ΜΕΡΟΣ 4: ΥΠΕΓΡΑΨΑ ΕΝΑ ΕΓΓΡΑΦΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ… ΚΑΙ ΤΩΡΑ Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΚΡΥΨΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

Κοίταζα τη φωτογραφία στην οθόνη του κινητού, προσπαθώντας να καταλάβω τι ακριβώς έβλεπα.

Το όνομά μου ήταν εκεί.

Η υπογραφή μου επίσης.

Και η ημερομηνία ήταν η ίδια με εκείνη της ημέρας που ο Ντέιβιντ είχε επιστρέψει στο σπίτι κρατώντας έναν φάκελο.

«Άννα, είναι απλώς κάποια έγγραφα που χρειάζομαι για μια οικογενειακή διαδικασία», μου είχε πει τότε. «Δεν χρειάζεται να κουράζεσαι διαβάζοντάς τα όλα. Έχω ήδη ελέγξει τις λεπτομέρειες».

Τον είχα εμπιστευτεί.

Δεν είχα φανταστεί ότι αυτή η εμπιστοσύνη θα μπορούσε κάποτε να στραφεί εναντίον μου.

Πήρα μια βαθιά ανάσα και έστειλα μήνυμα στον Μάικλ.

«Θέλω να μάθω τι είναι αυτό το έγγραφο. Τι ακριβώς υπέγραψα;»

Η απάντησή του δεν ήρθε αμέσως.

Πέρασαν πέντε λεπτά.

Ύστερα δέκα.

Άρχισα να ανησυχώ ότι είχε αλλάξει γνώμη ή ότι ο Ντέιβιντ είχε ανακαλύψει την επικοινωνία μας.

Τελικά, η οθόνη φωτίστηκε.

«Δεν μπορώ να σου εξηγήσω τα πάντα με μηνύματα. Υπάρχουν έγγραφα που πρέπει να εξεταστούν από ανεξάρτητο δικηγόρο. Αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι το όνομά σου εμφανίζεται σε μια οικονομική υπόθεση που έχει προκαλέσει σοβαρές ανησυχίες στην εταιρεία».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Οικονομική υπόθεση; Εγώ δεν έχω καμία σχέση με τις επαγγελματικές του δραστηριότητες!»

«Αυτό ακριβώς πρέπει να εξακριβωθεί. Δεν γνωρίζω αν γνώριζες το περιεχόμενο των εγγράφων ή αν σου παρουσιάστηκαν διαφορετικά. Δεν θέλω να σε κατηγορήσω για κάτι που δεν καταλαβαίνω πλήρως».

Άφησα το κινητό πάνω στο κρεβάτι.

Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι, ενώ προσπαθούσα να φτιάξω μια οικογένεια, ο άντρας που αγαπούσα ίσως είχε μπλέξει το όνομά μου σε υποθέσεις για τις οποίες δεν ήξερα τίποτα.

Και το χειρότερο ήταν ότι δεν μπορούσα ακόμη να ξεχωρίσω την αλήθεια από τα ψέματα.

Εκείνη τη στιγμή, η πόρτα του δωματίου άνοιξε.

Ο πατέρας μου μπήκε μέσα.

Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, τον είδα να με κοιτάζει με εκείνη την έκφραση που θυμόμουν από την παιδική μου ηλικία: την έκφραση ενός πατέρα που ήθελε να προστατεύσει την κόρη του, αλλά δεν μπορούσε να πάρει τον πόνο της μακριά.

Πλησίασε το κρεβάτι και μου έπιασε απαλά το χέρι.

«Πώς αισθάνεσαι;»

«Δεν ξέρω, μπαμπά. Οι γιατροί συνεχίζουν να με παρακολουθούν. Και εγώ… εγώ δεν ξέρω πια ποιον να εμπιστευτώ».

Κάθισε δίπλα μου.

«Δεν χρειάζεται να αποφασίσεις τίποτε αυτή τη στιγμή. Προτεραιότητα είναι η υγεία σου και το μωρό. Όλα τα υπόλοιπα θα αντιμετωπιστούν ένα βήμα τη φορά».

Τον κοίταξα με δάκρυα στα μάτια.

«Αν ήξερες ότι ο Ντέιβιντ ήταν έτσι, γιατί δεν μου είπες τίποτα;»

Ο πατέρας μου χαμήλωσε το βλέμμα.

«Δεν ήξερα ότι θα σου φερόταν έτσι. Και δεν ήθελα να επέμβω στη ζωή σου χωρίς λόγο. Όταν μου είπες ότι τον αγαπάς, σε άφησα να κάνεις τις δικές σου επιλογές. Δεν ήθελα να πιστέψεις ότι χρησιμοποιούσα τη θέση μου για να αποφασίζω ποιος είναι κατάλληλος για σένα».

