ΜΕΡΟΣ 2: «ΕΙΜΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ!» — Η ΦΡΑΣΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΑΛΑΖΟΝΑ ΔΙΚΗΓΟΡΟ ΝΑ ΤΡΕΜΕΙ ΑΠΟ ΦΟΒΟ!

«Πριν συνεχίσετε», ακούστηκε η βαθιά φωνή από το τηλέφωνο, «θέλω να μου πείτε ακριβώς τι συμβαίνει με την κόρη μου».

Ο Ντέιβιντ χαμογέλασε αυτάρεσκα και έγειρε πίσω, σαν να βρισκόταν στο γραφείο του και όχι μπροστά σε μια γυναίκα που αιμορραγούσε στο πάτωμα.

«Η Άννα υπερβάλλει, κύριε. Έχει την τάση να δραματοποιεί τα πάντα. Έπεσε στην κουζίνα και τώρα προσπαθεί να μετατρέψει ένα ασήμαντο περιστατικό σε οικογενειακή τραγωδία».

Προσπάθησα να μιλήσω, αλλά ο πόνος με έκανε να βγάλω έναν πνιχτό λυγμό.

«Μπαμπά…» ψιθύρισα. «Σε παρακαλώ… πονάω πολύ…»

Η σιωπή στην άλλη άκρη της γραμμής έγινε σχεδόν αφόρητη.

«Άννα;» Η φωνή του πατέρα μου άλλαξε αμέσως. «Κόρη μου, είσαι εσύ; Πού βρίσκεσαι;»

«Στο σπίτι του Ντέιβιντ. Η μητέρα του με έσπρωξε… Έπεσα… Υπάρχει αίμα…»

Δεν κατάφερα να ολοκληρώσω τη φράση μου.

Ο πατέρας μου δεν χρειάστηκε να ακούσει τίποτε άλλο.

«Ντέιβιντ Μίλερ», είπε με παγωμένη φωνή, «ακούστε με πολύ προσεκτικά. Είμαι ο πατέρας της Άννας. Και αυτή τη στιγμή, η μοναδική σας υποχρέωση είναι να εξασφαλίσετε ότι η κόρη μου θα λάβει αμέσως ιατρική βοήθεια».

Ο Ντέιβιντ γέλασε νευρικά.

«Με όλο τον σεβασμό, κύριε, δεν χρειάζεται να μου δίνετε εντολές. Είμαι δικηγόρος. Γνωρίζω πολύ καλά τα δικαιώματά μου».

«Τότε θα έπρεπε να γνωρίζετε και τις υποχρεώσεις σας».

Η Σύλβια πλησίασε τον γιο της και του ψιθύρισε:

«Κλείσ’ το. Δεν χρειάζεται να ανεχόμαστε τις απειλές ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζουμε καν».

Ο πατέρας μου την άκουσε.

«Ποια είναι αυτή που μιλά;» ρώτησε.

Ο Ντέιβιντ σήκωσε το πηγούνι του.

«Η μητέρα μου. Η γυναίκα που φρόντισε αυτή την οικογένεια για δεκαετίες. Και δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να την κατηγορήσει χωρίς αποδείξεις».

Εκείνη τη στιγμή, η Σύλβια με κοίταξε με περιφρόνηση.

«Πες του ότι είσαι καλά, Άννα. Αρκετά μας έχεις εκθέσει μπροστά στους καλεσμένους».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι, ακόμη και τώρα, το μόνο που την απασχολούσε ήταν η εικόνα της οικογένειάς της.

«Δεν είμαι καλά», είπα με όση δύναμη μου είχε απομείνει. «Και δεν θα πω ψέματα για να σας προστατεύσω».

Το πρόσωπο της Σύλβιας σκοτείνιασε.

Ο Ντέιβιντ άρπαξε το κινητό του και απομακρύνθηκε λίγο, σαν να ήθελε να με απομονώσει από τη συνομιλία.

«Κύριε, θα σας το πω μία τελευταία φορά. Η γυναίκα μου είναι συναισθηματικά ασταθής. Εάν επιχειρήσετε να παρέμβετε, θα επικοινωνήσω με τις αρχές και θα καταγγείλω την παρενόχλησή σας».

Από την άλλη πλευρά ακούστηκε μια βαθιά ανάσα.

«Μόλις μου είπατε ότι η έγκυος κόρη μου αιμορραγεί και δεν έχει λάβει ιατρική βοήθεια. Αντί να τη βοηθήσετε, προσπαθείτε να με εκφοβίσετε;»

«Δεν ξέρετε τι πραγματικά συνέβη!»

«Τότε αφήστε τους αρμόδιους να το εξακριβώσουν».

Ο Ντέιβιντ πάγωσε για μια στιγμή, αλλά προσπάθησε να διατηρήσει την αλαζονική του έκφραση.

«Και ποιος ακριβώς είστε εσείς για να μου μιλάτε έτσι;»

Η απάντηση ήρθε καθαρή και αποφασιστική.

«Ονομάζομαι Αλέξανδρος Αντωνίου. Είμαι ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου».

Το κινητό σχεδόν γλίστρησε από το χέρι του Ντέιβιντ.

Η Σύλβια ανοιγόκλεισε τα μάτια της, σαν να μην είχε καταλάβει τι μόλις άκουσε.

«Αυτό… αυτό είναι αδύνατον», ψιθύρισε ο Ντέιβιντ.

Ο πατέρας μου συνέχισε χωρίς να υψώσει τη φωνή του.

«Η κόρη μου επέλεξε να μη χρησιμοποιήσει ποτέ το όνομά μου για να κερδίσει προνόμια. Αυτό ήταν δική της απόφαση και τη σεβάστηκα. Αλλά εσείς, κύριε Μίλερ, φαίνεται ότι εκλάβατε τη σιωπή της ως αδυναμία».

Ο Ντέιβιντ κατάπιε δύσκολα.

Μέχρι πριν από λίγα λεπτά, πίστευε ότι μπορούσε να με απειλεί, να μου αφαιρεί το τηλέφωνο και να με αναγκάζει να σωπαίνω.

Τώρα, για πρώτη φορά, δεν έβρισκε λέξεις.

«Ακούστε με», συνέχισε ο πατέρας μου. «Καλέστε αμέσως ασθενοφόρο. Μην αγγίξετε ξανά την κόρη μου. Μην προσπαθήσετε να επηρεάσετε κανέναν μάρτυρα και μην καταστρέψετε τίποτε που μπορεί να σχετίζεται με αυτό που συνέβη. Οι αρμόδιες αρχές θα κάνουν τη δουλειά τους».

Ο Ντέιβιντ προσπάθησε να ανακτήσει την ψυχραιμία του.

«Κύριε Πρόεδρε, νομίζω ότι υπάρχει μια παρεξήγηση. Η μητέρα μου δεν ήθελε να την τραυματίσει. Ήταν ένα ατύχημα».

Η Σύλβια γύρισε απότομα προς το μέρος του.

«Τι λες; Εσύ είδες τι έγινε!»

Εκείνος την κοίταξε με ένα βλέμμα που της έλεγε να σωπάσει.

Αλλά ήταν ήδη αργά.

Η φωνή του πατέρα μου ακούστηκε ξανά από το ηχείο.

«Μόλις ακούσαμε διαφορετικές εκδοχές για το ίδιο περιστατικό. Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος για να ενημερωθούν αμέσως οι αρμόδιες αρχές».

Ο Ντέιβιντ έσφιξε τα δόντια του.

«Δεν μπορείτε να καταστρέψετε την καριέρα μου επειδή η κόρη σας έπεσε στην κουζίνα!»

«Δεν χρειάζεται να καταστρέψω τίποτε», απάντησε ο πατέρας μου. «Οι πράξεις σας και τα στοιχεία θα κριθούν από εκείνους που έχουν την αρμοδιότητα να το κάνουν».

Ύστερα η φωνή του μαλάκωσε.

«Άννα, αγάπη μου, άκουσέ με. Μείνε όσο πιο ήρεμη μπορείς. Βοήθεια έρχεται. Δεν είσαι μόνη σου. Με ακούς;»

Έκλεισα τα μάτια μου και άρχισα να κλαίω.

Για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ, δεν έκλαιγα μόνο από φόβο.

Έκλαιγα επειδή κάποιος με άκουγε.

«Σε ακούω, μπαμπά», ψιθύρισα.

«Θα κάνω ό,τι μπορώ για να είσαι ασφαλής. Και θα είμαι δίπλα σου».

Η κλήση δεν είχε ακόμη τελειώσει όταν ο Ντέιβιντ γύρισε προς τη μητέρα του.

«Πρέπει να κάνουμε κάτι», της ψιθύρισε πανικόβλητος.

Η Σύλβια είχε χάσει το χρώμα της.

«Πες ότι λέει ψέματα. Πες ότι δεν την άγγιξα ποτέ».

«Σταμάτα να μιλάς!» της φώναξε εκείνος.

