ΜΕΡΟΣ 2: Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ ΠΗΓΕ ΝΑ ΕΙΣΠΡΑΞΕΙ ΤΑ 2,4 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ — ΑΛΛΑ Η ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΓΝΟΗΣΕΙ ΤΟΝ ΕΠΑΓΙΔΕΥΣΕ!
«Κυρία Νταν, θα χρειαστεί να έρθετε στο κέντρο διεκδίκησης επάθλων με τα παλιά σας δελτία», μου είπε η Λίντα Χόλογουεϊ από το τηλέφωνο.
«Πότε;»
«Το συντομότερο δυνατό. Ο σύζυγός σας επιμένει ότι το νικητήριο δελτίο τού ανήκει. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένες ασυνέπειες στην ιστορία του».
Έκλεισα τα μάτια για μια στιγμή.
Ο Γκάρι είχε περάσει τριάντα τέσσερα χρόνια δίπλα μου. Γνώριζε τις συνήθειές μου, ήξερε πού φύλαγα τα πράγματά μου και μπορούσε να αναγνωρίσει πότε κάτι με ανησυχούσε.
Αυτό που δεν είχε καταλάβει ποτέ ήταν ότι η γυναίκα που θεωρούσε αδύναμη είχε μάθει να παρατηρεί τα πάντα.
«Θα είμαι εκεί», απάντησα.
Έβαλα τα 987 παλιά δελτία σε μια μεγάλη τσάντα, πήρα την εφημερίδα με τα αποτελέσματα της κλήρωσης και τηλεφώνησα στον κύριο Μέχτα.
Χρειαζόμουν κάποιον που να γνώριζε την αλήθεια.
Και εκείνος ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που μπορούσε να επιβεβαιώσει ότι η παράδοσή μου δεν ήταν μια ιστορία που είχα επινοήσει εκ των υστέρων.
Όταν έφτασα στο κέντρο της Georgia Lottery στην Ατλάντα, η Λίντα με υποδέχτηκε στην είσοδο.
Με οδήγησε σε ένα μικρό γραφείο, όπου υπήρχαν ήδη αρκετά έγγραφα πάνω στο τραπέζι.
Και τότε τον είδα.
Ο Γκάρι καθόταν σε μια καρέκλα απέναντί μου.
Το πρόσωπό του ήταν κατακόκκινο από τον θυμό.
Μόλις με είδε, σηκώθηκε απότομα.
«Τι κάνεις εδώ, Πάτι;»
Άφησα την τσάντα μου πάνω στο τραπέζι.
«Ήρθα να βοηθήσω να ξεκαθαριστεί ποιος αγόρασε το νικητήριο δελτίο».
Με κοίταξε με περιφρόνηση.
«Μην αρχίζεις τα παιχνίδια σου. Το δελτίο ήταν στο σπίτι μας. Είμαι ο σύζυγός σου».
«Ήσουν ο σύζυγός μου», απάντησα ήρεμα. «Και αυτό δεν σημαίνει ότι ό,τι βρίσκεις στο σπίτι γίνεται αυτομάτως δικό σου».
Η Λίντα παρενέβη πριν προλάβει να απαντήσει.
«Κύριε Νταν, σας παρακαλώ να καθίσετε. Πρέπει να εξετάσουμε τα στοιχεία με ψυχραιμία».
Ο Γκάρι κάθισε ξανά, αλλά συνέχισε να με κοιτάζει σαν να ήμουν εγώ εκείνη που είχε κάνει κάτι κακό.
Η Λίντα άνοιξε τον φάκελό της.
«Κύριε Νταν, όταν ήρθατε νωρίτερα, μας είπατε ότι αγοράσατε εσείς το νικητήριο δελτίο».
«Ναι», απάντησε αμέσως. «Το αγόρασα την περασμένη Παρασκευή».
«Από το Highway 41 Gas & Go;»
«Ακριβώς».
Η Λίντα κοίταξε ένα έγγραφο.
«Και μπορείτε να μας εξηγήσετε γιατί το δελτίο φέρει την υπογραφή Patricia Ann Whitmire Dunn;»
Ο Γκάρι δίστασε για μια στιγμή.
Ύστερα χαμογέλασε.
«Η γυναίκα μου υπέγραφε πάντα τα δελτία μας. Τα αγοράζαμε μαζί. Δεν σημαίνει ότι της ανήκει το έπαθλο».
Ένιωσα ένα κύμα οργής να ανεβαίνει μέσα μου.
Δεν αρκέστηκε να πάρει το δελτίο μου.
Προσπαθούσε τώρα να παρουσιάσει μια προσωπική μου συνήθεια σαν κοινή μας δραστηριότητα.
Η Λίντα δεν φάνηκε να πείθεται.
«Και γιατί μας είπατε ότι δεν γνωρίζετε τίποτα για τις χειρόγραφες σημειώσεις στο πίσω μέρος;»
Ο Γκάρι έσφιξε τα χείλη του.
«Δεν θυμάμαι τι έγραψε η Πάτι. Ίσως να το υπέγραψε για μένα».
Τότε άνοιξα την τσάντα μου.
«Αν αυτό ισχύει, θα πρέπει να εξηγήσεις κάτι ακόμη».
Έβγαλα τα παλιά δελτία και τα τοποθέτησα πάνω στο τραπέζι.
Ένα προς ένα.
Η Λίντα τα κοίταξε με έκπληξη.
«Είναι όλα δικά σας;»
«Ναι. Τα έχω κρατήσει από την πρώτη ημέρα που άρχισα να αγοράζω δελτία».
Ο Γκάρι γέλασε ειρωνικά.
«Μαζεύει χαρτιά εδώ και χρόνια. Αυτό δεν αποδεικνύει τίποτα».
Δεν του απάντησα.
Αντί γι’ αυτό, πήρα ένα δελτίο από την πρώτη χρονιά και το έβαλα δίπλα στο νικητήριο.
Οι αριθμοί ήταν διαφορετικοί ως προς την κλήρωση, αλλά η υπογραφή μου ήταν ίδια.
Το ίδιο και η ημερομηνία αγοράς.
Και τα αρχικά του κυρίου Μέχτα.
Στη συνέχεια έβαλα δίπλα άλλα δέκα δελτία από διαφορετικές χρονιές.
Η Λίντα άρχισε να τα εξετάζει προσεκτικά.
«Η συνήθειά σας φαίνεται να είναι σταθερή», είπε. «Ωστόσο, θα χρειαστούμε ανεξάρτητη επιβεβαίωση».
«Την έχω ήδη ζητήσει».
Εκείνη τη στιγμή χτύπησε η πόρτα.
Ο κύριος Μέχτα μπήκε στο γραφείο.
«Καλημέρα», είπε. «Η κυρία Νταν με κάλεσε και μου εξήγησε τι συνέβη».
Ο Γκάρι χλώμιασε.
Ο κύριος Μέχτα ήταν ο άνθρωπος που τον είχε δει να μπαίνει στο κατάστημα αμέτρητες φορές.
Και ήταν επίσης ο άνθρωπος που γνώριζε ότι η Πάτι αγόραζε πάντα τα δελτία της μόνη της.
«Κύριε Μέχτα», είπε η Λίντα, «γνωρίζετε την κυρία Νταν;»
«Εδώ και δεκαεννέα χρόνια», απάντησε. «Κάθε Παρασκευή ερχόταν στο κατάστημά μου, αγόραζε ένα δελτίο με τους ίδιους αριθμούς και το υπέγραφε μπροστά μου».
«Και τον κύριο Νταν;»
«Τον έχω δει αρκετές φορές. Αλλά δεν θυμάμαι να αγοράζει εκείνος τα δελτία της συζύγου του».
Ο Γκάρι χτύπησε το χέρι του πάνω στο τραπέζι.
«Αυτό είναι γελοίο! Είναι φίλος της!»
Ο κύριος Μέχτα παρέμεινε ήρεμος.
«Δεν είμαι εδώ για να πάρω το μέρος κανενός. Είμαι εδώ για να πω αυτό που γνωρίζω».
Η Λίντα σημείωσε κάτι στον φάκελό της.
«Σας ευχαριστούμε. Θα χρειαστεί να καταγράψουμε επίσημα την κατάθεσή σας».
Ο Γκάρι στράφηκε προς εμένα.
«Πάτι, τι προσπαθείς να κάνεις; Να μου καταστρέψεις τη ζωή;»
Τον κοίταξα στα μάτια.
«Εγώ; Εσύ έφυγες από το σπίτι μας με δύο βαλίτσες και χαρτιά διαζυγίου, αφού πρώτα πήρες κάτι που δεν σου ανήκε. Δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα για να καταστρέψω τη ζωή σου, Γκάρι. Οι δικές σου αποφάσεις μιλούν από μόνες τους».
Για πρώτη φορά, δεν είχε έτοιμη απάντηση.
Αλλά η Λίντα δεν είχε τελειώσει.
«Υπάρχει ακόμη ένα ζήτημα που πρέπει να εξετάσουμε», είπε.
Άνοιξε έναν δεύτερο φάκελο.
«Κύριε Νταν, όταν σας ρωτήσαμε πότε αποκτήσατε το δελτίο, αναφέρατε ότι το αγοράσατε την Παρασκευή το πρωί. Ωστόσο, η καταγραφή της συναλλαγής στο κατάστημα δείχνει ότι το δελτίο που αντιστοιχεί στους νικητήριους αριθμούς αγοράστηκε από την κυρία Νταν».
Ο Γκάρι κοίταξε το χαρτί.
«Αυτό δεν σημαίνει τίποτα! Μπορεί να το αγόρασε για μένα».
«Τότε γιατί είπατε αρχικά ότι το αγοράσατε εσείς;» ρώτησε η Λίντα.
Ο Γκάρι άνοιξε το στόμα του.
Δεν βγήκε ούτε λέξη.
Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι η ιστορία του άρχιζε να καταρρέει.
Η Λίντα μάς ζήτησε να περιμένουμε έξω από το γραφείο, ενώ οι υπεύθυνοι εξέταζαν τα έγγραφα.
Ο Γκάρι με πλησίασε στον διάδρομο.
«Πάτι, άκουσέ με. Μπορούμε να το λύσουμε μεταξύ μας».
Τον κοίταξα με δυσπιστία.
«Πριν από μία ώρα ήθελες να μου δώσεις τα μισά από το τίποτα. Τώρα θέλεις να τα λύσουμε μεταξύ μας;»
«Δεν καταλαβαίνεις. Ήθελα να ξεκινήσω μια καινούργια ζωή».
«Με τα χρήματα που κέρδισα εγώ;»
«Δεν ξέρεις τι έχει συμβεί στον γάμο μας τα τελευταία χρόνια!»
Η φωνή του έγινε πιο δυνατή.
«Ήμουν δυστυχισμένος, Πάτι. Ήθελα να φύγω».
«Και μπορούσες να φύγεις. Κανείς δεν σε κρατούσε. Αλλά επέλεξες να πάρεις το δελτίο μου και να προσπαθήσεις να εισπράξεις το έπαθλο σαν να ήταν δικό σου».
Ο Γκάρι χαμήλωσε τη φωνή του.
«Αν συμφωνήσεις να μοιραστούμε τα χρήματα, μπορώ να αποσύρω το διαζύγιο».
Για λίγα δευτερόλεπτα τον κοίταζα χωρίς να πιστεύω αυτά που άκουγα.
Τριάντα τέσσερα χρόνια μαζί.
Και τώρα προσπαθούσε να με πείσει ότι η αγάπη του είχε τιμή.
«Όχι, Γκάρι», απάντησα. «Δεν μπορείς να αγοράσεις ξανά την εμπιστοσύνη μου».
Εκείνος απομακρύνθηκε θυμωμένος.
Λίγο αργότερα, η Λίντα μάς κάλεσε ξανά στο γραφείο.
«Η εξέταση των στοιχείων δεν έχει ολοκληρωθεί», είπε. «Ωστόσο, υπάρχουν αρκετές ασυνέπειες ώστε να μην μπορούμε να προχωρήσουμε άμεσα στην καταβολή του επάθλου».
Ο Γκάρι σηκώθηκε.
«Τι σημαίνει αυτό;»
«Σημαίνει ότι πρέπει να ολοκληρωθεί η διαδικασία επαλήθευσης πριν ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση».
Ο Γκάρι κοίταξε εμένα.
Για πρώτη φορά, το πρόσωπό του δεν έδειχνε αυτοπεποίθηση.
Έδειχνε φόβο.
Κι εγώ ήξερα ότι υπήρχε ακόμη κάτι που δεν είχε αποκαλυφθεί.
Γιατί το νικητήριο δελτίο δεν είχε απλώς εξαφανιστεί από το ψυγείο μου.
Ο Γκάρι είχε κάνει μια συγκεκριμένη κίνηση εκείνη την Τετάρτη, όταν πίστευε ότι δεν τον παρακολουθούσα.
Και αν μπορούσα να αποδείξω τι ακριβώς είχε κάνει, τότε η υπόθεση θα έπαιρνε εντελώς διαφορετική τροπή.
Εκείνο το βράδυ επέστρεψα στο σπίτι και άνοιξα το συρτάρι όπου φύλαγα παλιές αποδείξεις.
Έψαξα για αρκετή ώρα, μέχρι που βρήκα ένα μικρό χαρτί από το φαρμακείο της γειτονιάς.
Στην πίσω πλευρά υπήρχε μια σημείωση που είχα γράψει βιαστικά την ημέρα που εξαφανίστηκε το δελτίο.
«Ο Γκάρι μπήκε στην κουζίνα στις 11:20. Άνοιξε το ψυγείο. Όταν τον ρώτησα τι έκανε, είπε ότι έψαχνε νερό».
Διάβασα τη σημείωση ξανά και ξανά.
Τότε θυμήθηκα κάτι ακόμη.
Το ίδιο απόγευμα, είχε τηλεφωνήσει σε κάποιον και είχε κλείσει βιαστικά το τηλέφωνο μόλις μπήκα στο δωμάτιο.
Ποιον είχε καλέσει;
Και γιατί;
Πήρα το κινητό μου και κάλεσα τη Λίντα.
«Κυρία Χόλογουεϊ, νομίζω ότι υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να γνωρίζετε».
«Τι συνέβη, κυρία Νταν;»
Κοίταξα τη σημείωση στα χέρια μου.
«Δεν έχω ακόμη όλες τις αποδείξεις. Αλλά πιστεύω ότι ο Γκάρι σχεδίαζε να πάρει το δελτίο πριν καν ανακοινωθούν οι νικητήριοι αριθμοί».
Η Λίντα σώπασε.
«Αυτό είναι ένας σοβαρός ισχυρισμός. Θα χρειαστούμε στοιχεία που να τον υποστηρίζουν».
«Το ξέρω», απάντησα. «Και θα τα βρω».
Έκλεισα το τηλέφωνο.
Δεν ήξερα ακόμη πώς θα τελείωνε αυτή η ιστορία.
Ήξερα, όμως, ότι δεν θα επέτρεπα στον Γκάρι να μετατρέψει δεκαεννέα χρόνια ελπίδας σε μια ευκαιρία για να με εξαπατήσει.
Και το επόμενο πρωί, όταν έφτασε ένα μήνυμα από έναν άγνωστο αριθμό, κατάλαβα ότι η αλήθεια ίσως βρισκόταν πιο κοντά απ’ όσο φανταζόμουν.
Το μήνυμα έγραφε:
«Πάτι, ξέρω τι έκανε ο Γκάρι με το δελτίο. Αλλά πριν σου πω την αλήθεια, πρέπει να μάθεις γιατί ήθελε τόσο απεγνωσμένα αυτά τα χρήματα».
Κοίταξα την οθόνη, νιώθοντας την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.
Ποιος μου έστελνε αυτό το μήνυμα;
Και τι άλλο έκρυβε ο άντρας με τον οποίο είχα μοιραστεί τριάντα τέσσερα χρόνια από τη ζωή μου;
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…
