ΜΕΡΟΣ 1 — Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΝΑΓΚΑΣΑΝ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ 200 ΠΑΙΔΙΑ… ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΕΦΤΑΣΕ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ, Ο ΑΦΕΝΤΗΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ ΠΟΙΟΝ ΕΙΧΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ!
Βραζιλία, 1828. Στην κοιλάδα Παραΐμπα, εκεί όπου οι απέραντες φυτείες καφέ γέμιζαν τις τσέπες των πλούσιων γαιοκτημόνων, γεννήθηκε ένα παιδί που έμελλε να γίνει ένας από τους πιο μυστηριώδεις ανθρώπους της περιοχής.
Το βάρος του ήταν σχεδόν διπλάσιο από εκείνο ενός συνηθισμένου νεογέννητου. Οι γυναίκες που βοήθησαν στη γέννα κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με έκπληξη. Κάτι πάνω σε αυτό το μωρό τούς προκαλούσε δέος.
Η μητέρα του, η Μπενεντίτα, το κράτησε στην αγκαλιά της και χαμογέλασε αχνά.
«Ρόκε…» ψιθύρισε, δίνοντάς του το όνομα Ρόκε Ζοζέ Φλορένσιο. «Να είσαι δυνατός, παιδί μου. Πιο δυνατός απ’ όλους αυτούς που θα προσπαθήσουν να σε λυγίσουν».
Δεν μπορούσε να γνωρίζει πόσο προφητικά θα αποδεικνύονταν τα λόγια της.
Τρεις ημέρες αργότερα, η Μπενεντίτα πέθανε.
Ο ιδιοκτήτης της φυτείας αρνήθηκε να καλέσει γιατρό. Για εκείνον, η απώλεια μιας ακόμη σκλαβωμένης γυναίκας ήταν απλώς ένα μικρό κόστος στη λειτουργία της επιχείρησής του.
Το μωρό, όμως, επέζησε.
Οι γυναίκες που ζούσαν στους στρατώνες το τάιζαν με τη σειρά, καθώς η μητέρα του δεν υπήρχε πια. Έλεγαν αστειευόμενες πως αυτό το παιδί έπινε όσο τρία μωρά μαζί. Πίσω από τα πικρά χαμόγελά τους, ωστόσο, κρυβόταν η αγωνία για το μέλλον του.
Ο Ρόκε μεγάλωνε με έναν τρόπο που έκανε τους πάντες να απορούν.
Στα πέντε του χρόνια έμοιαζε με παιδί δέκα ετών. Στα οκτώ του ξεπερνούσε σε ύψος αγόρια πολύ μεγαλύτερα από εκείνον. Και όταν έγινε δώδεκα, ήταν ήδη ψηλότερος από πολλούς ενήλικους εργάτες.
Οι ηλικιωμένοι ψιθύριζαν ιστορίες για γίγαντες που, σύμφωνα με τους θρύλους των προγόνων τους, εμφανίζονταν όταν οι άνθρωποι χρειάζονταν προστασία.
Ο ιδιοκτήτης της φυτείας, όμως, δεν έβλεπε κανέναν προστάτη.
Έβλεπε ένα περιουσιακό στοιχείο.
Κάθε πρωί, πριν ακόμη χαράξει, ο Ρόκε βρισκόταν στα χωράφια. Μετέφερε φορτία που απαιτούσαν τη δύναμη τριών ανδρών. Σήκωνε πεσμένους κορμούς, κουβαλούσε βαριά σακιά και δούλευε κάτω από τον καυτό ήλιο μέχρι να σκοτεινιάσει.
Δεν παραπονιόταν.
Όχι επειδή δεν πονούσε, αλλά επειδή είχε μάθει από πολύ μικρός πως ακόμη και μια λέξη διαμαρτυρίας μπορούσε να του κοστίσει ακριβά.
Κανείς δεν τον ρωτούσε αν ήταν κουρασμένος. Κανείς δεν ενδιαφερόταν αν πεινούσε ή αν φοβόταν.
Ώσπου, ένα απόγευμα, έφτασε στη φυτεία ο γιος του ιδιοκτήτη, ο οποίος επέστρεφε από την Ευρώπη.
Μαζί του έφερε βιβλία, παράξενες θεωρίες και μια ιδέα που θα άλλαζε για πάντα τη ζωή του νεαρού Ρόκε.
Ο νεαρός κληρονόμος περνούσε ώρες παρατηρώντας τον από το άλογό του. Μετρούσε το ύψος του με το βλέμμα, εξέταζε τους μυς του και παρακολουθούσε κάθε του κίνηση.
Μια μέρα, τον είδε να σηκώνει μόνος του ένα φορτίο που δύο άλλοι εργάτες είχαν δυσκολευτεί ακόμη και να μετακινήσουν.
Τα μάτια του έλαμψαν.
Εκείνο το βράδυ, μπήκε στο γραφείο του πατέρα του και έκλεισε προσεκτικά την πόρτα.
«Πατέρα, αυτός ο άνθρωπος δεν είναι σαν τους υπόλοιπους», είπε.
Ο ηλικιωμένος γαιοκτήμονας άφησε κάτω το ποτήρι του.
«Τι θέλεις να πεις;»
«Η δύναμή του, το ύψος του, η αντοχή του… Αν μπορούσαμε να δημιουργήσουμε μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων με τα ίδια χαρακτηριστικά, θα είχαμε το μεγαλύτερο πλεονέκτημα σε ολόκληρη την περιοχή».
Ο πατέρας του δεν απάντησε αμέσως.
Ύστερα χαμογέλασε με έναν τρόπο που έκανε τον γιο του να καταλάβει πως είχαν αρχίσει να σκέφτονται ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Κανείς τους δεν αντιλήφθηκε ότι ένας ηλικιωμένος εργάτης βρισκόταν πίσω από τη μισάνοιχτη πόρτα και άκουγε κάθε λέξη.
Το επόμενο πρωί, ο Ρόκε κλήθηκε στην έπαυλη.
Δεν του εξήγησαν τίποτα. Του είπαν μόνο να μαζέψει τα πράγματά του και να ακολουθήσει δύο επιστάτες.
Τον οδήγησαν πέρα από τα χωράφια, μέσα από ένα στενό μονοπάτι που περνούσε ανάμεσα σε ψηλά δέντρα. Στο τέλος, έφτασαν σε μια απομονωμένη καλύβα, μακριά από τους άλλους εργάτες.
Ο Ρόκε κοίταξε γύρω του.
«Γιατί με φέρατε εδώ;» ρώτησε.
Κανείς δεν απάντησε.
Η πόρτα έκλεισε πίσω του.
Εκείνη τη νύχτα, ο μόλις δώδεκα ετών Ρόκε κατάλαβε πως η δύναμή του, αντί να του προσφέρει ελευθερία, είχε γίνει ο λόγος που οι άλλοι ήθελαν να ελέγχουν κάθε πτυχή της ζωής του.
Από εκείνη τη στιγμή άρχισε μια μακρά περίοδος εκμετάλλευσης και εξαναγκασμού. Ο νεαρός δεν είχε πραγματική δυνατότητα να αρνηθεί. Κάθε απόπειρα αντίστασης μπορούσε να οδηγήσει σε σκληρή τιμωρία, ενώ οι άνθρωποι γύρω του ήταν και οι ίδιοι παγιδευμένοι σε ένα απάνθρωπο σύστημα.
Τα χρόνια πέρασαν.
Ο Ρόκε έγινε ένας άνδρας με ύψος που ξεπερνούσε τα δύο μέτρα και δέκα εκατοστά. Τα χέρια του ήταν τεράστια, τα πόδια του τόσο μεγάλα που ήταν δύσκολο να βρεθούν παπούτσια στο μέγεθός του.
Οι εργάτες άρχισαν να τον αποκαλούν «Πάτα Σέκα», ένα παρατσούκλι που συνδέθηκε με την επιβλητική παρουσία και τα τεράστια βήματά του.
Όμως πίσω από τον θρύλο κρυβόταν ένας άνθρωπος που κουβαλούσε πληγές τις οποίες κανείς δεν μπορούσε να δει.
Οι ιδιοκτήτες της φυτείας τον αντιμετώπιζαν σαν εργαλείο για να αποκτήσουν περισσότερους απογόνους με παρόμοια σωματικά χαρακτηριστικά. Ο Ρόκε δεν είχε τον έλεγχο των αποφάσεων που καθόριζαν τη ζωή του.
Με τα χρόνια, γεννήθηκαν παιδιά που έφεραν το αίμα του σε διαφορετικές φυτείες. Αργότερα, οι ιστορίες γύρω από το όνομά του μιλούσαν ακόμη και για περίπου διακόσια παιδιά.
Για εκείνον, όμως, κάθε παιδί αντιπροσώπευε κάτι πολύ πιο προσωπικό από έναν αριθμό.
Ήταν μια ζωή που ξεκινούσε μέσα σε έναν κόσμο τον οποίο ο ίδιος δεν είχε καταφέρει ακόμη να αλλάξει.
Όταν μπορούσε, τα παρατηρούσε από μακριά. Μερικές φορές αναγνώριζε στα πρόσωπά τους τα δικά του μάτια ή το ίδιο περπάτημα. Ήθελε να τα πλησιάσει, να τα προστατεύσει, να τους πει ότι δεν ήταν μόνα.
Αλλά δεν μπορούσε.
Και αυτή η αδυναμία τον πλήγωνε περισσότερο από κάθε σωματικό πόνο.
Παρά τα χρόνια της καταπίεσης, συνέβαινε και κάτι που έκανε τους πάντες να μιλούν για εκείνον.
Ο Ρόκε φαινόταν να γερνά πολύ πιο αργά από τους υπόλοιπους.
Οι εργάτες που τον είχαν γνωρίσει παιδί έγιναν ηλικιωμένοι. Οι επιστάτες άλλαξαν, οι γαιοκτήμονες πέθαναν και οι γιοι τους πήραν τη θέση τους.
Εκείνος, όμως, εξακολουθούσε να στέκεται όρθιος, δυνατός και σιωπηλός.
Μια μέρα, ο εγγονός του αρχικού ιδιοκτήτη τον πλησίασε γελώντας.
«Πόσων ετών είσαι πραγματικά, Πάτα Σέκα; Είσαι εδώ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου!»
Ο Ρόκε τον κοίταξε στα μάτια.
«Αρκετά μεγάλος για να θυμάμαι τα πάντα».
Ο νεαρός γέλασε δυνατά.
Ο Ρόκε δεν χαμογέλασε.
Γιατί θυμόταν τη μητέρα του. Θυμόταν την καλύβα. Θυμόταν τα χρόνια που άλλοι αποφάσιζαν για το σώμα του, για τα παιδιά του και για το μέλλον του.
Και πάνω απ’ όλα, θυμόταν μια υπόσχεση που είχε δώσει στον εαυτό του.
Δεν θα επέτρεπε σε εκείνους τους ανθρώπους να γράψουν το τελευταίο κεφάλαιο της ζωής του.
Ένα βράδυ, κάτω από μια τεράστια τζακαράντα, κοίταξε την έπαυλη που έλαμπε στο βάθος.
Από τα ανοιχτά παράθυρα ακούγονταν γέλια, μουσική και ποτήρια που τσούγκριζαν. Οι άνθρωποι που είχαν χτίσει την περιουσία τους πάνω στον πόνο άλλων γιόρταζαν σαν να τους ανήκε ολόκληρος ο κόσμος.
Ο Ρόκε έσφιξε αργά τις γροθιές του.
«Δεν χρειάζομαι εκδίκηση», ψιθύρισε. «Χρειάζομαι μόνο χρόνο. Θα ζήσω περισσότερο από τα ψέματά τους».
Και ο χρόνος άρχισε να αλλάζει τα πάντα.
Οι ειδήσεις για νέους νόμους και πολιτικές αναταραχές έφταναν στις φυτείες. Οι ιδιοκτήτες ανησυχούσαν. Οι σκλαβωμένοι άνθρωποι άρχισαν να ψιθυρίζουν για την πιθανότητα μιας διαφορετικής ζωής.
Ο Ρόκε δεν συμμετείχε στις συζητήσεις. Παρατηρούσε, περίμενε και κρατούσε τα μάτια του στραμμένα στον ορίζοντα.
Ώσπου, μια βροχερή ημέρα, ένας αγγελιοφόρος εμφανίστηκε καλπάζοντας στις πύλες της φυτείας.
Κρατούσε επίσημα έγγραφα από την πρωτεύουσα.
Ο ιδιοκτήτης βγήκε βιαστικά από την έπαυλη. Οι επιστάτες συγκεντρώθηκαν γύρω του και οι εργάτες σταμάτησαν τη δουλειά τους.
Ο αγγελιοφόρος άνοιξε τα χαρτιά.
Ο γαιοκτήμονας άρχισε να διαβάζει.
Στην πρώτη σελίδα, το πρόσωπό του έχασε το χρώμα του.
Στη δεύτερη, τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν.
Και όταν έφτασε στην τελευταία παράγραφο, το έγγραφο γλίστρησε από τα δάχτυλά του και έπεσε μέσα στη λάσπη.
Ο Ρόκε σήκωσε αργά το κεφάλι.
Για πρώτη φορά μετά από σχεδόν έξι δεκαετίες, ένα αχνό χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπό του.
Ο ηλικιωμένος εργάτης που κάποτε είχε ακούσει τη μυστική συζήτηση των δύο γαιοκτημόνων στεκόταν τώρα λίγα μέτρα μακριά και τον παρατηρούσε.
Ήξερε πως είχε φτάσει η στιγμή που όλοι περίμεναν.
Αλλά κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα συνέβαινε στη συνέχεια.
Γιατί το έγγραφο που είχε μόλις φτάσει στη φυτεία δεν απειλούσε μόνο την περιουσία του αφεντικού. Απειλούσε να αποκαλύψει ένα μυστικό που η οικογένειά του είχε προσπαθήσει να θάψει για δεκαετίες…
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 2…