«Ίσως έπρεπε να είχα καταλάβει νωρίτερα».

Ο πατέρας μου έσφιξε απαλά το χέρι μου.

«Μην κατηγορείς τον εαυτό σου επειδή εμπιστεύτηκες κάποιον που αγαπούσες. Η ευθύνη για τις πράξεις του ανήκει στον ίδιο».

Τα λόγια του με έκαναν να κλάψω ακόμη περισσότερο.

Για μήνες είχα αναρωτηθεί αν ήμουν αρκετά καλή σύζυγος. Αν έπρεπε να προσπαθώ περισσότερο. Αν οι προσβολές της Σύλβιας ήταν δικό μου λάθος.

Τώρα, για πρώτη φορά, άρχιζα να καταλαβαίνω ότι δεν μπορούσα να διορθώσω έναν άνθρωπο που δεν ήθελε να αναγνωρίσει τον πόνο που προκαλούσε.

Λίγο αργότερα, ο πατέρας μου ζήτησε να δει το μήνυμα του Μάικλ.

Το διάβασε προσεκτικά, χωρίς να βγάλει βιαστικά συμπεράσματα.

«Δεν θα προσπαθήσω να ελέγξω αυτή την υπόθεση», είπε τελικά. «Αν υπάρχουν σοβαρά ζητήματα, πρέπει να εξεταστούν από τους αρμόδιους επαγγελματίες και τις αρχές. Θα φροντίσω μόνο να έχεις πρόσβαση σε ανεξάρτητη νομική συμβουλή και να μη βρεθείς υπό πίεση να υπογράψεις οτιδήποτε».

«Και αν ο Ντέιβιντ έχει χρησιμοποιήσει το όνομά μου;»

«Τότε θα χρειαστεί να εξακριβωθεί τι ακριβώς συνέβη, ποιος υπέγραψε τι και αν υπήρξε παραπλάνηση. Δεν θα υποθέσουμε τίποτε πριν εξεταστούν τα πρωτότυπα έγγραφα».

Για πρώτη φορά, αισθάνθηκα ότι μπορούσα να αρχίσω να σκέφτομαι καθαρά.

Δεν ήθελα να καταστρέψω κανέναν.

Ήθελα μόνο να μάθω την αλήθεια.

Και να προστατεύσω το παιδί μου.

Το επόμενο πρωί, η γιατρός μπήκε στο δωμάτιό μου κρατώντας τον φάκελό μου.

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά.

«Πώς είναι το μωρό;» τη ρώτησα αμέσως.

Η γιατρός κάθισε δίπλα μου και μου εξήγησε τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Μου είπε ότι χρειαζόταν να συνεχιστεί η στενή παρακολούθηση και ότι έπρεπε να ξεκουραστώ, χωρίς να αγνοώ οποιαδήποτε επιδείνωση των συμπτωμάτων μου.

«Θα κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να παρακολουθούμε την κατάστασή σας», πρόσθεσε.

Δεν μου υποσχέθηκε ένα αποτέλεσμα που δεν μπορούσε να εγγυηθεί.

Αλλά μου έδωσε σαφείς οδηγίες και δεν με άφησε να αντιμετωπίσω τον φόβο μου χωρίς ενημέρωση.

Όταν έφυγε, έβαλα το χέρι μου πάνω στην κοιλιά μου.

«Κράτα γερά, μικρό μου», ψιθύρισα. «Η μαμά είναι εδώ».

Ύστερα κοίταξα το κινητό.

Είχα ένα νέο μήνυμα από τον Μάικλ.

«Ο Ντέιβιντ γνωρίζει ότι κάποιος επικοινώνησε μαζί σου. Προσπαθεί να μάθει ποιος είμαι. Δεν θα σου στείλω άλλα έγγραφα από εδώ. Θα ακολουθήσω τη νόμιμη διαδικασία και θα παραδώσω ό,τι γνωρίζω στους αρμόδιους».

Αναστέναξα με ανακούφιση.

Δεν ήθελα να μπλέξω σε κρυφές συναντήσεις, απειλές ή εκβιασμούς. Είχα ήδη ζήσει αρκετό φόβο για μία ζωή.

Λίγο αργότερα, ένας ανεξάρτητος δικηγόρος επικοινώνησε μαζί μου, κατόπιν συνεννόησης με τον πατέρα μου. Μου εξήγησε ότι θα έπρεπε να εξεταστούν τα έγγραφα πριν μπορέσει να μου πει αν είχα αναλάβει οποιαδήποτε υποχρέωση ή αν το όνομά μου είχε χρησιμοποιηθεί με παραπλανητικό τρόπο.

Συμφώνησα να συνεργαστώ.

Δεν ήθελα να κρύψω τίποτε.

Αν είχα υπογράψει κάτι χωρίς να κατανοώ το πραγματικό του περιεχόμενο, έπρεπε να μάθω πώς είχε συμβεί και ποιες ήταν οι συνέπειες.

Εκείνο το απόγευμα, ο Ντέιβιντ εμφανίστηκε στο νοσοκομείο.

Η νοσηλεύτρια με ενημέρωσε ότι βρισκόταν στην είσοδο και ζητούσε να με δει.

«Θέλετε να τον δεχτείτε;» με ρώτησε.

Κοίταξα τον πατέρα μου.

Δεν προσπάθησε να αποφασίσει για μένα.

«Εσύ επιλέγεις, Άννα», είπε. «Αν δεν αισθάνεσαι ασφαλής, δεν χρειάζεται να τον συναντήσεις».

Σκέφτηκα για λίγα δευτερόλεπτα.

«Θέλω να τον ακούσω. Αλλά δεν θέλω να είμαι μόνη μαζί του».

Ο πατέρας μου συμφώνησε και η νοσηλεύτρια ενημέρωσε ότι η συνάντηση μπορούσε να γίνει με την παρουσία άλλου προσώπου.

Όταν ο Ντέιβιντ μπήκε, δεν έμοιαζε με τον άντρα που είχα δει στην κουζίνα.

Τα μάτια του ήταν κόκκινα και το πρόσωπό του κουρασμένο. Κρατούσε ένα μπουκέτο λουλούδια και μια μικρή σακούλα με πράγματα που πίστευε ότι μπορεί να χρειαζόμουν.

Τα άφησε στο τραπεζάκι.

«Άννα…»

Δεν απάντησα.

«Ξέρω ότι δεν θέλεις να με δεις. Αλλά σε παρακαλώ, άκουσέ με».

«Σε ακούω».

Πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Έκανα λάθη».

«Με έσπρωξε η μητέρα σου και εσύ με άφησες αιμόφυρτη στο πάτωμα».

Έκλεισε τα μάτια του.

«Ξέρω».

«Όχι, Ντέιβιντ. Δεν νομίζω ότι ξέρεις. Όταν σου ζήτησα να καλέσεις ασθενοφόρο, κατέστρεψες το τηλέφωνό μου. Όταν φοβόμουν για το παιδί μας, με απείλησες».

«Ήμουν πανικόβλητος».

«Και εγώ; Εγώ δεν φοβόμουν;»

Δεν είχε απάντηση.

Για αρκετά δευτερόλεπτα, ακούγονταν μόνο οι ήχοι του διαδρόμου.

Ύστερα έσκυψε το κεφάλι.

«Δεν θέλω να χάσω την οικογένειά μου».

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα, αλλά αυτή τη φορά δεν τα έκρυψα.

«Τότε έπρεπε να είχες φερθεί σαν να είμαστε οικογένεια».

Ο Ντέιβιντ κοίταξε προς τον πατέρα μου και ύστερα πάλι εμένα.

«Ο πατέρας σου μπορεί να βοηθήσει. Αν του εξηγήσεις ότι δεν θέλεις να συνεχιστεί αυτή η υπόθεση, ίσως μπορέσουμε να βρούμε μια λύση».

Η έκφρασή μου άλλαξε.

Ακόμη και τώρα, στο νοσοκομείο, εξακολουθούσε να σκέφτεται πρώτα τη δική του θέση.

«Δεν θα ζητήσω από τον πατέρα μου να παρέμβει. Δεν θα πω ψέματα και δεν θα προσπαθήσω να σταματήσω μια νόμιμη έρευνα».

«Άννα, δεν καταλαβαίνεις τι διακυβεύεται!»

«Καταλαβαίνω πολύ καλά. Διακυβεύεται η αλήθεια».

Ο πατέρας μου σηκώθηκε ήρεμα.

«Ντέιβιντ, η κόρη μου χρειάζεται ξεκούραση. Αν έχεις κάτι να δηλώσεις σχετικά με όσα συνέβησαν, υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες. Δεν θα συζητήσουμε καμία προσπάθεια επηρεασμού της έρευνας εδώ».

Ο Ντέιβιντ έσφιξε τα χέρια του.

Για πρώτη φορά, δεν προσπάθησε να απαντήσει με την επαγγελματική του αυτοπεποίθηση.

Σηκώθηκε, πήρε το σακάκι του και κατευθύνθηκε προς την πόρτα.

Πριν φύγει, γύρισε προς το μέρος μου.

«Άννα, υπάρχει κάτι που πρέπει να ξέρεις».

Τον κοίταξα χωρίς να μιλήσω.

«Τα έγγραφα που υπέγραψες… δεν ήταν ακριβώς αυτά που σου είπα».

Ένιωσα το αίμα να παγώνει στις φλέβες μου.

«Τι εννοείς;»

Ο Ντέιβιντ άνοιξε το στόμα του, αλλά δεν πρόλαβε να συνεχίσει.

Το τηλέφωνό του χτύπησε.

Κοίταξε την οθόνη και το πρόσωπό του άλλαξε αμέσως.

Ήταν ένα τηλεφώνημα από τη δικηγορική εταιρεία.

Απάντησε με τρεμάμενη φωνή.

«Ναι;»

Ακούσαμε μόνο τη δική του πλευρά της συνομιλίας.

«Ποια έγγραφα;»

Παύση.

«Όχι, δεν μπορεί να ισχύει αυτό».

Άλλη μία παύση.

Ύστερα ψιθύρισε:

«Καταλαβαίνω».

Έκλεισε το τηλέφωνο και έμεινε ακίνητος.

«Τι συνέβη;» τον ρώτησα.

Με κοίταξε με μάτια γεμάτα φόβο.

«Η εταιρεία ξεκίνησε επίσημη εσωτερική έρευνα. Και θέλουν να εξετάσουν όλα τα έγγραφα που σχετίζονται με την υπόθεση».

«Και τα δικά μου;»

Δεν απάντησε αμέσως.

Αυτή η σιωπή ήταν πιο τρομακτική από οποιαδήποτε λέξη.

Τελικά, έγνεψε.

«Ναι».

Ο πατέρας μου δεν έκανε κανένα σχόλιο. Ο ανεξάρτητος δικηγόρος που βρισκόταν μαζί μας σημείωσε ότι θα ζητούσε αντίγραφα των σχετικών εγγράφων με τον κατάλληλο τρόπο.

Ο Ντέιβιντ έμοιαζε σαν να είχε γεράσει δέκα χρόνια μέσα σε λίγα λεπτά.

«Δεν ήθελα να φτάσουν τα πράγματα μέχρι εδώ», ψιθύρισε.

Τον κοίταξα.

«Τότε γιατί μου είπες να υπογράψω κάτι που δεν μου εξήγησες;»

Δεν απάντησε.

Και τότε κατάλαβα ότι η αλήθεια δεν θα αποκαλυπτόταν με μία μόνο συζήτηση. Θα χρειαζόταν χρόνος, στοιχεία και ανθρώπους που δεν θα φοβούνταν να τα εξετάσουν.

Όταν ο Ντέιβιντ έφυγε, ο πατέρας μου κάθισε δίπλα μου.

«Δεν χρειάζεται να αποφασίσεις σήμερα τι θα κάνεις με τον γάμο σου», μου είπε. «Χρειάζεται μόνο να φροντίσεις τον εαυτό σου και να μάθεις την αλήθεια».

Έγνεψα.

Εκείνο το βράδυ, λίγο πριν κοιμηθώ, έλαβα ένα τελευταίο μήνυμα από τον Μάικλ.

«Άννα, παρέδωσα όσα στοιχεία διαθέτω στους αρμόδιους. Υπάρχει όμως ένα ακόμη έγγραφο που δεν είχα δει μέχρι σήμερα. Φέρει την υπογραφή του Ντέιβιντ και αφορά μια υπόθεση που εξετάζεται ήδη από την εταιρεία. Δεν μπορώ να σου πω τι σημαίνει πριν ελεγχθεί».

Κοίταξα το μήνυμα και άφησα το τηλέφωνο στην άκρη.

Δεν ήξερα ακόμη αν ο Ντέιβιντ είχε διαπράξει κάποιο αδίκημα, αν είχα παραπλανηθεί ή αν υπήρχε μια διαφορετική εξήγηση.

Ήξερα όμως ότι δεν θα δεχόμουν πλέον να με εκφοβίζει κανείς για να σωπάσω.

Και το επόμενο πρωί, όταν ο ανεξάρτητος δικηγόρος θα εξέταζε τα έγγραφα, ίσως επιτέλους ανακάλυπτα τι ακριβώς είχε κάνει ο άντρας που κάποτε αποκαλούσα τον έρωτα της ζωής μου.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟΣ…