ΜΕΡΟΣ 3 — Ο ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΝΤΟΥΛΑΠΙ… ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΜΑΡΚ ΑΛΛΑΞΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!
«Κύριε Μαρκ, παρακαλώ μείνετε στη θέση σας.»
Η φωνή του αστυνομικού ακούστηκε αυστηρή μέσα στον διάδρομο.
Ο Μαρκ δεν απάντησε αμέσως.
Στεκόταν ακίνητος, με τα χέρια σφιγμένα δίπλα στο σώμα του και το βλέμμα καρφωμένο στην πόρτα του μπάνιου. Για πρώτη φορά από τότε που τον γνώριζα, έμοιαζε να μην ξέρει τι να πει.
Κι εγώ τον παρατηρούσα σιωπηλή.
Προσπαθούσα να συνδυάσω τον άντρα που στεκόταν μπροστά μου με εκείνον που είχα αγαπήσει τόσα χρόνια. Τον άντρα που μου έφερνε καφέ στο κρεβάτι τα κυριακάτικα πρωινά, που με αγκάλιαζε όταν ήμουν στενοχωρημένη και που μου έλεγε πως η οικογένειά μας ήταν το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή του.
Πώς ήταν δυνατόν να μην είχα δει τίποτα;
Ή μήπως είχα δει, αλλά είχα επιλέξει να μην κοιτάξω αρκετά προσεκτικά;
«Τι συμβαίνει εκεί μέσα;» ρώτησε τελικά ο Μαρκ.
Ο αστυνομικός δεν του απάντησε.
«Σας παρακαλώ», συνέχισε ο Μαρκ, προσπαθώντας να διατηρήσει τον ήρεμο τόνο του. «Πρόκειται για το σπίτι μου. Έχω το δικαίωμα να γνωρίζω τι ψάχνετε.»
«Θα σας ενημερώσουμε όταν χρειαστεί», απάντησε ο αστυνομικός.
Ο Μαρκ έσφιξε τα χείλη του.
Κι εκείνη τη στιγμή πρόσεξα κάτι που μέχρι τότε μου είχε ξεφύγει.
Το βλέμμα του δεν πήγαινε απλώς προς το μπάνιο.
Πήγαινε προς το μικρό ντουλάπι κάτω από τον νιπτήρα.
Το ίδιο ντουλάπι για το οποίο μου είχε πει πολλές φορές να μην ανησυχώ, επειδή, όπως ισχυριζόταν, περιείχε μόνο καθαριστικά και παλιά αντικείμενα.
Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά.
Η Σόφι στεκόταν δίπλα μου, κρατώντας το χέρι μου. Δεν μιλούσε, αλλά όταν είδε πού κοιτούσα, έσφιξε τα δάχτυλά μου ακόμη περισσότερο.
«Μαμά…» ψιθύρισε.
Έσκυψα προς το μέρος της.
«Είμαι εδώ.»
«Εκεί μέσα», είπε σχεδόν χωρίς φωνή. «Εκεί το βάζει.»
Δεν τη ρώτησα τίποτε άλλο.
Δεν ήθελα να την πιέσω. Ήθελα μόνο να ξέρει ότι, αυτή τη φορά, δεν θα έπρεπε να κουβαλήσει μόνη της τον φόβο της.
Από το μπάνιο ακούστηκαν φωνές.
«Μην αγγίξετε τίποτα άλλο.»
«Χρειάζεται να καταγράψουμε ακριβώς τη θέση του.»
Ύστερα ακούστηκε ένας σύντομος ήχος, σαν κάποιος να είχε τοποθετήσει ένα αντικείμενο πάνω σε σκληρή επιφάνεια.
Ο Μαρκ έκανε ένα βήμα μπροστά.
«Πρέπει να σταματήσετε», είπε απότομα.
Ο αστυνομικός μπήκε αμέσως ανάμεσά μας.
«Κύριε, σας προειδοποίησα να μείνετε εδώ.»
