φράση.

«Μερικές φορές, η αλήθεια είναι πιο επικίνδυνη από το ψέμα.»

Ο Evan ένιωσε τα μάτια του να γεμίζουν δάκρυα.

Για πρώτη φορά, άρχισε να αναρωτιέται αν ο πατέρας του τού είχε κρύψει κάτι που θα άλλαζε ολόκληρη τη ζωή του.

Ο Damon έφτασε στην τοποθεσία λίγο πριν τα μεσάνυχτα.

Ήταν ένα παλιό κτίριο με μεταλλικές πόρτες και παράθυρα που είχαν καλυφθεί από μέσα. Δεν υπήρχε κανένα εμφανές σημάδι ότι κάποιος κατοικούσε εκεί.

Στάθμευσε το αυτοκίνητο και κοίταξε το τηλέφωνό του.

Ένα τελευταίο μήνυμα είχε μόλις φτάσει.

«Μπες μόνος. Αν φέρεις κάποιον μαζί σου, ο Evan δεν θα φύγει από εδώ.»

Ο Damon έσφιξε το τηλέφωνο.

Δεν είχε σκοπό να αφήσει τον γιο του να πληρώσει για τις επιλογές των ενηλίκων.

Προχώρησε προς την είσοδο.

Η πόρτα άνοιξε πριν προλάβει να χτυπήσει.

Ένας άντρας στεκόταν στο εσωτερικό.

«Ακολούθησέ με.»

Ο Damon πέρασε μέσα.

Ο διάδρομος ήταν στενός και φωτιζόταν από λίγες λάμπες. Σε κάθε βήμα, οι αναμνήσεις από την παλιά του ζωή επέστρεφαν πιο έντονες.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που έμπαινε σε ένα μέρος χωρίς να γνωρίζει αν θα έβγαινε ζωντανός.

Αλλά ήταν η πρώτη φορά που κάθε λάθος του μπορούσε να κοστίσει τη ζωή του γιου του.

Ο άντρας σταμάτησε μπροστά σε μια μεγάλη μεταλλική πόρτα.

«Περίμενε εδώ.»

Η πόρτα άνοιξε.

Ο Damon μπήκε στο δωμάτιο.

Και τότε την είδε.

Μια γυναίκα στεκόταν δίπλα σε ένα τραπέζι, με την πλάτη γυρισμένη προς το μέρος του.

Τα μαλλιά της ήταν λίγο πιο κοντά. Το πρόσωπό της έμοιαζε πιο κουρασμένο. Οι ώμοι της ήταν σφιγμένοι, σαν να κουβαλούσε ένα βάρος που δεν μπορούσε να αφήσει πίσω της.

Αλλά ο Damon θα αναγνώριζε εκείνη τη σιλουέτα οπουδήποτε.

«Claire;»

Η γυναίκα δεν γύρισε αμέσως.

Ο Damon έκανε ένα βήμα μπροστά.

«Claire… είσαι εσύ;»

Εκείνη ακούμπησε τα χέρια της στο τραπέζι.

Για μερικά δευτερόλεπτα, δεν ακούστηκε τίποτα.

Ύστερα γύρισε αργά.

Τα μάτια τους συναντήθηκαν.

Ο Damon ένιωσε την αναπνοή του να κόβεται.

Ήταν εκείνη.

Η γυναίκα που είχε θρηνήσει για χρόνια.

Η γυναίκα της οποίας τη φωτογραφία είχε κρατήσει δίπλα στο κρεβάτι του γιου του.

Η γυναίκα που πίστευε ότι είχε χάσει για πάντα.

Η Claire είχε δάκρυα στα μάτια.

«Damon…»

Εκείνος δεν μπορούσε να κινηθεί.

«Είσαι ζωντανή», ψιθύρισε.

Η Claire έκανε ένα βήμα προς το μέρος του, αλλά σταμάτησε όταν είδε την έκφρασή του.

«Άκουσέ με, σε παρακαλώ.»

Ο Damon γέλασε πικρά.

«Να σε ακούσω; Σε έθαψα μέσα στο μυαλό μου κάθε μέρα. Μεγάλωσα τον γιο μας μόνος. Προσπάθησα να του εξηγήσω γιατί δεν θα ξαναδεί τη μητέρα του. Και τώρα μου ζητάς να σε ακούσω;»

Η Claire έκλεισε τα μάτια.