Αλλά η ζημιά είχε γίνει. Οι καλεσμένοι είχαν αρχίσει να συγκεντρώνονται στην είσοδο της κουζίνας. Κάποιοι είχαν ακούσει αρκετά για να καταλάβουν ότι δεν επρόκειτο για ένα απλό οικογενειακό επεισόδιο.

Ένας από τους συναδέλφους του Ντέιβιντ έβγαλε το κινητό του.

«Θα καλέσω βοήθεια», είπε αποφασιστικά.

«Μην τολμήσεις!» φώναξε ο Ντέιβιντ.

Ο άντρας δεν τον υπάκουσε.

Λίγα λεπτά αργότερα, ακούστηκαν σειρήνες έξω από το σπίτι.

Η Σύλβια άρχισε να κλαίει και να επαναλαμβάνει ότι όλα είχαν παρεξηγηθεί. Ο Ντέιβιντ προσπαθούσε να ισιώσει το πουκάμισό του, σαν να μπορούσε να κρύψει τον πανικό του πίσω από την επαγγελματική του εμφάνιση.

Όταν οι διασώστες μπήκαν στην κουζίνα, γονάτισαν δίπλα μου και άρχισαν να με εξετάζουν.

«Μην προσπαθήσετε να σηκωθείτε», μου είπε ένας από αυτούς. «Θα σας μεταφέρουμε αμέσως στο νοσοκομείο».

«Το μωρό μου…» ψιθύρισα.

«Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σας βοηθήσουμε».

Λίγο αργότερα, δύο αστυνομικοί μπήκαν στο σπίτι και άρχισαν να παίρνουν καταθέσεις.

Ο Ντέιβιντ τους πλησίασε αμέσως, προσπαθώντας να επιβάλει τη δική του εκδοχή.

«Είμαι δικηγόρος», τους είπε. «Μπορώ να σας εξηγήσω τι συνέβη. Πρόκειται για οικογενειακή παρεξήγηση».

Ο ένας αστυνομικός τον κοίταξε σοβαρά.

«Θα ακούσουμε όλους τους εμπλεκομένους και τους μάρτυρες. Προς το παρόν, θέλουμε να μάθουμε τι συνέβη στην κουζίνα».

Τότε, ένας από τους καλεσμένους έκανε ένα βήμα μπροστά.

«Εγώ είδα τη μητέρα του να τη σπρώχνει», είπε με τρεμάμενη φωνή.

Η Σύλβια γύρισε προς το μέρος του, έξαλλη.

«Είσαι ψεύτης!»

Ο αστυνομικός σήκωσε το χέρι του.

«Κυρία μου, θα έχετε την ευκαιρία να δώσετε τη δική σας κατάθεση. Αφήστε τον μάρτυρα να μιλήσει».

Ο Ντέιβιντ έμεινε ακίνητος.

Και τότε συνέβη κάτι που δεν περίμενε κανείς.

Ο συνάδελφός του, εκείνος που λίγες ώρες νωρίτερα τον είχε συγχαρεί για την προαγωγή του, πλησίασε τους αστυνομικούς και είπε:

«Υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να γνωρίζετε. Πριν από το δείπνο, ο Ντέιβιντ μου είχε ζητήσει να μην αφήσω κανέναν να ανακατευτεί στα οικογενειακά του ζητήματα. Είπε ότι η Άννα δημιουργούσε προβλήματα και ότι έπρεπε να κρατήσουμε όλοι το στόμα μας κλειστό».

Ο Ντέιβιντ τον κοίταξε σαν να τον είχε προδώσει ο ίδιος του ο αδελφός.

«Δεν έχεις ιδέα τι λες!»

Ο αστυνομικός σημείωσε κάτι στο μπλοκάκι του.

Εκείνη τη στιγμή, το τηλέφωνο του Ντέιβιντ δονήθηκε.

Ήταν ένα μήνυμα από τον διευθυντή της δικηγορικής εταιρείας.

Το άνοιξε με τρεμάμενα δάχτυλα.

Διάβασε την πρώτη γραμμή και το πρόσωπό του άσπρισε.

Γιατί η είδηση για όσα είχαν συμβεί στο σπίτι του είχε ήδη αρχίσει να φτάνει στους ανθρώπους που μέχρι εκείνο το πρωί θεωρούσε συμμάχους του.

Κι ενώ οι διασώστες με μετέφεραν στο ασθενοφόρο, ο πατέρας μου μού έστειλε ένα τελευταίο μήνυμα:

«Άννα, υπάρχει κάτι που πρέπει να μάθεις για τον Ντέιβιντ. Και φοβάμαι πως αυτό που συνέβη σήμερα δεν είναι το μόνο μυστικό που σου έχει κρύψει…»

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…