«Δεν καταλαβαίνετε τι κάνετε!» φώναξε ο Μαρκ.
Η φωνή του αντήχησε σε ολόκληρο το σπίτι.
Η Σόφι τινάχτηκε από τον φόβο.
Την αγκάλιασα αμέσως και την έφερα κοντά μου.
«Μην κοιτάς εκεί, αγάπη μου», της ψιθύρισα. «Κοίτα εμένα.»
Για λίγα δευτερόλεπτα ακούγονταν μόνο οι ανάσες μας.
Ύστερα εμφανίστηκε στην πόρτα του μπάνιου ο αστυνομικός που είχε μπει πρώτος για τον έλεγχο. Φορούσε γάντια και κρατούσε μια μικρή διαφανή σακούλα τεκμηρίων.
Μέσα υπήρχε ένα μικρό ηλεκτρονικό αντικείμενο.
Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς ήταν.
Ο αστυνομικός, όμως, δεν έδειχνε καθόλου καθησυχασμένος.
«Κύριε Μαρκ», είπε, «μπορείτε να μας εξηγήσετε σε τι χρησιμεύει αυτό;»
Ο Μαρκ κοίταξε τη σακούλα.
Για ένα δευτερόλεπτο το πρόσωπό του έμεινε ανέκφραστο.
Έπειτα χαμογέλασε.
«Ένα παλιό ηλεκτρονικό εξάρτημα. Το είχα ξεχάσει εκεί. Δεν καταλαβαίνω γιατί κάνετε τόσο μεγάλο θέμα.»
«Τότε δεν θα έχετε πρόβλημα να μας πείτε γιατί η κόρη σας φοβάται να μιλήσει για όσα συμβαίνουν στο μπάνιο», απάντησε ο αστυνομικός.
Το χαμόγελο του Μαρκ έσβησε.
Κοίταξε τη Σόφι.
«Τι τους είπες;»
Δεν ήταν ερώτηση που έκανε ένας γονιός από ανησυχία.
Ήταν απαίτηση.
Η Σόφι χώθηκε πίσω μου.
«Μην της μιλάτε έτσι», είπα.
Ο Μαρκ γύρισε προς το μέρος μου.
«Εσύ δεν ξέρεις τι συμβαίνει εδώ μέσα.»
«Έχεις δίκιο», απάντησα, νιώθοντας τα μάτια μου να καίνε. «Δεν ξέρω. Γι’ αυτό κάλεσα την αστυνομία.»
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν σχεδόν αφόρητη.
Ο αστυνομικός ζήτησε από τον συνάδελφό του να συνεχίσει την καταγραφή των αντικειμένων και κάλεσε έναν ανώτερο αξιωματικό για να ενημερωθεί για τα ευρήματα. Κανείς δεν έκανε βιαστικές κινήσεις. Κανείς δεν ανακοίνωσε ότι γνώριζε ήδη τι είχε συμβεί.
Κι όμως, η ατμόσφαιρα στο σπίτι είχε αλλάξει εντελώς.
Ο Μαρκ δεν ήταν πια ο άνθρωπος που έλεγχε κάθε συζήτηση με ένα χαμόγελο.
Τώρα έμοιαζε με κάποιον που προσπαθούσε να υπολογίσει πόσα γνώριζαν οι άλλοι.
Και πόσα μπορούσε ακόμη να κρύψει.
Λίγο αργότερα, ένας δεύτερος αστυνομικός ήρθε να μιλήσει μαζί μου.
«Θα θέλαμε να σας κάνουμε μερικές ερωτήσεις για τη συμπεριφορά του συζύγου σας και για όσα παρατηρήσατε απόψε.»
Έγνεψα καταφατικά.
«Πείτε μου ό,τι θυμάστε, ακόμη κι αν σας φαίνεται ασήμαντο.»
Πήρα μια βαθιά ανάσα.
Του μίλησα για την παράξενη μυρωδιά που είχα προσέξει κοντά στο μπάνιο. Για τους ασυνήθιστους ήχους. Για τις φορές που η Σόφι φαινόταν φοβισμένη, αλλά δεν ήθελε να μου εξηγήσει το γιατί.
Του είπα επίσης πως ο Μαρκ επέμενε συχνά να αναλαμβάνει μόνος του τη φροντίδα της κόρης μας, ακόμη κι όταν εκείνη ζητούσε εμένα.
Μέχρι τότε προσπαθούσα να βλέπω σε όλα αυτά την αφοσίωση ενός πατέρα.
Τώρα δεν ήμουν πια σίγουρη για τίποτα.
«Έχετε παρατηρήσει κάτι άλλο;» με ρώτησε ο αστυνομικός.
Δίστασα.
Υπήρχε κάτι που δεν είχα αναφέρει.
Κάτι που είχα βρει λίγες εβδομάδες νωρίτερα, αλλά είχα ξεχάσει σχεδόν αμέσως, επειδή ο Μαρκ είχε μια εξήγηση για τα πάντα.
«Πριν από λίγο καιρό», είπα αργά, «βρήκα ένα μικρό κουτί στο γραφείο του. Όταν τον ρώτησα τι ήταν, μου είπε ότι περιείχε παλιά εξαρτήματα από τη δουλειά του.»
«Θυμάστε πού το έβαλε μετά;»
«Όχι ακριβώς. Νομίζω ότι το πήρε μαζί του όταν μπήκε στο μπάνιο.»
Ο αστυνομικός σημείωσε κάτι στο μπλοκάκι του.
«Μην προσπαθήσετε να ψάξετε μόνη σας ή να τον αντιμετωπίσετε. Αν υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να εξεταστεί, θα το αναλάβουμε εμείς.»
Έγνεψα.
Δεν ήθελα να κάνω τίποτα που θα μπορούσε να βάλει τη Σόφι σε μεγαλύτερο κίνδυνο.
Το μόνο που ήθελα ήταν να μάθω την αλήθεια.
Όταν ο Μαρκ κατάλαβε ότι οι αστυνομικοί δεν επρόκειτο να φύγουν αμέσως, άρχισε να αλλάζει συμπεριφορά.
Η φωνή του έγινε πιο ήπια.
Το πρόσωπό του πήρε ξανά εκείνη την έκφραση της πληγωμένης αθωότητας που γνώριζα τόσο καλά.
«Αγάπη μου», είπε, απευθυνόμενος σε εμένα, «σε παρακαλώ. Ας σταματήσουμε αυτή την παράνοια. Είμαστε οικογένεια.»
Για μια στιγμή ένιωσα το βάρος αυτής της λέξης.
Οικογένεια.
Όλα όσα είχαμε περάσει μαζί. Τα χρόνια που είχαμε χτίσει τη ζωή μας. Τα γενέθλια της Σόφι, οι διακοπές μας, οι φωτογραφίες στους τοίχους, οι μικρές καθημερινές συνήθειες που πίστευα πως μας έδεναν.
Ήθελα απεγνωσμένα να υπάρχει μια απλή εξήγηση.
Ήθελα να αποδειχθεί πως είχα κάνει λάθος.
Αλλά τότε ο Μαρκ πρόσθεσε κάτι που με έκανε να παγώσω.
«Ξέρεις πόσο ευαίσθητη είναι η Σόφι», είπε. «Μερικές φορές φαντάζεται πράγματα. Δεν πρέπει να αφήσουμε μια παρεξήγηση να καταστρέψει όσα έχουμε.»
Κοίταξα την κόρη μου.
Δεν είχε πει ότι φανταζόταν πράγματα.
Είχε ζητήσει να μιλήσει μόνη μαζί μου.
Είχε εκφράσει τον φόβο της.
Και τώρα ο Μαρκ προσπαθούσε να μετατρέψει την ανησυχία μας σε δικό της πρόβλημα.
«Δεν θα μιλήσουμε άλλο γι’ αυτό μπροστά στη Σόφι», απάντησα.
Το βλέμμα του σκλήρυνε.
«Πρόσεχε τι κάνεις.»
Τα λόγια του ήταν χαμηλόφωνα, σχεδόν ψιθυριστά.
Όμως τα άκουσα.
Και ο αστυνομικός που στεκόταν δίπλα μου τα άκουσε επίσης.
«Κύριε Μαρκ», είπε αυστηρά, «θα σας παρακαλούσα να προσέχετε τον τρόπο με τον οποίο απευθύνεστε στη σύζυγό σας.»
Ο Μαρκ δεν απάντησε.
Για πρώτη φορά δεν είχε έτοιμη μια έξυπνη δικαιολογία.
Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, η Σόφι αποκοιμήθηκε στον καναπέ, εξαντλημένη από την ένταση. Την σκέπασα με μια κουβέρτα και κάθισα δίπλα της, κρατώντας το χέρι της.
Ο Μαρκ βρισκόταν σε άλλο δωμάτιο με τους αστυνομικούς.
Δεν ήξερα τι θα ακολουθούσε. Δεν ήξερα αν το αντικείμενο που είχαν βρει ήταν παράνομο, αν σχετιζόταν με τους φόβους της Σόφι ή αν υπήρχε κάτι ακόμη που δεν είχαμε ανακαλύψει.
Ήξερα μόνο ότι έπρεπε να αφήσω τους ειδικούς να εξετάσουν τα στοιχεία.
Και να προστατεύσω την κόρη μου.
Τότε ο αστυνομικός που είχε μιλήσει μαζί μου επέστρεψε.
«Θέλω να σας ενημερώσω ότι βρήκαμε και ένα ακόμη αντικείμενο στο μπάνιο», είπε. «Δεν μπορούμε ακόμη να σας πούμε με βεβαιότητα τι σημαίνει, αλλά θα εξεταστεί.»
«Τι αντικείμενο;» ρώτησα.
«Ένα μικρό κουτί, κρυμμένο πίσω από τα πράγματα του ντουλαπιού. Δεν θα ήθελα να βγάλω συμπεράσματα πριν ολοκληρωθεί ο έλεγχος.»
Ένιωσα τα δάχτυλά μου να παγώνουν.
«Μπορώ να το δω;»
«Όχι αυτή τη στιγμή. Είναι σημαντικό να παραμείνει ανέπαφο.»
Έγνεψα, προσπαθώντας να συγκρατήσω την αγωνία μου.
Ο αστυνομικός δίστασε για λίγο πριν συνεχίσει.
«Υπάρχει κάτι ακόμη. Όταν αναφέραμε στον σύζυγό σας ότι θα χρειαστεί να εξετάσουμε και άλλα στοιχεία, αντέδρασε έντονα. Θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε αν γνωρίζετε κάτι σχετικά με τις ηλεκτρονικές συσκευές που χρησιμοποιεί στο σπίτι.»
Σκέφτηκα τον φορητό υπολογιστή του, το κινητό του και τις ώρες που περνούσε κλεισμένος στο γραφείο.
«Έχει έναν υπολογιστή που δεν αφήνει ποτέ κανέναν να χρησιμοποιήσει», είπα. «Μου έχει πει ότι περιέχει επαγγελματικά αρχεία.»
Ο αστυνομικός σημείωσε ξανά κάτι.
«Εντάξει. Μην προσπαθήσετε να αποκτήσετε πρόσβαση σε αυτόν. Αν χρειαστεί, θα σας εξηγήσουμε τα επόμενα βήματα.»
Έφυγε για να ενημερώσει τους συναδέλφους του.
Έμεινα να κοιτάζω τη Σόφι.
Και τότε συνειδητοποίησα κάτι ακόμη πιο τρομακτικό από όλα τα ευρήματα εκείνης της νύχτας.
Είχα ζήσει δίπλα στον Μαρκ για χρόνια.
Κοιμόμουν δίπλα του.
Του εμπιστευόμουν το παιδί μου.
Κι όμως, ίσως να μην ήξερα πραγματικά ποιος ήταν.
Λίγα λεπτά αργότερα, ακούστηκε η φωνή του από το διπλανό δωμάτιο.
«Θέλω να μιλήσω στη γυναίκα μου.»
Ο αστυνομικός τού απάντησε ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή.
Ο Μαρκ επέμεινε.
«Πρέπει να της εξηγήσω κάτι. Δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει.»
Έπειτα ακούστηκαν βήματα.
Ένας αστυνομικός εμφανίστηκε στην πόρτα του σαλονιού.
«Θα ήθελε να σας μιλήσει. Δεν είστε υποχρεωμένη να το κάνετε, και μπορείτε να αρνηθείτε.»
Κοίταξα τη Σόφι.
Δεν ήθελα να απομακρυνθώ από κοντά της.
«Θα μείνω εδώ», απάντησα.
Ο αστυνομικός έγνεψε και απομακρύνθηκε.
Για μερικά δευτερόλεπτα επικράτησε σιωπή.
Ύστερα ακούστηκε η φωνή του Μαρκ, πιο δυνατή αυτή τη φορά.
«Αν συνεχίσεις έτσι, δεν θα μπορέσεις να πάρεις πίσω όσα κάνεις!»
Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.
Δεν ήξερα αν προσπαθούσε να με φοβίσει ή αν πραγματικά πίστευε ότι μπορούσε ακόμη να ελέγξει την κατάσταση.
Όμως αυτή τη φορά δεν θα υποχωρούσα.
Κοίταξα τη Σόφι, που είχε ανοίξει τα μάτια της και με παρατηρούσε σιωπηλή.
«Μαμά;» ψιθύρισε.
«Ναι, αγάπη μου;»
«Υπάρχει κάτι ακόμη που δεν σου είπα.»
Έσκυψα κοντά της.
«Μπορείς να μου το πεις όταν νιώσεις έτοιμη.»
Κοίταξε προς τον διάδρομο, ύστερα προς την εξώπορτα.
Τα χείλη της έτρεμαν.
«Πριν από μερικές μέρες, τον άκουσα να μιλάει στο τηλέφωνο. Νόμιζε ότι κοιμόμουν.»
Ένιωσα την αναπνοή μου να κόβεται.
«Τι έλεγε;»
Η Σόφι κατάπιε δύσκολα.
«Είπε ότι έπρεπε να τελειώσει με όλα πριν κάποιος ανακαλύψει την αλήθεια.»
Έμεινα ακίνητη.
«Και μετά;»
Τα μάτια της γέμισαν ξανά δάκρυα.
«Μετά είπε ένα όνομα, μαμά. Ένα όνομα που δεν έχω ξανακούσει.»
Της έσφιξα απαλά το χέρι.
«Ποιο όνομα;»
Η Σόφι πλησίασε το αυτί μου και το ψιθύρισε.
Μόλις το άκουσα, ένιωσα το αίμα να φεύγει από το πρόσωπό μου.
Γιατί δεν ήταν το όνομα κάποιου αγνώστου.
Ήταν το όνομα ενός ανθρώπου που γνώριζα.
Ενός ανθρώπου που είχε βρεθεί πολλές φορές στο σπίτι μας.
Ενός ανθρώπου που ο Μαρκ ισχυριζόταν ότι εμπιστευόταν απόλυτα.
Και το χειρότερο;
Ήταν κάποιος που είχε έρθει να μας επισκεφθεί μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα.
Κοίταξα προς τον διάδρομο, εκεί όπου ο Μαρκ μιλούσε ακόμη με τους αστυνομικούς.
Τώρα ήξερα ότι το μυστικό του ίσως δεν αφορούσε μόνο εκείνον.
Και αν η Σόφι είχε ακούσει σωστά, τότε η αλήθεια που επρόκειτο να αποκαλυφθεί θα μπορούσε να ανατρέψει όλα όσα πίστευα για την οικογένειά μου.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…