«Δεν ήθελα να συμβεί τίποτα από αυτά.»

«Τότε γιατί δεν γύρισες;»

Δεν απάντησε.

«Γιατί με άφησες να πιστεύω ότι ήσουν νεκρή;»

Η Claire άρχισε να κλαίει.

«Επειδή αν επέστρεφα, θα σας σκότωναν και τους δύο.»

Ο Damon την κοίταξε σαν να μην μπορούσε να καταλάβει τις λέξεις που μόλις είχε ακούσει.

«Ποιοι;»

Η Claire κοίταξε προς την πόρτα.

«Δεν έχουμε χρόνο.»

«Δεν με ενδιαφέρει ο χρόνος! Θέλω την αλήθεια!»

Εκείνη τον πλησίασε.

«Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησα να σας προστατεύσω. Όταν ανακάλυψα τι συνέβαινε, ήταν ήδη πολύ αργά. Είχαν όλα όσα χρειάζονταν για να καταστρέψουν τη ζωή μας.»

«Τι ανακάλυψες;»

Η Claire κοίταξε τα χέρια της.

«Ότι η τελευταία αποστολή του Ward δεν απέτυχε όπως σου είπαν. Κάποιος φρόντισε να εξαφανιστούν οι άνθρωποι που γνώριζαν τι είχε συμβεί. Και όταν κατάλαβαν ότι είχα στα χέρια μου στοιχεία, έγινα ο επόμενος στόχος.»

Ο Damon ένιωσε τον θυμό του να μετατρέπεται σε πόνο.

«Θα μπορούσες να μου το είχες πει.»

«Δεν μπορούσα.»

«Ήσουν η γυναίκα μου!»

«Και εσύ ήσουν ο άνθρωπος που θα έτρεχε κατευθείαν στον κίνδυνο για να με σώσει!»

Η Claire ύψωσε τη φωνή της για πρώτη φορά.

«Αν σου έλεγα την αλήθεια, θα ερχόσουν να με βρεις. Θα έκανες αυτό που πάντα έκανες. Θα έβαζες τον εαυτό σου μπροστά από όλους τους άλλους. Και αυτή τη φορά δεν θα μπορούσα να σε προστατεύσω.»

Ο Damon την κοίταξε με μάτια γεμάτα δάκρυα.

«Και ο Evan; Τι έγινε με τον Evan;»

Η Claire έφερε το χέρι της στο στόμα.

Το όνομα του γιου τους έμοιαζε να την πονά περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα.

«Τον σκεφτόμουν κάθε μέρα.»

«Δεν ήσουν εκεί όταν έκλαιγε. Δεν ήσουν εκεί όταν αρρώσταινε. Δεν ήσουν εκεί όταν με ρωτούσε γιατί έφυγες.»

Η Claire λύγισε.

«Το ξέρω.»

«Όχι. Δεν ξέρεις.»

Ο Damon έκανε ένα βήμα πίσω.

«Δεν ξέρεις τι μου κόστισε να συνεχίσω να ζω.»

Η Claire δεν προσπάθησε να τον αγγίξει.

Ήξερε ότι δεν είχε το δικαίωμα να απαιτήσει συγχώρεση.

«Δεν σου ζητώ να με συγχωρήσεις», είπε. «Σου ζητώ μόνο να σώσεις τον γιο μας.»

Ο Damon πάγωσε.

«Πού είναι;»

Η Claire γύρισε προς την πόρτα.

«Δεν είναι εδώ.»

«Τι σημαίνει αυτό;»

Πριν προλάβει να απαντήσει, η πόρτα άνοιξε.

Ο Elijah Ward μπήκε στο δωμάτιο.

«Σημαίνει ότι δεν έχεις πολύ χρόνο, Mercer.»

Ο Damon στράφηκε προς το μέρος του.

«Πού είναι ο Evan;»

Ο Ward δεν απάντησε αμέσως.

Αντί γι’ αυτό, ακούμπησε πάνω στο τραπέζι έναν φάκελο.

«Πριν μάθεις πού βρίσκεται ο γιος σου, πρέπει να μάθεις γιατί η Claire εξαφανίστηκε. Και πρέπει να καταλάβεις ότι δεν ήταν ο Raymond Cole αυτός που πήρε την τελική απόφαση.»

Ο Damon κοίταξε τον φάκελο.

«Ποιος ήταν;»

Ο Ward άνοιξε το πρώτο έγγραφο.

Στην κορυφή υπήρχε ένα όνομα που ο Damon γνώριζε πολύ καλά.

Ένα όνομα που είχε εμπιστευτεί.

Ένα όνομα που είχε σταθεί δίπλα του όταν όλα κατέρρεαν.

Και κάτω από αυτό υπήρχε μια υπογραφή.

Η υπογραφή του ανθρώπου που είχε εγκρίνει την επιχείρηση εξαφάνισης της Claire.

Ο Damon ένιωσε το αίμα του να παγώνει.

«Όχι…»

Η Claire τον κοίταξε με δάκρυα στα μάτια.

«Damon, πρέπει να καταλάβεις κάτι. Δεν σε πρόδωσα μόνο εγώ με τη σιωπή μου. Κάποιος που αγαπούσες και εμπιστευόσουν ήξερε τα πάντα από την αρχή.»

Ο Ward έσπρωξε τον φάκελο προς το μέρος του.

«Και αν θέλεις να ξαναδείς τον Evan, θα πρέπει να αποφασίσεις αν είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τον άνθρωπο που κατέστρεψε την οικογένειά σου.»

Ο Damon κοίταξε την υπογραφή.

Ύστερα κοίταξε την Claire.

Για χρόνια είχε πιστέψει ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του ήταν το παρελθόν του.

Τώρα καταλάβαινε ότι ο πραγματικός εχθρός μπορεί να βρισκόταν πολύ πιο κοντά απ’ όσο φανταζόταν.

Το τηλέφωνο του Ward χτύπησε.

Εκείνος απάντησε, άκουσε για λίγα δευτερόλεπτα και το πρόσωπό του σκλήρυνε.

«Τι εννοείς ότι τον χάσατε;»

Η Claire έκανε ένα βήμα προς το μέρος του.

«Τι συνέβη;»

Ο Ward έκλεισε το τηλέφωνο.

Για πρώτη φορά, έμοιαζε πραγματικά φοβισμένος.

«Ο Evan δεν βρίσκεται πια εκεί που τον είχαμε αφήσει.»

Ο Damon όρμησε προς το μέρος του.

«ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ;»

Ο Ward τον κοίταξε κατευθείαν στα μάτια.

«Κάποιος από τη δική μας πλευρά τον πήρε.»

Η Claire έβγαλε μια κραυγή.

Ο Damon ένιωσε κάτι μέσα του να σπάει.

Δεν είχε πλέον σημασία ποιος έλεγε ψέματα.

Δεν είχε πλέον σημασία ποιος είχε οργανώσει την εξαφάνιση της Claire.

Ο γιος του βρισκόταν στα χέρια κάποιου που γνώριζε τα πάντα για την οικογένειά του.

Και ο άνθρωπος που κρατούσε την υπογραφή στο έγγραφο ήταν κάποιος που ο Damon είχε εμπιστευτεί με τη ζωή του.

Ο Ward άνοιξε το τελευταίο έγγραφο του φακέλου και το έδωσε στον Damon.

«Αυτό είναι το όνομα που ψάχνεις.»

Ο Damon κοίταξε τη σελίδα.

Τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα.

Γιατί το όνομα που ήταν γραμμένο εκεί δεν ανήκε σε κάποιον ξένο.

Ανήκε σε έναν άνθρωπο που είχε αποκαλέσει φίλο.

Έναν άνθρωπο που γνώριζε τον Evan από τότε που ήταν μωρό.

Έναν άνθρωπο που είχε σταθεί δίπλα στον Damon στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του.

Και τώρα, σύμφωνα με το έγγραφο, ήταν ο άνθρωπος που είχε δώσει την εντολή να πάρουν τον γιο του.

Ο Damon σήκωσε το βλέμμα.

«Αν έχεις κάνει λάθος…»

Ο Ward κούνησε αργά το κεφάλι.

«Δεν έχω κάνει λάθος.»

Η Claire έπιασε το χέρι του Damon.

«Πρέπει να τον βρούμε.»

Ο Damon κοίταξε για μια στιγμή το χέρι της.

Ύστερα την κοίταξε στα μάτια.

Δεν ήξερε ακόμη αν θα μπορούσε ποτέ να τη συγχωρήσει.

Δεν ήξερε αν η οικογένειά τους θα μπορούσε να γίνει ξανά αυτό που ήταν.

Αλλά ήξερε ότι ο Evan δεν έπρεπε να πληρώσει για τα λάθη τους.

Έσφιξε τη φωτογραφία της Claire μέσα στη γροθιά του και πήρε τον φάκελο.

«Θα τον βρω», είπε.

Η φωνή του ήταν χαμηλή, αλλά γεμάτη αποφασιστικότητα.

«Και όταν βρω αυτόν που τον πήρε, θα μάθω γιατί έκανε όλα αυτά.»

Ο Ward τον κοίταξε σοβαρά.

«Και αν η αλήθεια αποδειχθεί χειρότερη από όσα φαντάζεσαι;»

Ο Damon στράφηκε προς την έξοδο.

«Τότε θα την αντιμετωπίσω.»

Αλλά πριν προλάβει να φύγει, το τηλέφωνό του δονήθηκε.

Ένα νέο μήνυμα.

Μία φωτογραφία.

Ο Evan καθόταν σε μια καρέκλα, με το κεφάλι σκυμμένο.

Πίσω του στεκόταν ένας άντρας.

Ο Damon μεγέθυνε την εικόνα.

Και τότε είδε το πρόσωπο.

Το πρόσωπο του ανθρώπου που είχε υπογράψει την αναφορά.

Το πρόσωπο του ανθρώπου που είχε οργανώσει την εξαφάνιση της Claire.

Το πρόσωπο του ανθρώπου που είχε μόλις πάρει τον γιο του.

Κάτω από τη φωτογραφία υπήρχε ένα τελευταίο μήνυμα:

«Αν θέλεις τον Evan πίσω, έλα μόνος. Και φέρε μαζί σου την Claire. Ήρθε η ώρα να τελειώσει αυτό που ξεκίνησε πριν από χρόνια.»

Ο Damon σήκωσε αργά το κεφάλι.

Η Claire είχε διαβάσει το μήνυμα πάνω από τον ώμο του.

Το πρόσωπό της έχασε κάθε χρώμα.

«Όχι…» ψιθύρισε.

Ο Damon γύρισε προς το μέρος της.

«Τον ξέρεις;»

Η Claire δεν απάντησε.

Τα μάτια της είχαν καρφωθεί στη φωτογραφία.

Και τότε είπε κάτι που έκανε ακόμη και τον Elijah Ward να μείνει ακίνητος.

«Damon… αυτός ο άνθρωπος δεν πήρε τον Evan για να σε εκβιάσει. Τον πήρε επειδή ο γιος μας είναι ο μόνος που μπορεί να αποκαλύψει το τελευταίο μυστικό.»

Ο Damon ένιωσε την καρδιά του να χτυπά δυνατά.

«Ποιο μυστικό;»

Η Claire τον κοίταξε με απόγνωση.

«Το μυστικό που έκρυβα από εσένα ακόμη και πριν εξαφανιστώ.»

Και πριν προλάβει να πει περισσότερα, ακούστηκε ένας πυροβολισμός έξω από το κτίριο.

Ο Elijah Ward έσβησε αμέσως τα φώτα.

Η Claire άρπαξε τον Damon από το χέρι.

Και μέσα στο σκοτάδι, μια φωνή ακούστηκε από τα μεγάφωνα:

«Το παιχνίδι τελείωσε, Mercer. Αυτή τη φορά δεν θα σώσεις κανέναν.»

Ο Damon έσφιξε το χέρι της Claire.

Δεν είχε πλέον χρόνο για ερωτήσεις.

Ο Evan ήταν κάπου εκεί έξω.

Η γυναίκα που είχε θρηνήσει ήταν ζωντανή.

Και η προδοσία είχε ένα πρόσωπο που δεν είχε φανταστεί ποτέ.

Το μόνο που απέμενε ήταν να μάθει την αλήθεια.

Ακόμη κι αν αυτή η αλήθεια κατέστρεφε ό,τι είχε απομείνει από τη ζωή του.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟΣ…