Το δωμάτιο του νοσοκομείου μύριζε εκείνο το αλάνθαστο μείγμα αντισηπτικού και κρέμας λεβάντας που η Κάρολ κουβαλούσε πάντα στην τσάντα της. Καθόμουν στην πολυθρόνα βινυλίου δίπλα στο κρεβάτι της, κρατώντας το λεπτό της χέρι, ενώ τα μηχανήματα χτυπούσαν με αργό, σταθερό ρυθμό.
Τριάντα έξι χρόνια γάμου είχαν μειωθεί, χωρίς να ξέρουμε πότε, σε εκείνο το μικρό τετράγωνο φωτός.
«Θυμάσαι την κούνια της βεράντας;» τον ρώτησα χαμηλόφωνα.
Άνοιξε αργά τα μάτια του.
—Το έβαψες πράσινο.
—Και η κόρη μας το θεώρησε φρικτό.
—Ήταν τεσσάρων χρονών. Οτιδήποτε δεν ήταν ροζ της φαινόταν φρικτό.
Η Κάρολ χαμογέλασε και μετά συσπάστηκε από τον πόνο. Της έσφιξα το χέρι λίγο πιο δυνατά.
Δύο μέρες νωρίτερα, ο γιατρός με είχε πάει στον διάδρομο. Μιλούσε προσεκτικά, μετρώντας κάθε λέξη, αλλά μόνο μερικές μου κόλλησαν.
Next Page →2
